Јордан Петровски 26.03.2018

Заради ментална хигиена не читам колумни од Сашо Орданоски но оваа ја прочитав заради поракaта која ја праќа ДИП СТЕЈТОТ –политичко-полициското подземје (ППП) во Македонија и која Орданоски ја пренесува во колумната.

Во својата колумна „Политичко самоубиство?“ која по сѐ има за цел, пред да се случи извршување на делото, да наметне, дека носителите на бившата власт од ДПМНЕ ке бидат нарачателот на физичката ликвдација на Зоран Заев! Затоа Сашо Орданоски во колумната го Зоран Заев представува како човек кој е решен да се справи со криминалот и криминалците од  предходниот „режим“ и затоа, врвот на ДПМНЕ како дел од криминалниот „режим“ ке се обиде да го ликвидира Заев.

За да делува поубеливо Ордансоки ни го посочува атентатот покојниот на српски премиер Ѓинѓиќ:

Еве, да ви предложам една непријатна теза: БАШ ТАКА, пред 15 години, беше ликвидиран Зоран Ѓинѓиќ во Белград. Тој со судни маки и по цена на голем личен ризик – како и Заев во Македонија – собори од власт еден грд, злосторнички режим, седна на власт со големи амбиции и очекувања во јавноста, но не расчисти со политичките и криминалните екстензии и експозитури на паднатата власт, туку влезе во разни „домунѓавања“ со нив, за да одржи политичка стабилност и да добие што поширока поддршка за реформите; неговите противници, пак, кога сфатија дека најлошото го преживеале без влакно да им фали од главата, се повратија од шокот заради загубената власт, се прегрупираа, веднаш ги реставрираа бизнисите со разно-разни претставници на новата власт на Ѓинѓиќ, наново се окуражија (а пари, патем, имаа во неограничени количества!) и, во суштина, продолжија да го прават она што најдобро го знаеја: криминали, политички ујдурми, валкани медиумски пропаганди, увози-извози, рекети, закани, елиминации, дискредитации… До денот 12 март 2003 година, кога лично на Ѓинѓиќ му го свирнаа куршумот директно в срце!

Првото прашање кое ми се наметна после читањето на колумната –пораката – беше, зошто Орданоски како можен нарачател на ликвидацијата на Заев не го зел врвот на ДУИ кои беа ОСУМ години коалициони партнери со ДПМНЕ и беа дел од криминалниот „режим“??  И онаа најбитното во колумната на Орданоски, „домунѓавањето“ како главен доказ за тоа кој ке биде нарачателот!!  Ордансоки вели дека Заев се „домунѓавал“ со „паднатата“ власт, читај Груевски и „фамилијата,“ што е далеку од вистината !! Заев се „домунѓаваше“ со криминалниот врв на ДУИ за да добие мнозинство и да стане премиер и сеште се се „домунѓава“  со криминалниот врв на ДУИ , за да опстане на власт!!

Второто прашање кое ми се наметна е зошто Орданоски не го зел за пример атентатов врз Глигоров? За „домунѓавањето“ на Глигоров со неговите ликвидатори, да речеме дека Орданоски ништо незнаел пред да се случи атентатот, но за тоа дека такво „домунѓаваање“ се водело, доказ од прва рака дава синот на Глигоров, Владимир!! 

Владимир Глигоров, го сведочи тоа во една своја колумна:

Moj deda nije težio nagodbi sa onima koji će ga kasnije ubiti. Moj otac jeste, ali je imao sreću.

Кога на оваа сведочење на Владимир Глигоров ке се додаде дека пред и во време на атентатот врз Глигоров, Орданоски како директор на МТВ бил меѓу најинформираните луѓе во Македонија за атентатот, пред се заради функцијата директор на МТВ и другарството на Орданоски со тогашниот  министер на „џандармеријата“ Љубомир Данаилов Фрчкоски, станува јасно дека неземањето на атентатот врз Глигоров како пример е одбегнување со намера. 
Орданоски неможел да незнае за тоа дека: 

Во текот на 1995 година, меѓународната заедница и странските амбасадори во Скопје вршеле посебен притисок да запре криминалното кршење на санкциите кон Белград. Глигоров добил на увид документација за вмешаноста на нашите олигарси во тој процес, па повел и политичка акција - средби со лидерите на политичките партии, пролетта 1995, за да создаде и политичка клима за запирање на криминалот

Од овој цитат јасно е дека Глигоров се обидел да се „домунѓава“ со лидерите на политичките партии кои во тоа време беа власт: Црвенковски, Андов, Ѕинго и според мене на тој состанок мора, според функциите да присуствуваат министерот на џандармеријата Фрчкоски и секретарот за државна безбедност, односно УДБа, Слободан Цобе Богоевски.
Второто  „домунѓавање“ на Глигоров било со Слободан Цобе Милошевиќ на ден пред неговиот атентат и тоа било последна можност за договор, односно Глигоров само требело да даде СОГЛАСНОСТ дека шверцот на цигари ке продолжи и после прекинот на ембаргото кон Србија за АМИТО кое веке било паркирано пред „Бристол“ да не експлодира.
Овдека морам да споменам една приказна која  после атентатот кружеше низ Македонија и во која се објаснува зошто е избран „Бристол“ за место на атентатот. Имено наредбодавачот на атентатот сакал да прати порака „дека секоја ороспија завршува пред ‘Бристол’“. Во што бил ороспилукот на Глигоров  до ден денеска не разбрав. 

За да фрлам малку повеке светло на атентатот ќе цитиам делови од новинарски текстови во кои има интересни детали за истиот. Причина што ке го оптоварам текстот со овие цитати е во тоа што тие веке не се достапни на интернетов. Политичко- полициското подземје со тргањето на архивите на весниците од интернетот на генерациите родени по настаните им ја ускратува можноста да имаат каков таков увид во случувањата од порано и да добијат вистинита слика за настаните од блиското минато!!

ВМЕШАНОСТА НА БИЗНИС ОЛИГАРХИЈАТА И БРАНКО ЦРВЕНКОВСКИ

Оваа приказна би ја започнал со двајцата македонски и двајцата српски бизнис-олигарси кои еден ден пред атенатот врз Претседателот Киро Глигоров престојувале во хотелот „Бристол“ во Скопје, поконкретно македонскиот „крал на тутунот“, сега покоен, потоа „принцот на бакарот“ кој порано се занимавал и со политика и српскиот „фармацевт“ на привремена работа во Македонија. Четвртиот е сега починат српски трговец со драгоцени метали. Двајцата македонски и двајцата српски олигарси со своите придружници, вечерта на 1 октомври 1995 година, престојувале во хотелот „Бристол“, вечерале во ресторанот, а потоа дел од нив меѓу кои еден од македонските бизнисмени и Србите останале да ноќеваат во хотелот. Во тој период, беше сосема невообичаено за таквата политичка елита да ноќева во толку ефтин хотел, што никогаш претходно се немало случено. Тие таму најмалку се задржале до утрото другиот ден, при што изнајмиле соба во поткровјето на хотелот „Бристол“ од каде што спокојно можеле да ја набљудуваат улицата и да го надгледуваат паркираното бело „ами 8“ спроти хотелот, кое ќе грмне на 3 октомври, утрото, во 9,50 часот. Сомневањата за можната вмешаност на чудната екипа тајкуни (бизнисмени кои се збогатиле на сомнителен начин) или пак за нивните евентуални сознанија за подготовките на атентатот ги мултиплицира и моето сознание дека еден од нашите бизнисмени претходно имал чудни патувања во странство, во Норвешка и контакт со фирма која се занимавала со производство на воен експлозив. (Да потсетам дека експлозивната направа била составена од три видови експлозив меѓу кои и разорниот ПЕТН). Во документацијата на Втората управа на ДБК, постоеле и фотографии кои ги потврдуваат овие настани. Поконкретно, овие фотографии кои најверојатно исчезнале по заминувањето на Слободан Богоевски од местото секретар за државна безбедност, биле фотографирани од германски турист. На едната од нив се гледа паркираното „ами 8“, и истата била и објавена во медиумите, а на другите кои се чувале во тајност, биле и бизнис-олигарсите, односно споментатите сомнителни лица.Приказната за средбата на македонските и српските тајкуни во „Бристол“ особено добива на значење ако се разгледа во политичко-економскиот и безбедносен контекст во кој се случи атентатот. Познато е дека обидот за убиство на Претседателот се случува во време кога македонската бизнис олигархија ревносно ги полнеше своите бисаѓи со црни пари, кршејќи ги санкциите на ОН кон СР Југославија преку извозот на нафта, цигари, реекспортот на бакар, злато и други метали, со што отворено го помагаше режимот на Милошевиќ во Белград. Таа олигархија, предвлодена од „кралот на ембаргото“ Штерјо Наков, тутунскиот бос Данчо Шутурков и „златното момче“ Ванчо Чифлиганец, под политичката закрила на Бранко Црвенковски имаше изворен интерес да ја продолжи својата лукративна финансиска операција од регионални размери. Истите интереси ги имаше и олигаргхијата на Милошевиќ, која под изговор на обебедување „јужен превев“ за економски воздух, ги полнеше своите кипарски и швајцарски конта. Кога се разгледува можноста за вмешаност на Чифлиганец во атентатот на Киро Глигоров, мора да се земат во предвид и рудниците, меѓу кои и „Бучим“ на Вачно Чифлиганец, односно видот на експлозивот што тие го користат. Исто така, мора да се напомене дека најмалку истражувана е третата линија на атентатот, односно евентуалната поврзаност на воено-разузнавачките служби на Србија со слични структури во нашата земја и нивната соработка за ваквиот терористички чин. Таа линија е најмалку работена поради тоа што Србија не сакала да соработува. Во тој контекст интересно е да се спомене и кражбата на експлозив од армиски магацин во Визбегово и 14 далечински управувачи за детонирање, во времето на министерот Ханџиски. Полицијата немаше спроведено истрага за таа кражба, која ја криеја тогашните државни структури, а познато е дека експлозивната направа во атентатот на Глигоров била активирана со далечински управувач. Таа трага можеби и ќе дадеше одредени податоци за српската врска во атентатот. Како и да е, несомнено е дека атентатот е производ на соработка и на финансиските тајкуни, и на дел од извршната власт, работејќи за своите лични заеднички интереси, бидејќи, Претседателот Глигоров, пак, во оваа констелација најверојатно претатавува ненадејна пречка која требало да биде елиминирана. Во текот на 1995 година, меѓународната заедница и странските амбасадори во Скопје вршеле посебен притисок да запре криминалното кршење на санкциите кон Белград. Глигоров добил на увид документација за вмешаноста на нашите олигарси во тој процес, па повел и политичка акција - средби со лидерите на политичките партии, пролетта 1995, за да создаде и политичка клима за запирање на криминалот. Во тој контекст може и да се разбере тврдењето дека атентаторите врз Претседателот Глигоров - барем во една од димензиите - инспекторската - треба да се бараат дома. Работите дополнително се вжештуваат ако се има предвид и судската изјава на висок функционер од тогашната власт пред надлежните органи за истрагата околу атентатот, според која Црвенковски сакал сакал предвреме да го смени Глигоров од функцијата. Според моите сознанија, станува збор за изјава на Стојан Андов, тогашен претседател на Собранието, кој пред судот наводно изјавил дека премиерот Црвенковски неколку месеци пред атентатот му рекол дека СДСМ има намера да побара смена на Глигоров.

Притоа, Црвенковски побарал поддршка од Андов, предлагајќи му тој како најискусен политичар да се нафати да биде кандидат за таа функција. Црвенковски дополнително образложил дека најамбициозен кандидат за нов Претседател бил Љубомир Фрчковски, но тој не ги исполнил условите - немал наполнето 40 години, возраст потребна за да се кандидира за највисоката државничка функција. Врзувањето на „тајната вечера“ во „Бристол“ со политичката гилотина што „младите лавови“ на чело со тогашниот лидер на СДСМ Бранко Црвенковски му ја подготвувале на Глигоров, не е воопшто бенигно. Но, бидејќи атентатот врз претседател на држава по правило е политички чин, Црвенковски, како политички претставник на македонската олигархија, доколку навистина постоела намера во врвот на СДСМ за предвремено симнување на Глигоров од претседателската функција, со тоа ја дал неопходната поткрепа што би можела да послужи како добра инспирација на оние што сакале да го убијат. Висок српски разузнавач, порано резидент на српската тајна служба во Бугарија, кој располагал со топ-информации за инволвираноста на тајните служби во терористички акти, бил и самиот инволвиран во неуспешниот атентат врз Милошевиќ, на поранешен висок македонски разузнавач, кој работел во сите три безбедносни служби му рекол: „Кога ќе се разоткрие вистината за атентатот врз Глигоров, ќе излезат имињата на повеќе наши бизнисмени.“ Доказ за вмешаноста на бизнисмените е и тоа што МВР ги следело олигарсите. Во периодот на ембаргото и санкциите кон СР Југославија спровело и акција за следење на комуникациите на неколку македонски фирми, меѓу кои и на „Фершпед“. Притоа, се дошло до сознанија дека црните бизниси се договарале во комуникација со Кабинетот на премиерот Црвенковски. Според моите сознанија Кипар е дестинација каде што се префрлени огромни суми на девизи, на сметките на нашите политички и бизнис олигарси. Како и да е, какви и да се нашите ставови кон Киро Глигоров, тој бил наш Претседател, и атентатот врз него е државен удар. Должни сме во целост да се расветли атентатот, неговите нарачатели, планери и реализатори, и улогата на Црвенковски и бизнис олигархијата.

Дел од интервјуто со белградскиот адвокат Фила:

ИНПРЕС: Вие бевте последниот што Милошевиќ, го одведовте во Централниот затвор во Белград. Бевте сведок на неговата лична и семејна драма. За тоа нешто подоцна. Сега какви беа врските на кланот Милошевиќ, посебно на наговиот син Марко, со Македонци во сомнителни бизниси? Тука посебно со македонскиот и балкански, поранешен „тобако – бос“, Данчо Шутурко?

Фила: Знаете, мојата адвокатска канцеларија во Белград е сместена покрај гигантите, како што се „Цептер“, „Белградски саем“ и други. Правно ја застапував и „Делта“, фирмата со која се поврзуваат тие бизниси, па и самиот Шутурко. Е, сега, дали некој нешто зел? Сосема е логично да се сомневате. Најверојатно, некој и зел нешто. Но треба да се знае дека СРЈ беше под ембарго и ништо не можеше да се купи по редовна цена. Можностите за екстра профити беа огромни. Јас ќе ви откријам дека тутунот од Македонија беше плаќан со жито. Фактурите се поминати преку една трета земја, да не ја бламираме јавно. Во суштина стоката само „про форма“ ќе излезеше од Србија, наводно во друга држава (европска), а само по 5 метри, од „ничија земја“, се враќаше назад. Во прашање беа пратки кои овозможуваа, поединечно, чист ќар од 100 до 200 илјади тогашни марки. Значи, во прашање беа стотици милиони марки. Дали нешто зеле Шутурко и другите? Веројатно сите зеле „по нешто“!?

ИНПРЕС: Атентатот врз поранешниот претседател Киро Глигоров (октомври 1995) некои го поврзуваат со спречувањето на сомнителните бизниси. Се споменуваат српски, словачки „врски“ (Братиславска), бугарскиот „Мултигруп“, чиј прв човек Илија Павлов, ненајавен (како што подоцна откри Глигоров) влегол во комплексот на вилата „Биљана“ во Охрид, за лично да го негира тоа. Сепак, факт е дека атентатот се случи наредниот ден по средбата Милошевиќ-Глигоров, во Белград?

Фила: Пред да ви одговорам, сакам да соопштам еден општ став. Јас особено го ценам Глигоров. Тој беше добар пријател и на мојот татко. На историјата ќе и оставиме да покаже дали тој беше во право со неговата идеја околу Албанците. Сега за прашањето. За атентатот, јас бев скептичен и тогаш и сега. Не наоѓам никава корелација во тоа што атентатот беше ден по средбата со Милошевиќ. Знам дека наредниот ден по атентатот, врвни луѓе од безбедносните структури на Србија (Станишиќ и други), беа повикани во Скопје за да помогнат. Со нив имав добри релации и кога брзо се вратија во Белград, мене ми кажаа: „Не знаеме зошто не повикаа кога е сосема јасно дека е тоа дворски атентат, извршен од луѓе во самото непосредно опкружување на Глигоров“. Значи, нивното мислење е дека атентатот е извршен одвнатре, а не однадвор. Барем во Србија и ден денес е присутно мислењето дека го направил некој од соработниците на Глигоров.

 

Дел од текст објавен на 23.10.2008 година:

Бившиот министер за внатрешни работи Љубомир Данаилов Фрчкоски, од комотната позиција на универзитетски професор во вторникот конкурираше за наградата од 1 милион евра што ја дава МВР за битна информација во врска со атентатот на Киро Глигоров. Професорот не можеше да ја открие мистеријата за тоа кој се обиде да го убие претседателот на "Оазата на мирот" додека тој беше министер во МВР, но затоа 13 години подоцна во неговиот универзитетски кабинет му дошол "крунски сведок", негов полицаец, кој му дал јасна слика за тоа што се случувало во структурите со кои тој, инаку, раководеше и на кои им издаваше наредби

Според Фрчко, Бранко го нарачал атентатот, ДБК го извршила, а тој го покрил. И тоа во Вашингтон, каде што замина како полицаец, а се врати како дипломат. 

Признанието на професорот во целост ја потврдува анализата на Форум, објавена пред две недели по повод 13 години од трагичниот настан, дека атентатот на Глигоров беше само обид да се исплаши претседателот кој упорно и тврдоглаво инсистираше на борба против организираниот криминал, наспроти тогашниот премиер Бранко Црвенковски за кого отворено се ширеа муабети дека е близок со структури кои го организираа шверцот со нафта и цигари, како и пирамидалните штедилници.

Впрочем, уште во тоа време се говореше дека Црвенковски бил приморан од Глигоров да го одржи познатиот говор во Собранието за расчистување со "октоподот" и за криминалните "пипки" кои длабоко навлегле во државните структури. 

„Професоре, јас сум тој службеник на МВР кој ја сликаше фотографијата на наводниот германски турист пред Бристол на која се гледа паркираното ами 6, ден пред атентатот. Еден од државна (н.з., Дирекцијата за државна безбедност) ми рече да сликаме куп фотки секој ден, не ми објаснуваше зошто. Јас сликав и му ги предадов фотографиите и негативите нему и заборавив“, пишува Фрчкоски за тоа што му кажал некогашниот полицаец на некогашниот негов шеф, во кабинетот на сега веќе „еминентниот“ професор и „експерт“ без чија запршка нема политичка чорба во Македонија!

Бившиот министер, кој неуспешно ја водеше истрагата за трагикомичниот атентат на Глигоров извршен токму во негово време, на овој начин признава дека атентатот не бил организиран од надворешни фактори како што најавуваше во 1995 г., туку од внатрешни структури, полициски структури.

Со сета нему својствена апсурдност, Фрчкоски раскажувајќи ја „прикаската“ пропушта да потсети дека тој беше челникот во МВР во тоа време, тој ѝ издаваше наредби на Дирекцијата за државна безбедност и, згора, сите информации му беа достапни. Сега, 13 несреќни години подоцна, се прави невешт, вистинољубив, безмалку безгрешно зачнат!

Зошто и токму сега Фрчкоски го објавува ова? Кои се мотивите на министерот кој не го реши случајот, а за тоа подоцна од неговиот премиер Црвенковски наместо со оставка беше награден со позицијата министер за надворешни работи? Кои, пак, биле мотивите на човекот, кој отишол право кај својот поранешен шеф, а не кај сегашната министерка за внатрешни работи или во јавното обвинителство кои го водат случајот?

 

Еден текст од 24.10.2008 годнина

 

Фалшлива тревога за атентатот врз Глигоров

Вчера, вторник, во Македонија вистинска гужва крена колумната на Љубомир Фрчкоски во Дневник во која тој раскажува како вработен во Седмата управа му раскажал дека снимката на автомобилот ами - 8 во кој беше поставена бомбата со која беше извршен атентат врз Киро Глигоров, не ја направил случајно некој германски турист, туку вработениот во МВР кој разговарал со него, по наредба на неговот шеф. По ова следеше лавина од реакции, а интересно е што напишаните зборови на Фрчкоски во „Дневник“ беа ударна вест во сите медиуми. Тоа впрочем и не би требало да е спорно. Каде е тогаш проблемот?
Во една една ситница која открива други игри за целата оваа работа: Истото што Фрчкоски вчера го објави, веќе беше напишано во дневниот весник „Нова Македонија“ од 3 октомври оваа година токму по повод атентатот врз Глигоров. Текстот е на Александар Божиновски, одличен новинар кој долго време има солидни контакти во МВР.
Во истиот текст има дури и изјава на Фрчкоски во која горе-долу го кажува истото што и во колумната. Впрочем, еве што објави Нова Македонија пред само 18 дена:
„Од многуте информации, последната до која дојде ‘Нова Македонија’ е судбината на фотографијата објавена во медиумите на која се гледа автомобилот бомба, паркиран пред хотелот ‘Бристол’. МВР тогаш тврдеше дека фотографијата ја добило од германската разузнавачка служба, а тие пак од германски турист. Името на туристот остана непознато, иако еден од истражните судии, Ставре Џиков, го барал под дрво и камен во Германија.  ‘Никој ниту чул, ниту пак знае за тој турист’ - вели Џиков.
Остануваат отворени прашањата за тоа кој бил вистинскиот автор на фотографијата, зошто токму тогаш таа е направена и на крајот кој го наредил тоа... Некогашниот новинар на ‘Нова Македонија’, Зоран Петров, кој го истражуваше атентатот и како новинар и како вработен во Агенцијата за разузнавање вели дека и тој наишол на неверодостојни информации за тоа кој е вистиснкиот автор на фотографијата.

’За мене тоа е заговор. Без сомневање. Многу добро се сеќавам на таа фоторафија. Се гледа како еден случаен минувач гледа во човекот кој фотографира. Јас го најдов тој човек и ми рече дека фотографот бил пристар човек и воопшто не му личел на Германец. Всушност беше сигурен дека тоа е наш човек. Не ми е јасно зошто тој наводен Германец ни беше претставен како турист што сосема случајно поминувал и ја сликал Старата железничка станица,’ вели Петров.

Тогашниот минстер за внатрешни работи Фрчкоски вели дека од вработен во УБК бил информиран оти спорната фотографија е од МВР. ‘За тоа треба да се види што всушност правеле надлежните во МВР по моето заминување од таа функција... Внатрешен политички заговор не постои, но сигурно има луѓе во нашите безбедносни служби што им помагале на тие однадвор. Лично сум уверен дека ветрот за тој атентат дува од Србија,’ вели Фрчкоски.“

Ете тоа го објави „Нова Македонија“ на 3 октомври. Ако внимателно читавте, ќе забележите дека истото поради што сега се дигна врева, со сите елементи е бајата вест. И за јавноста, но и за безбедносните служби кои очигледно ова го знаат одамна.
Тогаш, зошто се молчело досега и зошто одеднаш се дигна ваква гужва? Зошто сега, а не на 3 октомври кога пишуваше „Нова Македонија“? И зошто Фрчкоски веднаш не го соопштил на Обвинителството тоа што го знае, туку чекал да го каже најпрво во „Нова Македонија“, а откако таму помина без многу гужва, да го напише во својата колумна во Дневник?

 

Неколку интересни имиња споменувал Петрит Аме во своето сведочење:

Цигарите се претвораа во опинци, кикиритки, салами...



...Инаку, главен за шверцот на цигари во РМ бил Шутурков, за кого кажа дека ја ужива заштитата на премиерот Бранко Црвенковски и на СДСМ и дека како противуслуга за тоа го финансирал СДСМ.За секоја пратка на цигари која ќе поминела преку територијата на РМ морало на Шутурков да му се плати таксата од 25.000 ДЕМ. За таа цел Шутурков ќе издал сертификат дека цигарите се производство на „Македонија – табак“, додека пак на границата со СРЈ се покажувала друга фактура, во која стоело дека камионот е товарен со опинци, кикиритки, салама и друга стока. Од самата граница цигарите ги преземала СДБ на Црна Гора и ги носела до директорот на „Зета,“ Ѓукановиќ, кој парите од цигарите ги употребувал за исплата на пензиите и социјална помош...

...Во многу пријателски бил со Златко Соколиќ, сопственик на „Интерфалко“ за кого кажа дека за време на ембаргото многу шверцувал нафта, цигари и хемикалии. Според Петрит, на Златко многу му помогнале да добие контингент Слободан Богоески - советник во Владата на РМ и премиерот Бранко Црвенковски, за што Златко им плаќал големи суми на пари. Преку „Интерфалко“ поранешниот министер за стопанство Јован Андонов - Реган перел пари, а меѓу честите гости на оваа фирма ги спомна и Зоре Темелковски и Павле Трајанов, за кои кажа дека најверојатно имаат добро профитирано за услугите што ги имаат направено за оваа фирма...

...Петрит кажува и за перењето на цигари што се вршело преку братот на поранешниот министер за внатрешни работи на РМ Љубомир Фрчкоски, на фри-шопот „Челебија“...

 

Како завршија сведоците:

-Подоцна, по атентатот, загина Аслан Нуиши, поврзан со мерцедесот во кој се возеше Глигоров, а Петрит Аме исчезна. Се самоуби Драган Гаврилов, човек од опкружувањето на Глигоров. Неговото самоубиство, за кое не можеше да се најде некоја посебна причина, никогаш не беше сосема разјаснето, ...

-Еден од најзначајните моменти коишто потврдуваат дека атентатот врз Глигоров е дело на конспирација на тајните служби, политиката и криминалното подземје се мистериозните несреќи на полицајците и ликвидациите на балканските криминалци. Таа врска ја самоуби полициската службеничка во Втората управа на МВР, Тања Павловска - заради нејзините точни сознанија за амито...


-Во тој контекст, пак, најинтригантно е наводното самоубиство на полициската службеничка Татјана Павловска во 1997 г., една година пред веќе очигледниот трансфер на власта. Официјално, сè уште МВР го води случајот како самоубиство. Меѓутоа, полицискиот извештај од самото место каде што била пронајдена, најверојатно направен од увидна екипа којашто сè уште не била инструирана што треба да стои во записникот и за кого станува збор, фрла голем сомнеж врз официјалната верзија за трагедијата. Имено, полициски извори велат дека Павловска била пронајдена во последните улички во населба на падините на Водно, со три прострелни рани и со покриена глава?!

-И скопскиот контроверзен бизнисмен Спирос Куцурелос, кој беше доведуван во врска со атентатот, беше најден мртов во неговиот дом. Според полицискиот извештај, Куцурелос се самозастрелал.

 

Од онаа што сум го напишал и цитирал досега во текстот јасно е дека Заев не се „домунѓавал“ со криминалците од  поранешното водство на ДПМНЕ и јасно е дека се започнати и судски процеси за врвот на Груевски и „фамилијата“ и дека и со елиминација на Заев, Груевски и „фамилијата“ нема да можат да ги попречат судските процеси против нив. Значи Груевски и „фамилијата“ со елиминацијата на Заев би имале голема шанса да им се случи „Шилегова улица“, односно Груевски и „фамилијата“ да бидат ликвидирани (мртва уста не зборува) при „бекство“, при „вооружена престрелка “, самоубиство со три четири куршуми за да не паднат живи во раце на полицијата или некој од другите специјалитети на ППП! Значи можноста за „Шилегова улица“ е единствената можна поврзаност на можната ликвидација на Заев со атентатот на Ѓинѓиќ!!

Да потсетам, Заев се „домунѓавал“  и се „домунѓава“ со криминалното водство на ДУИ!! „Домуѓавањето“ е не за политичка стабилност во државата туку исклучиво за Заев да дојде на власт и да се одржи на власт во овие месеци.  

За врхушката на ДУИ нема ниту едно обинение!! А пред изборите Заев го изјавуваше следново: 

ДУИ е партнер на Груевски во криминалот и корупцијата!! Примарната цел на ДУИ поради која останувале во владата била моќ, власт и пари“.

Но од она што се случи, односно случува после „домунѓавањето“ на Заев со Ахмети, прифаќањето на спроведување на Тиранската платформа на Заев и врвот на ДУИ нема мотив за елиминација на Заев. Заев за задоволување на сопственото его е подготвен да прифати ако побара Ахмети и федерално уредување на Македонија.

Некој ке ми приговори ама еве деновиве е отворена истрага против Ахмети за пописот. Тоа е пропаганден меур, на службата за пропаганда на Заев за да се отргне за малку вниманието на граѓаните од неисполнувањето на предизборните ветувања од страна на СДСМ односно Заев, лошите кадровски решениија и она што е најгорчливо во моментот, НЕУСТАВНИОТ закон за Албаски јазик* и капитуланскиот однос во преговорите со Грција, врзани за името, идентитетот, јазикот, опсегот на името.

Дека покрената истрага на СЈО против Ахмети е пропагандна манипулација, потврди интервјуто на директорот на Заводот за статистика на Македонија а кое го даде „случајно“ веднаш по објавата за отворената истрага од СЈО за пописот 2011 година, и во кое ја даде следната изјава за пописот од 2011 година:

„Ако не се прекинеше, ќе произлезеше дека во земјава има 3 милиони жители со оглед на тоа што очигледно се попишуваа и лица кои беа единици на попис, но и лица кои не беа. Голема е веројатноста дека имаше и повеќекратно попишување на исти лица, со единствена цел, на крајот, некоја од етничките заедници да биде со поголема, односно со помала застапеност во вкупното население“.

Со  оваа изјава на директорот на Заводот за статистика во старт се руши обинението/истрагата на СЈО за пописот од 2011 година, односно истрагата ке мора да биде прекината.

Заев, односно СЈО предоцна се сетија да поведат истрага за ДУИ. Истраги и покренување на обиненија за ДУИ, поточно за врхушаката на ДУИ, за нивниот дел од криминалите за времето на коалицирање со ДПМНЕ, се правеше пред или во време на преговорите за коалиција. Само тогаш, со таква постапка Заев ке беше на јасно, дали во ДУИ се подготвени да се справат со криминалот во нивните редови. Сега е премногу доцна, владата зависи од ДУИ, а во ДУИ, Ахмети е неприкосновен владетел!!

Да ги потсетам оние кои сеуште навиваат за прогласување на Законот за албански јазик со указ а веруваат во истрагата на СЈО за Ахмети, дека Заев со тој закон му го качи рејтингот на Ахмети кај Албанците до невидени размери. Тој му овозможи на Ахмети сега многу лесно да може да го одбие овој „напад“ од СЈО. Образложение за тоа е дека сега, заради притисокот кој Заев и пратениците на СДСМ го трпат од Македонците и од ЕУ заради злоупотребата на Европското знаменце  за носење на Законот за албански јазик, дека Заев и СДСМ се обидуваат да го заплашат Ахмети и да го натераат да прифати одлагање во овој момент на ново прекршување на Уставот за да законот со Указ потпишан од Таљат Џ биде прогласен и да започне да се применува. Со вакви будалии од Заев и неговите советници, од Ахмети прават уште поголем херој кај Албанците. 

Крајот на колумната на Ордански  заслужува посебна „обработка“ бидејки е порака која ја праќа УДБа, односно политичко-олициското подземје, т.е. македонскиот ДИП СТЕЈТ!

Јас мислам дека снајперот за Заев веќе е нарачан. Јас така би играл, да сум на нивно место. А потоа политичката „оставина“ на Заев ќе се распадне за една недела по неговата ликвидација, со комплетно нова историска интерпретација на „бомбите“, со елиминирање на сите поддржувачи на реформите и со редефинирање на нивните, фамилијарните, „вистински“ заслуги за Македонија. А СДСМ на Заев речиси веќе и да нема да постои.

Снајпер нема да биде потребен, бидејки може да се случи заради употреба за прв пат пак да се утне и Заев само да биде ранет. Од причина што се работи по мое длабоко убеување за иста екипа која го организираше атентатот на Глигоров ке се прави набавка на „АМИ“, но сега наместо едно ке има две амиа,  кои ке стојат паралелно на улицата и тогаш промашување ке нема!!

Орданоски делумно нештои погоди, кога вели: 

А потоа политичката ‘оставина’ на Заев ќе се распадне за една недела по неговата ликвидација“.

Мотив за ликвидација на Заев имаат само оние кои го донесоа СДСМ на власт и кои сакаат СДСМ да остане на власт, бидејки живиот  а сменет Заев, каков го создал Господ—лажлив, превртлив, бескрупулозен (оставањето на цедило на Лазаревси, Костовски) кога е негова кожа е во прашање, може да го стори она што не го сторија Љупчо, Бучковски, Греувски, Мијаков—да пропее јавно. 

На ППП им е јасно дека нивните проекти, Тиранската платформа, Пучот од 27 април, „решавање “ на спорот  за името со Грција, кој наместо решавање на разликите за името, стана бришење на Македонскиот идентитет, јазик и држава заради влез во НАТО и ЕУ не успеаа. И така планот, сите предходно споменати „направии“ со кои ППП, т.е .ДИП СТЕЈТОТ, планираше да се покријат неисполнувањата на предизборните ветувања за еднаквост пред законот, „враќањето“ на демократијата, слободата, економската благосостојба на граѓаните и расчистување со кримималот, што ке значеше демонтажа на политичко-полициското подземје, мора да се покријат, односно да се најде виновникот во сопствените редови. Затоа опстанокот на СДСМ како партија е единствено можно ако сѐ она што предизвикува незадоволство кај граѓаните да му се припише на Заев. Да потсетам тоа веке го прават Милчин, Најчевска, Астеруд, Попсимонова и компанија, дали по нарачка од ППП или пак самоницијативно не е битно.

 јордан Петровски 15.03.2018

Во државата во која не функцинира ниту една институција, во која власта не почитува Устав, закон, деловник за работа на собрание за многумина, ама најмногу за оние кои сакаат да дојде пак некој нов непочитувач на Устав, закон деовник, односно некој нов глигоров, Црвенковски, Груевски или Заев, велат и инсистираат на тоа дека решене е улицата, поточно насилието. Сум напишал многупати досега дека улицата и насилието неможат да донесат демократија во држава во која никогаш немало демократија.  сум напишал дека оној кој дошол со насиле со насилие и ке владее. Причина за тоа лежи во тоа што режисер и изведувач на таквите рушење е СЕКОГА Тајната Идеолошка Полиција. Јасен пример дека сум бил во право е власта на Заев.

Многумина ке ми контрираат со прашањето па еве што да се прави бидејки ниту Уставниот ниту Управниот суд до ден денеска не се изјаснија по „тужбите“ за изборот на Таљат Џафери за председател на собранието.
Мојот одговр ке е во форма на прашање , дали Уставниот или Управниот суд би постапиле така ако кај нив непостои страв од одлуката која треба да ја донесат??
Зат недонесување на одлука не е јасен сигнал дека таа одлука треба да е против власта. но и јасен сигнал  за тоа дека судиите знаат дека имааат работа со насилна власт и дека ке имаа последици ако донесат таква одлука.
Да се вратам на битното прашање а тоа што треба да стори ВМРО ДПМНЕ во даденава ситуација.

Онаа што можат, односно мораат да го направат од ВМРО ДПМНЕ  е да ја примораат ЕУ да застане во одбрана на демократијата, почитувањето на Уставот и законите во Македонија , поточно да го стори онаа истото  што го стори кога застана зад СДСМ со надеж дека СДСМ ке ги исполни сите барања на ЕУ преточени во планот ПРИБЕ.
Патот до остварување на тоа ЕУ пак да се најде во улога на заштитник на демократијата и правото во Македонија е веке добро познат , веке еднаш изоден. Тој пат бара од пратениците на ВМРО ДПМНЕ или бојкот на работа на парламентот или оставки на сите пратеници. ЕУ ке МОРА да застане во тој момент зад ВМРО ДПМНЕ, бидејки самиот Хан даде изјава дека законот за Албански јазик не по барање на ЕУ.
Значи ако ЕУ сака да остане доследна на своето неутрално однесување , а то ке се дознае самопреку ваков тест,  вината за блокадата на Собранието ЕУ ке мора да ја посочи во СДСМ и ДУИ.
Таквото посочување ке му даде шанса на Мицковски да бара и условува нови договори ПРЖИНО и дополнети планови ПРИБЕ!1 За дополните на ПРЖИНО и ПРИБЕ во друг текст, ако оценам дека работите се движат во тој правец. 
Оваа шанса ВМРО ДПМНЕ односно председателот Мицковски да ја искористи и со тоа да почне да го менува мислењето за неговата партија кое во ЕУ е наметнато од лажните НВО и СДСМ.

Во државата во која не функцинира ниту една институција, во која власта не почитува Устав, закон, деловник за работа на Собранието за многумина, ама најмногу за оние кои сакаат да дојде пак некој нов непочитувач на Устав, закон деловник итн, односно некој нов Глигоров, Црвенковски, Груевски или Заев, велат и инсистираат на тоа дека решене е улицата, поточно насилието. Сум напишал многупати досега дека улицата и насилието не можат да донесат демократија во држава во која никогаш немало демократија. Сум напишал дека оној кој дошол со насиле со насилие и ке владее. Причината за тоа лежи во фактот што режисер и изведувач на таквите рушења е СЕКОГАШ Тајната Идеолошка Полиција. Јасен пример дека сум бил во право е власта на Заев.

Многумина ке ми контрираат со прашањето, „Па еве што да се прави бидејки ниту Уставниот ниту Управниот суд до ден денеска не се изјаснија по ‘тужбите’ за изборот на Таљат Џафери за председател на собранието?“ Мојот одговор е во форма на прашање, „Дали Уставниот или Управниот суд би постапиле така ако кај нив не постои страв од одлуката која треба да ја донесат??“
Зарем недонесувањето на одлука не е јасен сигнал дека таа одлука треба да е против власта, но и јасен сигнал за тоа дека судиите знаат дека имааат работа со насилна власт и дека ке имаа последици ако донесат таква одлука?

Да се вратам на битното прашање а тоа е што треба да стори ВМРО ДПМНЕ во даденава ситуација.
Онаа што можат, односно мораат да го направат од ВМРО ДПМНЕ е да ја примораат ЕУ да застане во одбрана на демократијата, почитувањето на Уставот и законите во Македонија , поточно да го стори онаа истото што го стори кога застана зад СДСМ со надеж дека СДСМ ке ги исполни сите барања на ЕУ преточени во планот ПРИБЕ.
Патот до остварување на тоа е ЕУ пак да се најде во улога на заштитник на демократијата и правото во Македонија е веке добро познат, веке еднаш изоден. Тој пат бара од пратениците на ВМРО ДПМНЕ или бојкот на работа на парламентот или оставки на сите пратеници. ЕУ ке МОРА да застане во тој момент зад ВМРО ДПМНЕ, бидејки самиот Хан даде изјава дека законот за Албански јазик не е по барање на ЕУ. Значи ако ЕУ сака да остане доследна на своето неутрално однесување, а тоа ке се дознае само преку ваков тест, вината за блокадата на Собранието ЕУ ке мора да ја посочи во СДСМ и ДУИ. Таквото посочување ке му даде шанса на Мицковски да бара и условува нови договори ала ПРЖИНО и дополнети планови ала ПРИБЕ! За дополните на ПРЖИНО и ПРИБЕ во друг текст, ако оценам дека работите се движат во тој правец. Оваа шанса ВМРО ДПМНЕ односно председателот Мицковски да ја искористи и со тоа да почне да го менува мислењето за неговата партија кое во ЕУ е наметнато од лажните НВО и СДСМ.


 



Прикаската на СДСМ за граѓанска држава и нивниот #живот-заврши. По неполна година од доаѓањето на власт.

Од денеска, по кршењето на Уставот, законите, девалвирање и руинирање на сите државни институции, СДСМ, оди во историјата. Црната.
Како партија која насила стави на дневен ред и усвои Закон за јазици, со долгорочни последици по правната држава и општо државата Македонија.

Овој Закон можеше да биде дополнет со амандмани, уставно прилагоден, изменет и усвоен со консензус на сите партии, но не !! Зоран Заев, реши да ги урне сите мостови на меѓунационални внатрешни односи и да ги пеплоса сите надежи за нешто подобро, посилно, посветло. Овој човек го донесовме на власт, затоа што мислевме дека знае што прави, а донесе темница. Ги урна темелите на правната држава и сите не' затрупа во куп шут, во темница и без воздух.

Неговата партија и пратеници ќе останат запишани како луѓе, кои, за неколку минути ги кренаа во воздух сите државни институции, кои ги градевме 26 години.

Искрено се надевам дека нивните сурати нема да ги видам повторно на власт во наредни 30 години. Искрено се надевам дека неговите пратеници ќе се самораспуштат и ќе одиме на нови избори на кои македонскиот народ ќе ги казни.

Ги преминавте сите црвени линии !
Одете си !

 

Јордан Петровски 03.03.2018

Досега Црвениот Кардинал, прекарот за Суслов, секогаш успевал да излезе како победник во дворските игри околу тронот на СКМ ПДП, односно СДСМ!! Победувал затоа што секогаш говорел и правел онаа што и било во полза на Тајната Комунистичка Идеолошка Полиција во битката за нејзин опстанок на власт а со тоа и за зачувување на тоталитарниот комунистички систем. 
Да не бидам погрешно разбран: походот на Црвениот Кардинал за детронизирање на Заев не е поради тоа што Заев не е демократ или затоа што не сака да ги исполни обврските по планот на ПРИБЕ , па затоа Милчин веке се одречува под него. Планот на Црвениот Кардинал а со тоа и на чуварите на Тоталитарниот Коминистички Систем е целата вина за погрешните потези кои ги сторија откако дојдоа на власт  е да ги натоварат на плеќите на Заев. Вината на Заев беше и е, преголемата желба да стане премиер. Па затоа беспоговорно ги исполнуваше сите налози од чуварите на Комунистичкиот Тоталитарен систем. Но за предавничката антидемократска антимакедонска политика завиткана во интернационалистички прогресивизам која ја спроведува владата на Заев е виновна врхушката предводена од Владе Милчин. Затоа тој толку брза да се одрече од довчерашниот му пулен и така да издејствуваат по можност што побрзи избори со кои ке биде „одстранет виновникот“ за грешките. Дали изборите ќе бидат само на нова влада или пак нови парламентарни избори е сеедно, бидејки Тајната Идеолошка Полиција и во ДПМНЕ успеа да инсталира за председател ист таков интернационалистички прогресивист. 

Твитер

 
[Image: DXXF8BcW4AAyt2S.jpg]

 

Пишува Душан Петровски

5.1.2018

На почетокот сме на новата година—стотата од почетокот на српско-грчкото ропство на македонскиот народ—како и на пресветиот празник Божик. 2017 година беше мачна за македонскиот народ, а новата 2018-та не ветува дека ќе биде ништо поарна. Тоа е од причина што македонската судбина не може да се промени на подобро дури не направиме една длабока интроспекција и не ги пронајдеме корените на нашите маки, оти тие не се ниту на Калето, ниту во Брисел, ниту во Вашингтон. Тие се во Скопје, на Водно, и во зградата на подножјето на Водно, во коцките кај Вардар. Тие се и во соборниот храм на Свети Климент Охридски. А несомнено се и во Белград и Атина.

Но најмногу од сѐ, тие се во секој од нас, зашто сите овие зли сили коишто управуваат со македонското општество не би можеле да се одржат на власт толку долго доколку не постоеше една коренита поддршка за нивниот начин на делување. Човекот е способен, како за извонредно добри дела, така и за извонредно ужасни. Лошотијата е често полесниот избор, поради тоа што таа е реакција на нашите попримитивни карактеристики, од нашите предчовечки времиња. Добротијата бара доблест, а доблеста се постигнува само преку многу труд и мака. Моќта да ги исправиме неправдите на светот е во рацете на единките, зашто нашите делувања ги движат работите—или кон добро или кон лошо.

Сега сме пред Божик, празникот што го отпочнува светиот месец Јануари, што ни дава повод да се осврнеме на нашата Христијанска вера во којашто нашиот народ се колне речиси цели два милениума.

Ние Македонците аронгантно се чукаме во гради дека сме големи верници и дека сме библиска земја: зборуваме за тоа колку пати била спомната Македонија во Библијата; зборуваме за писмата на Св. Павле; зборуваме дека Македонија е една од европските колевки на Христијанството; но не ја знаеме суштината на Христовата порака.

Се кажуваме „верници,“ но не знамеме ниту што значи самиот збор „вера.“ Не знаеме дека тоа не значи слепо верување во политички-морално исправната доктрина, или крстење кога попот вели „амин,“ туку потекнува од латинскиот „веритас,“ односно „вистина.“ Верата во Бога, е трагање по вистината. Христијанството не е серија обреди, не е крстење вода, осветување на погачи, тоа не е парастаси и постови, бесење крстови и празни зборови.

Сега, точно е дека обредите, симболите и изреките самите по себе не се лоша работа. Имено, тие нѐ поврзуваат со нашите предци и ни даваат чувство на припаѓање и го заокружуваат она што е наше и не двојат од туѓото.

Но Христијанството е нешто многу подлабоко. Тоа е засидрено во Христовата порака и нѐ врзува со поширокиот свет на нашите цивилизациски браќа. Тука, природно, се јавува прашањето: Која е Хистовата порака? – Таа не е: „во време на неволја сврти го другиот образ,“ туку таа е: Следи го Бога, зашто сме Негови чеда, Негов образ.

Што е Господ Бог? Господ Бог е Вистината. Таа е основното ткиво, костурот на Космосот, правилата по кои тој фунцкионира. Ако го замислиме Господ Бог како врховниот инженер на Космосот, тогаш Вистината е нацрт-планот на неговото функционирање. Корените на Христијанството се во Јудеизмот. Христијанскиот Стар Завет, е еврејската Тора. Тука започнува нашето патешествие. Првата Книга Мојсеева (Битие) „Создавање на светот. Човекот образ Божји“ дава една примитивна претпоставка на луѓето од пред десет, дваесет, а можеби и педесет илјади години за оформувањето на Космост и светот, што на подобар поглед импресивно се согласува со хипотезите за создавањето на Космосот од страна на најсовремената наука: прво немало ништо, па од гас и камења се создале планетите коишто биле толку жешки, што насекаде било само пареа; полека се оформиле водата, копното, и небото; се разделила ноќта од денот; животот почна во вода, се создале растенијата, па животните, и на крајот човекот. Толкавата прецизност на авторите на најстарите преданија во човековат историја околу создавањето на Космосот кај секој разумен човек треба да побудат мисла дека сепак човекот е надарен од некоја виша сила со природна сколност кон виситната.

Што нѐ носи до пораката на човекот во кој се колнеме и крстиме, Исус Христ: следи ја Вистината и сакај го комшијата како што се сакаш себе си. Барај ја вистината, научи ја и пренеси ја. Живеј со неа и не се откажувај од неа во име на моментално задоволство или избегнување на болка. На тој начин, љубовта и вистината ќе надвладаат над омразата и лагата.

Скромноста е билетот до постигнувањето на овие доблести. Но, што е скромноста? Скромноста не е покорливост на волјата и силата на помоќниот. Исус не се покорил на силата ниту на римското царство ниту на еверјските поглавари, ниту по цена на сопствениот живот. Таа не е задоволување со мизерен живот. И богат човек и цар можат да бидат скромни, додека и испосникот може да биде арогантен и самобендисан. Таа не е трпење во овој живот со надеж дека ќе биде поубаво во следниот. Скромноста е спротивното на Ароганцијата. Таа е признавањето дека не сме сѐзнајни—па, оттука ѝ се препуштаме на волјата Господова, изразена во Десетте Свети Заповеди изразени во Првата Книга Мојсеева:

 

1. Тогаш Господ Бог ги кажа сите овие зборови кон Мојсеја, велејќи:

2. “Јас сум Господ, Бог твој, Кој те изведе од земјата Египетска, од домот на ропството. (Верата во Бога ќе нѐ ослободи, Д.П.)

3. Немој да имаш други богови освен Мене!

4. Не прави за себе идол, ниту каква слика на она, што е горе на небото, што е долу на земјата и што е во водата под земјата;

5. немој да им се клањаш, ниту да им служиш, оти Јас сум Господ, Бог твој; Бог ревнител, Кој за гревовите на татковците ги казнуваа децата до третото и четвртото колено, оние, кои Ме мразат;

6. Кој покажува милост на илјадници, кои Ме сакаат и ги пазат заповедите Мои.

7. Не изговарај го напразно името на Господа, твојот Бог, бидејќи Господ нема да го остави неказнет оној, кој напразно ќе го изговори името Негово. (Тука треба да помислиме на лажните верници, Д.П.)

8. Помни го денот саботен, за да го празнуваш.

9. Шест дена работи, и сврши ги во нив сите работи свои;

10. а седмиот ден е сабота Господова, на твојот Бог; тогаш немој да вршиш никаква работа, ни ти, ни синот твој, ни ќерката твоја, ни слугата твој, ни слугинката твоја, ни волот твој, ни ослето твое, ниту придојдениот, кој се наоѓа кај тебе.

11. оти за шест дена ги создаде Господ небото и замјата, морето и се’ што е во нив; а во седмиот ден си отпочина: заради тоа Господ го благослови седмиот ден и го освети. (Време за молитва, медитација, интроспекција. Време посветено на барањето по вистината. Д.П.)

12. Почитувај ги таткото свој и мајката своја, за да ти биде добро и да поживааш подолго на земјата, што ти ја дава Господ, твојот Бог.

13. Не убивај!

14. Не врши прељуба!

15. Не кради!

16. Не сведочи лажно против својот ближен!

17. Не пожелувај ја жената на ближниот свој, не пожелувај го домот на ближниот свој, ниту нивата негова, ни слугата негов, ни слугинката негова, ни волот негов, ни ослето негово, ни секаков добиток, ниту нешто друго, кое е на ближниот твој!”

 

Преданието за Десетте Свети Заповеди завршува со моќна порака околу тоа колку е страшно соочувањето со вистината:

 

18. И сиот народ ги слушаше молњите и гласот на трубата што трубеше и ја гледаше гората што се димеше; и како се исплашија, сите луѓе отстапија и се оддалечија малку.

19. Па му рекоа на Мојсеја: ”Зборувај ни ти, а ние ќе слушаме; но да не ни зборува нам Бог, за да не умреме.”

20. А Мојсеј им рече: “Не плашете се: Бог дојде за да ве испита и стравот Негов да биде во вас, за да не грешите.”

21. И народот стоеше подалеку, а Мојсеј појде кон мракот, каде што беше Бог.

 

Вистината, иако најпожелна на светот, често знае да биде грда. Ова е особено случај кога зборуваме за она што се случува во нашите срца и умови. Сите до еден сме склони на грешки и на нечисти мисли. Во македонското општество од завладејувањето на Комунизмот, најчесто се прекршуваат Заповедите околу пожелување по имотот на соседот, околу давањето лажно сведочење, крадењето, убивањето, и околу почитувањето на родителите, и секако најмногу оној за почитувањето и славењето на Господа како единствен Бог, зашто след Втората светска војна местото на Господ во нашето општество беше узурпирано од идолот Јосип Броз Тито, а во понови времиња се истакнуваат и некои поситни идолчиња кои само го поткрепуваат култот на Маршалот.

Но избегнувањето на соочувањето со лошите мисли ни ги закоравува срцата и нѐ прави сѐ повеќе склони на нивно повторување, рационализирање, и конечно делување по нив и на нивно продлабочување. Оттука Црквата ја создала инситуцијата на Исповед, оти при изречувањето на глас на нашите грешни мисли, мисли од коишто се срамиме—и со право—добиваме прилика за дискусија со себе си; за соочување со лошотијата. Ништо не се постигнува без одбид, па така и со прочистувањето на нашите срца и мисли. Сѐ дури нив ги криеме во некое катче на нашата душа, тие ќе продолжат да си гнијат, и како секоја инфекција на крај ќе го затрујат целиот организам.

Интересно е што Светите Заповеди се впечатливо слични на она што Аристотел го има обележано како „универзално претпочитливо поведение.“ Аристотел и Мојсеј дошле до овие сознанија засебно и во различни времиња, што ја потврдува нивната универзалност. Напросто Артистотел вели дека доколку вашиот морален систем оправдува силување, пљачкосување, насилство или убиство, тогаш имате направено логичка грешка некаде во вашето резонирање. Тука ние би ги додале лажењето и кодошењето како подкатегирии на пљачкосувањето и насилството. Поведенијата спротивни на оние универзално претпочитливи поведенија заведени во Десетте Свети Заповеди не можат да бидат претпочитливи зашто нивното прифаќање како социјална норма води до индивидуално и општествено самоуништување.

Тоа повторно нѐ враќа на идејата за скромноста. Таа, како што рековме е барењето по Вистината, оносно, скромноста е учењето и резонирањето. Јаболкото во Рајската градина е плодот на Дрвото на познавање на доброто и злото. Способноста да го разликуваме доброто од злото е она што човековиот род го двои од останатиот животински свет, и она што Човекот го прави образ на Господа. Од Книгата Мојсеева (Битие):

2. Човекот во рајот. Божја заповед. Создавање на жената: брак.

16. И му заповеда Господ Бог на човекот и рече: „Од секое дрво во градината можеш да јадеш,

17. освен од дрвото за познавење на доброто и на злото; од него не јади; зашто во оној ден кога ќе вкусиш од него, ќе умреш.”

3. Првиот грев, проклетство и првото ветување.

1. Но змијата беше полукава од сите ѕверови полски, што ги создаде Господ Бог; па ѝ рече на жената: „Вистина ли е дека Бог рекол да не јадете од ниедно дрво во рајот?” (Извртување на тези, омилен метод на Србокомунистичките власти. Д.П.)

2. А жената ѝ рече на змијата: „Ние јадеме род од секое дрво во рајот;

3. – само од родот на она дрво среде рајот, – рече Бог, – не јадете и не се допирајте до него, за да не умрете!”

4. Тогаш змијата ѝ рече на жената: „Не, вие нема да умрете!

5. Бог знае оти оној ден кога ќе вкусите од него, ќе ви се отворат очите, па ќе станете како богови и ќе знаете што е добро, а што зло.”

6. И жената, гледајќи дека родот на дрвото е добар за јадење, и убав за гледање, и дека дрвото е пожелно поради знаењето, набра род од него и јаде, па му даде и на мажот свој, та и тој вкуси.

7. Тогаш им се отворија очите на обајцата, и увидоа дека се голи; па исплетоа лисја од смокви и си направија опашала.

8. И го чуја гласот на Господа Бога, кога Он одеше низ рајот во приквечерината; и се сокрија Адам и жена му.

9. Но Господ Бог го повика Адама и му реча: „Адаме, каде си”?

10. А тој одговори: „Го чув гласот Твој во рајот кога врвеше, па се уплашив, оти сум гол, и се сокрив.”

11. И Господ рече: „Кој ти кажа дека си гол? Да не си јал од она дрво, од кое ти забранив да јадеш?”

12. Адам, пак, рече: „Жената, која ми ја даде Ти, таа ми даде од дрвото, и јас јадев.”

13. Тогаш Господ Бог ѝ рече на жената: „Зошто го направи тоа?” Жената одговори: „Змијата ме измами, и јас јадев.” (Префрлање на сопствената вина: „постапував само по наредбите на моите препоставени/по законските одредби“. Д.П.)

22. И рече Господ Бог: „Ете, Адам стана како еден од Нас, знаејќи што е добро и што е зло; но сега да не ја испружи раката своја и да земе од дрвото на животот, и да вкуси, па да заживее вечно!”

23. Тогаш Господ Бог го изгони од градината Едем, за да ја обработува земјата, од која беше земен.

 

Отворањето на очите на Адам и Ева е метафора за раѓањето на нивната човечка совест, разумот е нивната голгота оти тогаш стануваат свесни дека нивната како и среќата на нивните поколенија зависи од нивните постапки. Разумот ги оскромнува нашите прародители зашто им станува јасно дека саможртвувањето за повисока цел, за доброто на идните поколенија на нашиот род е клучот на добриот живот.

Преданието за синовите Адамови, Каин и Авел нѐ учи за судбината на оние коишто продолжуваат да живеат несовесно, арогантно, и коишто одбиваат да се соочат со својата лошотија, со своите грешни мисли и зли дела, со оние кои ја отфрлаат одговорноста да се чувари на своите браќа:

4. Адамовите синови. Каин го убива братот свој. Нивните потомци.

1. Потоа Адам ја позна жената своја Ева, која зачна и го роди Каина, и рече: „Придобив човек од Господа!”

2. Го роди уште и брата му Авела. И Авел стана овчар, а Каин беше земјоделец.

3. По некое време Каин му принесе на Господа дар од плодовите земни;

4. а и Авел исто така принесе од првината на стадото свое и од маста. И Господ погледна милозливо на Авела и на неговите дарови;

5. а на Каина и на неговите дарови не погледна милозливо. Затоа Каин се огорчи многу, и лицето му потемне.

6. Тогаш му рече Господ Бог на Каина: „Зошто се огорчи? Зошто се помрачи лицето твое?

7. Зарем, кога правиш добро, не го креваш ли лицето? А ако не правиш добро, тогаш гревот е пред вратата: тој те влече кон себе, но ти надвладај го!”

8. И му рече Каин на својот брат Авела: „Да појдеме в поле!” А кога беа во полето, Каин скокна на Авела, братот свој, и го уби.

9. Тогаш му рече Господ Бог на Каина: „Каде е братот твој, Авел?” А тој одговори: „Не знам; зар сум јас чувар на братот мој?”

10. А Господ рече: „Што направи? Чуј! Гласот на крвта од братот твој вика од земјата кон Мене.

11. Затоа да си проклет од земјата, што ја отвори устата своја да ја прими крвта на братот од раката твоја.

12. Кога ќе ја обработуваш земјата, таа нема повеќе да ти ја дава својата сила; ти ќе бидеш изгнаник и скитник по земјата!”

 

Затоа Исус нѐ учи да го почитуваме Господ преку искрена пожртвуваност, да ги сакаме нашите браќа, нашите соседи, како што се сакаме себе си, оти она што ни го нуди Лукавиот—моменталното задоволство—е прескапа цена за да се отфрли сето она што ни го нуди Господ—долгорочен просперитет за нас и нашите поколенија.

Господ нуди Рај. Што е Рајот? Рајот, барем на овој свет е метафора за мир—физички и душевен—слобода и просперитет за нас и нашите поколенија, а патот до таму е наоѓајќи го Господ Бог во нас, односно барајќи ја вистината и придржувајќи се до Неговото Слово.

Лукавиот нуди Пекол, обвиен во обландата на задоволувањето на непосредниот нагон. Што е Пеколот? Тоа е метафора за душевен немир, физичко ропство, неизвесност, крај на семејниот род, крај на националното постоење (интернационализам). Што е неизвесноста? Таа е спротивното на вистината. Таа е спротивното од знаењето. Незивесноста е производ на отсуството на резонирање и на барањето по вистината. Неизвесноста е производ на Ароганцијата.

Во Стариот Завет Господ Бог често го казнува неговото Одберено Племе кога тоа истапува од неговиот пат (како што узурпаторскиот Србокомунистички режим кој глуми земјин бог ги казнува морално-политички неподобните). Казните кои Господ Бог им ги изречува на Израелитите—нашите духовни предци—кога тие се губат од изречениот пат се еден или друг вид на пекол, обично изразено во физичко ропство под јаремот на некои Антихристи. Инаку речено пеколот за Израелитите е губењето на нивната независност.

Македонците живееле под јаремот на туѓинци за поголемиот дел од минатиот милениум, а денес продолжуваат да живеат под јаремот на домашните Антихристи во служба на Белград и Атина. Македонците живеат во отсуство на независноста и суверенитетот и се лишени од можноста да го ползуваат разумот—познавањето на доброто и злото.

Зошто Господ Бог ги казнува Македонците? Зошто Тој ги изложува на генерациски живот во Пеколот? Затоа што Македонците не го следат Божјиот пат. Господ Бог е во секој од нас, но ни требаат учители да ни го покажат патот до Господ. Тоа се свештениците на нашата Црква. За жал Македонците Христијанството го примаат од затруеното дрво на Византијците, коишто верата ја ползуваат како алатка за полесно владеење. Македонците верата ја примаат како догма.

Догмата, според модерниот филозоф Стефан Молино, е еден од двата методи за постигнување сигурност во смисла на утврдување на вистината. Односно сигурноста како спротивното на неизвесноста. Вториот метод за утврдување на сигурноста е филозофијата. За догмата Молино вели:

Догмата е далеку полесниот метод до постигнувањето на сигурност, и додека таа може да ни даде привид, односно илузија, на сигурност, таа не може да ни ја даде суштината на знаењето. Догмата произлегува, како и повеќето карактерни несостатоци, од алчноста по незаслуженото. Таа приозлегува од инвестирањето на сигурност во заклучок, а не во методологија. Впрочем, догматичните луѓе обично се непријателски настроени кон филозофската методологија на резонирање и докази.

Мораме да ги градиме нашите извесности на карпата на филозофијата, а не на песокот на догмата.

Доколку ја одбереме филозофијата, тогаш мора да минеме низ долината на сенката на смртта наречена „неизвесност“ пред да пристигнеме во сончевата рамница на извесноста. Во полето на моралноста ова се означува како „скромност.“ Неизвесноста може да е непријатна, но таа е огнена капија низ која што мора де се провлечеме со цел да пристигнеме до легитимното знаење. (Stefan Molyneux, The Art of the Argument: Western Civilization’s Last Stand; “Inductive Reasoning an Certainty”; p. 28-29)

Нашите свештеници, воспитани во византијската традиција, чатат, но не просветуваат. Тие не нѐ охрабруваат да ја бараме вистината и да резонираме, туку само нѐ потсетуваат дека мочењето е злато, дека бесцелното трпење е доблест, и дека мизеријата е скромност. Тие нѐ потсетуваат дека треба да ги следиме обредите кои значат пари во нивниот џеб, но забораваат да нѐ научат за вредноста на самопожртвуваноста. Нашите свештеници не нѐ учат дека при потклекнувањето под икушението на моменталниот ќар ние ги проколнуваме нашите идни поколенија, продолжувајќи го пеколкниот циклус.

Господ ги казнува Македонците затоа што тие се арогантни и мрзеливи, и затоа што се поклонуваат на земјени господари. Тие потпаѓаат на ѓаволовото искушение кое Исус го отфрлил во пустината. Македонците се надеваат дека некој земјин господар ќе им го подари Рајот без тие да треба да се помачат до него да дојдат користејќи го разумот, односно на познавањето на доброто и злото.

Во средновековието, Мохамедините Османлии Македонија ја освојуваат благодарение на една битка, Битката кај Марица, којашто завршува пред да почне—поради отсуството на будност кај Христијанската војска. Во прво време Македонците Османлиите ги прифатиле како ослободители, поради тоа што биле изложени на ропството на српските кметови. Едно ропство замениле со друго.

Сепак, и Христијанството преку догма е далеку подобро одошто нихилизмот. Во секој случај и слепата вера во Десетте Заповеди нуди далеку повеќе интегритет одошто слепата потчинетост на волјата на Антихристите. Со зграпчувањето на власта од страна на Комунистите, Македонците ја губат врската и со Христијанската догма. Оттогаш тие веќе не се чувстуваат обврзани на судот на Сѐмоќниот, и не се земаат за должни да го следат Божјиот пат. Нивните господари стануваат партиските комесари, УДБашките службеници и партиски идоли.

Во доцните педесетти години на минатиот век, Комунистите создаваат нова црква, под нивна капа—македонските фереси. Денес под упатството на Македонска православна црква продолжува праксата на возвишувањето на еден политичар по друг. Тоа се прави на истиот перфиден начин како што ферсите соработувале со Римјаните, каде што од една страна македонските свештеници не ги поддржваат гласно полтичките господари на Македонија, но ниту ги осудуваат за принудната корпуција што овие ја прават на народот. Од Тито до Киро Глигоров; од Бранко Црвенковски до Љупчо Георгиевски; од Никола Груевски до Зоран Заев. Македоците продолжуваат спасението да го бараат во земјени господари, продолжуваат да потпаѓаат на искушенијата на прагматизмот, а за сето тоа време си ја докажуваат лојаноста кон Режимот—тие си ги продаваат личните долгорочни интереси преку соработката со Тајната полиција, како што политичарите ги продаваат догорочните национални интереси со цел да се здобијат со уште еден меѓународен грант, уште еден меѓународен заем. Македонците се проколнуваат на живот во Пеколот потпаѓајќи на искушенијата кои им се пред носот.

Кога, според преданијата на нашата вера, Господ Бог се спуштил на земјата во телото на Исус од Назарет, тој не го зазел обликот на сѐмоќен цар или на моќен воин, туку на скромен столар, учител, припадник на поробено племе. Тука, Исус наликува далеку повеќе на архетипот за Дамјан Груев, Тодор Александров, Ванчо Михајлов или Дане Попоски, одошто на било кој современ македонски политичар—а најдалеку од фараонскиот архетип на Тито, во чие име се правеа слетови, бисти и статуи, се именуваа автопати и планински врвови, и се снимаа високобуџетни холивудски продукции, додека народот трпеше од глад. Пораката која Господ Бог ни ја праќа преку животот и делото на Исус Христос е дека капацитетот да бидеме Негов образ е во сите нас, зашто сите ние Негови чеда сме надарени со познавањето на доброто и злото. Исус оди во пустината да пости четириесет дни, не за да си ја подобри фигурата, туку за да си го зајакне интегритетот. Таму, во својот најтежок час тој го отфрла искушението на Лукавиот. Од Светото евангелие според Матеја, Поглавје четврто:

1. Тогаш Духот Го одведе Исуса во пустината за да биде искушуван од ѓаволот.

2. И како постеше четириесет дни и четириесет ноќи, најпосле огладне.

3. А кога се приближи до Него, искушувачот Му рече: „Ако си Син Божји, кажи овие камења да станат лебови.”

4. А Он му одговори и рече: „Напишано е – »Не само од леб ќе живее човекот, туку и од секој збор што излегува од устата на Бога.«“

5. Тогаш ѓаволот Го одведе во Светиот град и Го постави на храмовата стреа,

6. и Му рече: „Ако си син Божји, скокни долу, зашто во Писмото стои: »На ангелите Свои ќе заповеда за Тебе да Те запазат и на раце ќе Те земат за да не Си ја сопнеш некако ногата од камен.«“

7. А Исус му рече: „Напишано е исто така -»Не искушувај Го Господа, Твојот Бог«.”

8. Го одведе ѓаволот потоа на многу висока планина, и Му ги покажа сите царства на светот и нивната слава,

9. и Му рече: „Сето ова ќе Ти го дадам, ако паднеш и ми се поклониш.”

10. Но Исус му рече: „Бегај од Мене, сатано, зашто е напишано: »На Господа, твојот Бог, да Му се поклонуваш и само нему да Му служиш!«“

11. Тогаш ѓаволот Го остави и ете дојдоа ангели и Му служеа.

 

Пораката на Исусовото исклушение е јасна. Животот е една непрекидна серија на искушенија, некои поголеми, некои помали, но во секој случај водич треба да ни биде словото Божје. Варкај си ја душата од искушенијата како на опитките, и на адреналинот, така и на желбата за моќ и слава.

Почетокот на Србокомунистичката власт во Вардарска Македонија е означен со владеење на терор спроведен преку ликвидации и монтирани судења. Илјадници Македонци тогаш се лишуваат од своите животи и слободи на основа на судења во кои не се бара вистината, туку се наложува партиски измислена моралност. Формално, одговорните за ваквите гревови против хуманоста и Словото, остануваат несудени до денес. Напротив, тие сѐуште влијаат врз македонското општество и сѐуште се возвишуваат. Но, тие живеат штури животи, проведени во заблуда и неизвесност, а нивните поколенија се проколнати со зависностите кон насилството и различните опитки. Ним, секојдневно Вистината им суди.

Овие Србокомунисти воведуваат пракса на континуирано меѓусебно судење помеѓу Македонците преку институциите на државната безбедност. Оние коишто се сметаат за неверни на партиската догма—која се сведува на правдање на лускузите и гревовите на големците—се осудуваат на живот под репресивни мерки. Книга на Матеја, Поглавје седмо:

 

Не судете, за да не ви се суди.

1. Не судете, за да не бидете судени;

2. оти, со каков суд судите, со таков ќе бидете судени; со каква мерка мерите, со таква и ќе ви се мери.

3. Зошто ја гледаш раската во окото на брата си, а гредата во своето око не ја чувствуваш?

4. Или, како ќе кажеш на брата си – чекај да ти ја извадам раската од окото; а, пак, ете, во твоето око има греда?

5. Лицемере, извади ја прво гредата од твоето око, па тогаш ќе видиш како да ја извадиш раската од окото на брата си.

6. Светињата не ја давајте на кучињата, и не си го фрлајте бисерот пред свињите, за да не го изгазат со своите нозе, и откако се повратат, да не ве раскинат. (Зарем тука не станува збор за националниот интегритет? Д.П.)

7. Сакајте и ќе ви се даде; барајте и ќе најдете; чукајте и ќе ви се отвори;

8. зашто секој што сака, добива, и кој бара, наоѓа, и на оној што чука, ќе му се отвори. (Моќта е во наши раце, само со работа кон она што го бараме, ќе го добиеме она што го сакаме. Помислете повторно на ВМРО. Д.П.)

9. Има ли меѓу вас човек, кој, ако му посака неговиот син леб, да му даде камен,

10. и кога посака риба, да му даде змија?

11. И така, ако вие, бидејќи лоши, умеете да им давате на своите чеда добри дарови, колку повеќе вашиот Отец небесен ќе им даде добра на оние што Му бараат?

12. Сè она што сакате да ви прават луѓето, правете им го и вие; оти тоа се Законот и Пророците.

13. Влезете низ тесната врата; оти широки се вратите и широк е патот што води кон пропаст, и мнозина минуваат низ нив;

14. а тесни се вратите и тесен е патот што водат кон животот, и малцина го наоѓаат.

15. Пазете се од лажните пророци, кои доаѓаат во овча кожа, а однатре се волци грабливи.

16. По нивните плодови ќе ги познаете. Се бере ли грозје од трње, или смокви од чичка? (Можат ли Србокомунисти да донесат независност и демократија во Македонија? Д.П.)

17. Па така, секое добро дрво дава добри плодови, а лошо дрво дава лоши плодови;

18. не може добро дрво да дава лоши плодови, нити лошо дрво да дава добри плодови.

19. Секое дрво, што не дава добар плод, го сечат и го фрлаат во оган.

20. И така, по нивните плодови ќе ги познаете.

21. Не секој што Ми вели: »Господи, Господи«, ќе влезе во царството небесно, а оној што ја исполнува волјата на Мојот Отец небесен.

22. Мнозина ќе ми речат во оној ден: »Господи, Господи, не во Твое ли име пророкувавме? И зар во Твое име бесови не изгонувавме? И не во Твое ли име многу чуда правевме?

23. И тогаш Јас ќе им кажам: »Никогаш не сум ве познавал; бегајте од Мене вие што правите незаконски дела!«

24. И така, секој, што ги слуша и исполнува овие Мои зборови, ќе биде како благоразумен маж, кој си направил куќа на камен.

25. И заврна дожд и надојдоа реки, и дувнаа ветрови, и навалија на таа куќа, но таа не падна, оти беше изградена од камен.

26. А секој, што ги слуша овие Мои зборови и не ги исполнува, прилега на човек глупав, кој си направил куќа од песок.

27. И заврна дожд, и надојдоа реки, и дувнаа ветрови, и навалија на таа куќа, и таа падна, а паѓањето ѝ беше страшно.”

28. И кога ги заврши овие зборови, народот се чудеше на Неговото учење,

29. зашто Он ги поучуваше како Оној, Кој има власт, а не како книжниците.

 

Со неговиот последен акт, Исус се жртвува за човековиот род, тој се става себе си како врховен пример за сите нас, дека животот во пеколот кој е производ од задоволувањето на моменталните нагони и отстапувањето од начелото на вистината е безвреден во споредба со Рајот што го нуди чистата совест.

Има голема вистина во зборовите на преданите кон ликот и делото на маршал Тито дека токму тој ни ја подарил државноста, та дури и ни дал за внатрешни потреби се крстиме по сопственото име, а притоа да го изоставиме нашето презиме, речиси две илјадагодишното Христијанско наследство. Да, Тито ни подарил штура дражава со шупло име, но времето докажува дека цената којашто ја плаќаме сиве овие години за таа зделка, што една шака луѓе во име на сите нас ја направиле со Лукавиот, била премногу скапа. Оваа Македонија, овој македонски идентитет кој го обивива македонскиот народ е произод на насилното наметнување на еден безбожен менталитет од страна на Големосрпските пајташи. Тито на Македонците им го дава царството што Лукавиот му го нуди на Исус след неговиот пост во пустината. Исус го одбива ова лажно царство, како што привзаниците на ВМРО-ПРАВДА го одбиле царството на Тито.

Денес Македонија талка во буништето на цивилизираниот свет, обремента со неизвесноста за својот опстанок, не само како држава, туку и како поим; онеспособена да застане на цврсто тло. Македонија е куќа изградена на песок. Секој ден во животот на Македонците е агонија. Не знаат кои се, од каде, а најмногу од сѐ, не знаат каде одат. Секој ден е отежнат со неизвесноста за тоа како ќе се обезбеди преживувачката. Секој ден е неизвесност, заради можноста не дај Боже да се искаже политички-морално неподобно мислење или да се покаже „држење“ на самоувереност. Македонците не знаат што е тоа здрав морал, и не знаат како да се ослободат од маките што им тежнеат. Тоа за нив впрочем е речиси невозможно, зашто осум децении тие се предводени од џганот на своето општество, од апсолутно неморални луѓе, бандити, коштаплери и љубоморници. 

Оваа гарнитура е поддржана од мускулот олицетворен во луѓето симнати од планина. Нивниот грев е можеби најтешкиот во оваа констелација, зашто овие кои го сочинуваат вториот ешалон на Србокомунистиочкиот решим се предавници на своите прародители—на оние кои се иселие од градовите и долините и избегале во дивотијата со цел да ја сочуваат верата кога земјата им била поробена од мохамединскиот душман. Тие се пандан на Мојсеевите Евреи, кои по четириест-годишното талкање по пустината, во мигот кога Мосеј се качил на планината да ги добие Божјите Заповеди, почнале да се клонат на златното теле.

За жал, македонските Мојсеевци во разврската на Втората светска војна биле сардисани, биле изложени на нечесни, несовесни судења и ликвидации, а оние што биле задоени со чувството за вистина биле ставани под репресивни мерки и присилувани да се придружат на оние што се поклонувале на лажните идоли. Македонците се предводени од луѓе коишто измамата ја возвишија на ниво на доблест, коишто, за да си ги олеснат своите гревови а и да го направат своето управување полесно, го присилуваат секој чесен Македонец да се приклучи во синџирот на корупцијата при тоа што ќе стане соучесник во нивните плукања во лицето на Вистината и во гробовите на сопствените предци.  Македонците веќе одамна не се во Чистилиштето, туку длабоко во Пеколот.

Бившата југословенска Република Македонија е чедо на Титова Југославија, и на империјалистичка Србија. Отфрлањето на вистината како начело на живеење и како менталитет потекнува од Великосрпската алчност по незаслуженото. Таа во 1991 година, за жал не се роди како кулминација на четири-и-пол децениското геројско делување на измачените припадници на ВМРО-ПРАВДА (подоцна преименувана во ВМРО-Слободна Демократска Република Македонија под патронат на Америка) и на претходното полувековно делување на дејците за мекедонското дело.

Таа не е производ на заклетвата дадена од Даме Груев, Христо Татарчев и Пере Тошев во Ресен во 1893. Таа не е производ на идејата за Македонија – Швајцарија на Балканот: демократска, буржуаска, неутрална, но пријателски настроена држава со крст на знамето. Напротив таа се створи како стратешка погодност на Србокомунистичките интереси како инструмент за зачувувањето на придбивките на Великосрпската политика. Бившата југословенска Република Македонија е дело на крагуевски стипендисти и безбожни вртикапи. Оттука и генезата на самопогубната македонска политика на неморал и лигаво измаништво мора да ја бараме во Југославија, односно плаштот за Велика Србија.

Следејќи го историскиот развој на просперитетните држави и богатите народи, лесно можеме да заклучиме дека основен столб на нивниот успех е почитувањето и следењето на мудроста на старите. Инаку речено, тоа е изразување и практикување на доблеста која ја нарековме скромност. Нашата Јудео-христијанската вера го има зацементирано овој постулат во основните десет правила за животот, на коишто се осврнавме порано. Денес науката открива дека Евреите—особено Ашкеназите—се наумните помеѓу човековиот род, па умно ќе е да го следиме нивниот пример. И нивните преданија.

Денес Македонија талка во пеколкот на неизвесноста заради тоа што нејзиниот карактер е дефиниран во рамките на кодошењето, иследувањето, соучеството во завери, одречувањето од вистината—од денунцирање на нејзиното истражување и од осуда на нејзиното пропагирање. Зборуваме за праксата на плукањето по оние кои одбиваат да се приклучат во синџирот на корупцијата, како метод со кој покварените си ја докажуваат на својата лојалност кон режимот што ги пљачка. Зборуваме и за изопачувањето на историјата низ протегањето на лагата дека Македонците од секогаш биле кодоши—нешто што е апсолутна лага. Тие станале кодоши како производ на државништвото на Тито и на воведувањето на безбожниот Комунизам како општествено евангелие.

Како и нејзиниот неодговорен параспурски родител, изгледите за долготраен опстанок на оваа држава не се многу убедливи. Врпочем, бившата југословенска Република Македонија беше створена како стратешко решение чија што времена потреба сѐ повеќе се губи: Србија веќе не војува (иако се наоружува), па врз неа нема режим на санкции; а ВМРО (физички) повеќе или помалку е целосно уништено. Оттука, логично е таа да ја снема во текот на догледните години. Но тоа можеби и нема да биде толкава голема трагедија, зашто таа, ваква каква што е, не е дом на Македонците, туку нивна отворена зандана—масовен логор за превоспитување и за уништување на вродениот морал што е всаден во секој од нас. Изборот е наш. Ние како чеда Божји сме надарени со способноста да го распознаваме доброто од злото; и како следбеници на Христа сме надарени со спобноста да се исправиме пред искушенијата на Лукавиот како и пред заканите на неговите следбеници. Го имаме неговиот пример—кој верно го проследиле приврзаниците на ВМРО-ПРАВДА—да ја следиме Вистината и кога тоа не делува како удобна и профитабилна опција. Само на тој начин можеме да ги спасиме нашите души и иднината на нашите поколенија.

За времето на нажестоките дни на Србокомунизмот младежите на ВМРО-ПРАВДА, и покрај тоа што биле свесни дека немаат каде бегаат, заталкале по мирољубивиот пат на Исус, тивко ширејќи ја вистината за генезата на нашиот род и за она што е здрав морал. Нив не ги спречил стравот од измачување во Идризово, ниту пак стравот дека нема да се здобијат со политичко-општествено позиции како производ на нивниот завет кон вистината. Нивниот пример треба да ни послужи како светлото што ќе нѐ избави од пеколот на Србокомунизмот. Тие младежи се ставиле во служба, не на земјините идоли и моментални задоволства, туку во служба на своите браќа, на своите родители, и на своите деца. Привзаниците на ВМРО-ПРАВДА, предводени од Дане Поповски, Костадин Смичковки, Благој Мрмевски, Глигор Крстевски и Љубен Костовски, се ставиле во служба на вистината без разлика на привремената неудобност која морале да ја претрпат. Кога ќе ја разбереме нивната порака, тогаш Македонија ќе стане слободна.

Пишува Душан Петровски

23.12.2017

 

Нов ден и нов гаф на македонската надворешна политика. Имено, владата на бившата југословенска Република Македонија повторно се испречи пред визијата на големиот патрон на македонската државност, Соединетите Американски Држави, и гласаше да ја осуди одлуката на претседателот Трамп да ја признае историската вистина дека Ерусалим е престолнината на еврејската држава. Застанувајќи против Израел и против САД, владата на БаЈРаМ застана против цивилизациските браќа на македонскиот народ, а во солидарност со оние коишто пет века крвта им ја пиеа на нивните прародители. За жал ова е позната пракса на одречување од свиоте корени, којашто во континуитет се применува во Македонија од наметнувањето на партизанската власт до денес, а поради што денес македонскиот народ цивилизациски заостанува пет века зад своите браќа Европејци. Приликата во која по којзнае кој пат македонската влада симултано си пука во сопствената нога и ѝ забива нож в’грб на државата која речиси осум децении се обидува да ја негува и закрепне нејзината државност—и најважно од сѐ, да ја вклопи во европското цивилизациско јато—ни дава поволен повод да се осврнеме на генезата на таквата самопогубна тенденција во политиката на „нашата“ држава.

Има голема вистина во зборовите на преданите кон ликот и делото на маршал Тито дека токму тој ни ја подарил државноста, та дури и ни дал за внатрешни потреби се крстиме по сопственото име, а притоа да го изоставиме нашето презиме, речиси две илјадагодишното Христијанско наследство. Да, Тито ни подарил штура дражава со шупло име, но времето докажува дека цената којашто ја плаќаме сиве овие години за таа зделка, што една шака луѓе во име на сите нас ја направиле со Лукавиот, била премногу скапа. Денес Македонија талка во буништето на цивилизираниот свет, обремента со неизвесноста за својот опстанок, не само како држава, туку и како поим; онеспособена да застане на цврсто тло. Секој ден во животот на Македонците е агонија. Не знаат кои се, од каде, а најмногу од сѐ, не знаат каде одат. Секој ден е отежнат со неизвесноста за тоа како ќе се обезбеди преживувачката. Секој ден е неизвесност, заради можноста не дај Боже да се искаже политички-морално неподобно мислење или да се покаже „држење“ на самоувереност. Македонците не знаат што е тоа здрав морал, и не знаат како да се ослободат од маките што им тежнеат. Тоа за нив впрочем е речиси невозможно, зашто осум децении тие се предводени од џганот на своето општество, од апсолутно неморални луѓе, бандити, коштаплери и љубоморници. Оваа гарнитура е поддржана од мускулот олицетворен во луѓето симнати од планина. Нивниот грев е можеби најтешкиот во оваа констелација, зашто овие кои го сочинуваат вториот ешалон на Србокомунистиочкиот решим се предавници на своите прародители—на оние кои се иселие од градовите и долините и избегале во дивотијата со цел да ја сочуваат верата кога земјата им била поробена од мохамединскиот душман. Македонците се предводени од луѓе коишто измамата ја возвишија на ниво на доблест, коишто, за да си ги олеснат своите гревови а и да го направат своето управување полесно, го присилува секој чесен Македонец да се приклучи во синџирот на корупцијата при тоа што ќе стане соучесник во нивните плукања во лицето на Вистината и во гробовите на сопствените предци.  Македонците веќе одамна не се во Чистилиштето, туку длабоко во Пеколот. 

Бившата југословенска Република Македонија е чедо на Титова Југославија. Таа во 1991 година, за жал не се роди како кулминација на четири-и-пол децениското геројско делување на измачените припадници на ВМРО-ПРАВДА (Слободна Демократска Република Македонија под патронат на Америка). Таа не е производ на идејата за Македонија – Швајцарија на Балканот: неутрална но пријателски настроена држава со крст на знамето. Напротив таа се створи како стратешка погодност на Србокомунистичките интереси како инструмент за зачувувањето на придбивките на Великосрпската политика. Оттука и генезата на самопогубната македонска надворешна (како и внатрешна) политика на неморал и лигаво измаништво мора да ја бараме во Титова Југославија.

Во оваа пригода издвојуваме извадок од разунавачка анализа на органите на надворешната политика на Соединетите Американски Држави за Социјалистичка Федеративна Република Југославија од 1971 година, 26 години во нејзиното постоење. На читателот му препорачуваме термините Југославија и Белград да ги замени со Македонија и Скопје, за да се увери дека сето она што го гледа денес е само верно продолжение на патот на Тито.

 

            Надворешна политика

17.       Во несигурна битка за опстанок со Истокот, но истовремено сомнителни кон западните намери и непријателски настроени кон западната идеологија, Тито и неговите соработници во 1949 година започнаа да трасираат уникатен југословенски пристап кон надворешната политика. До средината на 1950тите години, тие ја отфрлија пасивната неутралност од стилот практикуван од Швајцарците, и наместо тоа тргнаа да играат водечка улога на меѓународен план. Истовремено, тие одбија формално да се здружат со било која од големите сили. Така, Југославија, додека одбиваше да се врзе со било која држава, тргна во потрага по „активен соживот“ со сите. И така, Југославија, мала, назадна, и ранлива држава, лоцирана помеѓу два големи завојувани блока—и следејќи домашни економски и политички пракси омразени од обата—ќе потенцира одредени високи принципи на меѓународно однесување: обврските на богатите земји кон сиромашните; суверенитетот и еднаквоста на сите држави; правото на секоја држава да брка свои сопствени интереси без надворешно мешање; и неприфатливоста на употребата на сила во меѓудржавните односи.

18.       Со текот на времето, како што Југословените, со Западна помош, ги надминаа заканите за нивниот опстанок и отпочнаа да развиваат специфични линии на надворешна политика, Тито откри заедничка кауза со лидерите на други неврзани држави и отпочна кариера како истакнат виш државник. До средината на 1950тите години, Југославија се најде предмет на додворување и од Истокот и од Западот, обожуван од повеќето од Третиот Свет, и прифатен од светот воопшто како влијателен припадник на меѓународната заедница. Југословените (и Тито) беа неизмерно задоволни од сето ова и беа наклонети тоа да го гледаат како виндикација на нивните погледи па, можеби, и како потврда на нивната супериорна еминенција. Во секој случај, ефективниот југословенски нагласок на третосветската политика и независноста виз-а-ви СССР и САД несомнено поттикнаа чувство на национална гордост и кохезија. Ова беше особено полезно за режимот за време на раните 1960ти години зашто првичниот поттик за единство—стравот од СССР—брзо се повлекуваше.

19.       Секако, има и елементи на заблуда во југословенската политика и, кога прашањата се близу до дома и кога влијаат врз важни национални интереси, Југословените веројатно не се повеќе склони да делуваат од возвишен принцип одошто повеќето народи. Во целина, меѓутоа, југословенската политика е конзистентна со изразените објективи на неврзаноста. Во низа случаи позициите на Белград по едно или друго прашање беа многу блиски до оние на Москва, и има периоди—најзабележливо во раните 1960ти години, пред отстранувањето на Хрушчев—кога Советско-југословенските односи беа доста блиски. Тито очигледно сѐуште се самоидентификуваше повеќе или помалку со генералната советска идеологија; беше разумно оптимиситчки расположен дека Советите еден ден ќе ја прифатат доблеста, за себе си, на Титовиот пат; и беше подготвен на пригода (на пример, след унгарската револуција од 1956 година и след унилатералното прекршување од страна на Советите на мораториумот за надземно нуклеарно тестирање во 1961 година) да им прогледа низ прсти на Советите.

20.       Меѓутоа, дури и за време на зенитот на Советско-југословенското помирување, Југословените одржаа независна линија. Кога југословенската политика беше слична на советската, ова речиси секогаш беше производ на нивните специфични проценки, а не резултат на напорите да се удоволат советските позиции. Уште повеќе, подобрувањето на односите со СССР, обично беа поттикнувани од советските предигри и промените во советските, а не југословенските, ставови. И на некои прашања од исклучителна важност за Москва, вклучувајќи ја и политиката на Источна Европа, Југословените често застануваа во отворена опозиција.

21.       Иако го носи личниот печат на Тито, неврзаноста стана прифатена карактеристика на југословенскиот систем. Во Белград се гледа како исправниот и можеби единствениот издржан курс за независна Југославија. Мислењето е дека обезбедува голема флексибилност и преговарачка моќ и, под услови кратки од воени судири, прифатлив степен на безбедност виз-а-ви и Истокот и Западот. Се гледа како средство за зголемување на националниот престиж и како начин за здобивање на пристап и влијание врз Третиот Свет. И, конечно, колку што ја отсликува продолжената независност од Москва, се гледа како важен модел и инспирирачки фактор за цела советски-потчинета Источна Европа.

22.       Тогаш се чини дека само најсериозната закана за националната безбедност би го убедила Белград да ја напушти неврзаноста. Но исто така вистина е дека во неодамнешни години, след инвазијата на Варшавскиот пакт на Чехословачка, стравот од советските намери е еден од главните фактори кои го условуваат југословенското однесување. Впрочем, се чини дека никаде вон Прага настаните од август 1968 година немаа поголемо влијание одошто во Белград.

23.       Промената во ставовите на Белград беше дотолку повпечатлива, за време на 1967 и првите месеци на 1968 година, југословенската опрезност беше насочена кон Западните намери. Продолжените кавги со СССР—околу прашањето на интернационалната Комунистичка конференција и околу југословенските напори да ги обединат „прогесивните“ сили во областа на Медитеранот—имаа мало влијание врз затоплувачкиот тренд во Советско-југословенските односи. Од друга страна, распаѓањето на југословенските односи со Италија, превратот во Грција, и—најмногу од сѐ—Арапско-израелската војна беа протолкувани од Тито како доказ за американско-предводена завера против Југославија и против сите „прогресивни“ држави кои не припаѓаат на Советскиот блок.

24.       Но ова чудно толкување—коешто можеби не било целосно споделувано од Титовите полковници—не ја преживеа Чехословачката разврска. Југословенските надежи дека СССР ќе го толерира чехословачкиот експеримент (сметан во Белград на нешто слично на Титоизмот) и дека ова може да сигнализира генерално свртување кон добродушност во советските држења беа смачкани преку ноќ. Стравот дека Југославија (и Романија) може да се следни на списокот за окупација згрме низ највисоките сталежи на режимот и помеѓу општото граѓанство. Тогаш повторно СССР залича на примарниот непријател и националниот опстанок се чинеше под закана. И сред овој емотивен час, пријателите на Тито од Третиот Свет—Обединетата Арапска Република и Индија—одбија да се одречат од Советите и го отфрлија Титовото навестување дека ќе биде свикан трет самит на Неврзаните со цел да се разгледа проблемот.

25.       Сето ова отслужи да ги придвижи југословенските политички интереси уште поблизу до Западот. (Економски, престројувањето започна во 1965 година како последица на раснечката зависност на Југославија од Западните пазари и технологии.) Немаше драматично разидување со СССР, делумно бидејќи Советите не се осмелија да одговорат жестоко на југословенската осуда на инвазијата, и немаше ненадејно пореметување во односите на Белград со Третиот Свет. Но очигледно тогаш беше ставен приоритет на напорите да се зајакнат и прошират односите со Западот—првентствено со Италија и другите земји на Заедничкиот пазар, со Австрија, и со САД. Во исто време, Белград направи обиди, во главно успешни, да ги подобри односите со своите Балкански соседи, Романија, Албанија, Грција, и Турција.

26.       След 1968 година имаше впечатливо подобрување на Американско-југословенските односи, особено след минатогодишната посета на Претседателот Никсон. Југословените станаа отворени и пријателски настроени, кротки во однос на покренувањето на спорни прашања, и нестрпливи да развијат поблиски односи. Во голема мера ова може да се препипше на обновените грижи околу советските намери. Додатно, Белград делува како да го има ревидирано целокупниот курс на своите односи со САД след 1948 година, и заклучено дека американската симпатија и поддршка за југословенската независност е искрена—а не само површен и суштински привремен додаток на Американско-советските односи.

27.       Впрочем, целокупното скорешно југословенско престројување кон западна ориентација делува квалитативно различно од површински сличната ситуација од раните 1950ти години. Пред дваесет години, советскиот фактор речиси беше единствениот основ за соработка [помеѓу Југославија и Западот], и Тито, интелектуално и идеолошки, сѐуште гледаше на Југославија како на припадничка на Комунистичката заедница; Советите и нивните сојузници беа херетиците, а не Титоистите. Но овој пат, односите со Западот се засновани на многу поширока основа. Советската инвазија на Чехословачка се чини дека го шокирала Тито до степен на будење од неговата остаточна идентификација со советската доктрина и веројатно ја истребила последната надеж дека евентуално СССР може да се прекрсти во Титоистичкото просветување. Во секој случај, политички, економски, културно, па дури и идеолошки, Југославија веќе со години се приближува кон Западот, а се оддалечува од СССР. И овој процес се чини дека ќе продолжи во иста насока и во ерата след Титовото заминување. Дали на крај нешто југословенско ќе го преживее овој процес или—како што мнозина Југословени стравуваат—државата ефективно ќе биде претопена во Западноевропската матица, е секако, прашање на претпоставка.

28.       Додека Југословените ќе продолжат да го одбиваат присоединивањето со НАТО, Белград дава на јасно дека се надева наскоро да развие ненаметлива, но релативно длабока воена соработка со Западна Европа, особено со Италија. (Фус: Исто така му беше пријдено и на Вашингтон. Заменик-министерот за одбрана Долничар поднесе ограничена шопинг-листа и изрази интерес во обучување на југословенски офицери во американските воени училишта како и за низа различни размени и спогодби.) Нејзиниот интерес во моќта на НАТО—како и на нејзините стари сојузници од Балканскиот пакт—ја доведе дури и до надминување на нејзните длабоки резервации околу актуелниот режим во Атина и да ургира во Бон да им продаде воени материјали на Грција и Турција.

29.       Односите со СССР останаа коректни иако напнати за време на овој период. Но, не изненадувачки, Кремлин стана сѐ повеќе раздразнет со домашната и надворешната политика на Белград и е подготвен да го изрази тоа чувство, но со доза на воздржаност. Од своја стана, Југословените остануваат уплашени од она што тие го толкуваат како назаден тренд во развојот на Варшавскиот пакт и се вознемирени од доказите дека Советите се обидуваат да ги воспалат и експлоатираат нивните внатрешни тешкотии. Нивните коментари по овие прашања во скорешно време значително се зголемија како во обем така и во огорченост—доколку продолжат на актуелново ниво, одржувањето на коректните односи [помеѓу Белград и Москва] ќе биде навистина тешко. Во обид да го максимизира обединувачкото влијание од стравот од советските намери врз југословенското население, можно е Белград во овој случај дури и да дозволи отворен распад на своите односи со Москва.

30.       Држења кон Блискиот Исток.      Југославија се гледа себе си како важна политичка сила во медитеранскиот свет и низ годините активно се занимаваше со борбата на арапските држави за отстанување на колонијалното присуство. Беше жесток поддржувач на Националниот ослободителен фронт (ФЛН) за време на Франко-алжирксата војна, беше меѓу првите и највокални поддржувачи на Египет, се декларираше себе си целосно на страната на Арапите за време на Јунската војна, и почесто одошто не, се наоѓа себе си во опозиција на американските гледишта во однос на овој регион. Така, додека Југословените понекогаш ги советуваат милитантните Арапи да настапуваат со умереност и предупредуваат од преголемата зависност од СССР, тие следат политика во регионот којашто често оди во прилог или се совпаѓа со политиката на Советскиот Сојуз.

31.       Меѓутоа, во поскоро време, Југословените почнаа да ги преиспитуваат своите интереси. Тие во никој случај не станаа поддржувачи на САД. Но сѐ повеќе стануваат бојазни дека евентуалните обновени Арапско-израелски непријателства можат да испровоцираат Американско-советски судир; тие станаа донекаде обезверени во арапското единство; и стануваат сѐ позагрижени дека СССР ќе се здобие со премногу моќна позиција во регионот. Највеќе од сѐ, Југословените сега би сакале Големите сили целосно, со сѐ нивните флоти, да се повлечат од Средоземното Море. Меѓутоа, кратко од тоа, тие делуваат примарно заинтересирани во охрабрувањето на некакво помирување помеѓу Западот и арапските држави, и имаат сугерирано на Каиро дека би било од интерес на Египет да работи кон оваа цел.

 

Следејќи го историскиот развој на просперитетните држави и богатите народи, лесно можеме да заклучиме дека основен столб на нивниот успех е ослонувањето на мудроста на старите. Нашата Јудео-христијанската вера—чијшто Христ е Еверин и чијшто Старо Писмо е еврејската Тора!—го има зацементирано овој постулат во основните десет правила за животот. Мудроста на старите нѐ учи дека девојките со лесен ум и лабав морал, девоките што го бркаат моменталното сензуално задоволство и ги задоволуваат најосновните нагони без да размислуваат на долгорочните последици за своите постапки на крај остануваат означени како пачаври и ороспии и умираат огорчени, депримирани стари девојки, Баба Роги—често обременети со копилиња. Македонската Титовистичка надворешна политика на кокетирање де со еден, де со друг пастув во име на задоволување на моменталните страсти и краткорочни нагони, ја остава бившата југословенска Република Македонија во позиција на селска пачавра. Но, нејзината надворешна политика е само одраз на нејзиниот внатрешен карактер. Тука зборуваме за карактер дефиниран во рамките на кодошењето, иследувањето, соучеството во завери, одречувањето од вистината—од денунцирање на нејзиното истражување и од осуда на нејзиното пропагирање. Зборуваме за праксата на плукањето по оние кои одбиваат да се приклучат во синџирот на корупцијата, како метод со кој прокварените си ја докажуваат на својата лојалност кон режимот што ги пљачка. Зборуваме и за изопачувањето на историјата низ протегањето на лагата дека Македонците од секогаш биле кодоши—нешто што е апсолутна лага. Тие станале кодоши како производ на државништвото на Тито.

Како и нејзиниот неодговорен параспурски родител, изгледите за долготраен опстанок на оваа држава не се многу убедливи, особено доколку претстедателот Трамп го одржи својот збор дека ќе престане со финаниската помош на оние кои му го свртеа грбот. Врпочем, бившата југословенска Република Македонија беше створена како стратешко решение чија што времена потреба сѐ повеќе се губи: Србија веќе не војува (иако се наоружува), па врз неа нема режим на санкции; а ВМРО (физички) повеќе или помалку е целосно уништено. Оттука, логично е таа да ја снема во текот на догледните години. Но тоа можеби и нема да толкава голема трагедија, зашто таа, ваква каква што е, не е дом на Македонците, туку нивна отворена зандана—масовен логор за превоспитување и за униптување на вродениот морал што е всаден во секој од нас. Бодењето на ножот в’грбот на Израел, е бодењето на ножот во грбот на македонскиот интегритет.


Чиј грев е поголем: на Фрчкоски или на лустраторите?

Веројатно никој не можел ниту да претпостави дека лустраторите ќе бараат врапчиња. Едни, за да им јават на некои, на пример, во кои досиеја точно може да се види дека еден поранешен министер за внатрешни работи дал налози за следење на четири лица и тоа од идеолошко-политички причини, а други за да им ја кажат „техниката“ за пронаоѓање на доказите и брзо читање на досиејата

 

16.12.2011
И едно врапче да остане, тоа ќе продолжи да пее ВМРО-Македонија, ВМРО-Македонија... Смејте се, смејте се, ама еден ден ќе плачете. Ова беше една од антологиските реплики по која, меѓу другото, остана запаметен пратеникот од првиот парламентарен состав од редовите на ВМРО-ДПМНЕ, Митко Анастасовски. За жал, Анастасовски не е веќе меѓу живите, но „неговите врапчиња“ и денес се актуелни. И тоа меѓу членовите на Kомисијата за лустрација. Веројатно никој не можел ниту да претпостави дека лустраторите ќе бараат врапчиња за да им јават некои работи. За едни, на пример, точно во кои досиеја може да се види дека еден поранешен министер за внатрешни работи, во случајов Љубомир Фрчкоски, во времето на неговото министерување дал налози за следење на четири лица и тоа од идеолошко-политички причини. Со тоа, практично, станува прв поранешен функционер, кој е опфатен со лустрацијата од позиција на наредбодавец. Други лустратори, пак, бараат врапчиња за да им ја кажат „техниката“ за пронаоѓање на доказите и брзо читање на досиејата.

Но, шегата настрана. Kаде и да се кријат и што и да „отпеат“ врапчињата, на човек во моментов му се наметнува една дилема - што е пострашно, дали злоупотребата на процесот на лустрација или, пак, злоупотребата на министерската функција и позиција?! И додека секој од нас бара одговор, во Уставот, барем на хартија ќе стои, парафразирано, дека приватноста на граѓаните е загарантирана, додека во пракса никој нема да знае дали и зошто е следен од тајните служби.

Штази вода да носи

Од 2003 година за следење на комуникациите и спроведување посебни истражни мерки неопходна е наредба од судот и тоа само под услови и во постапка утврдени со закон, што за почитувањето на човековите права и слободи, мора да се признае, убаво звучи. Иако и ова, кога станува збор за нас, не мора да претставува никаква гаранција, може само да се претпоставува што с` се случувало без никакви законски ограничувања и тоа без реформирани тајни служби, длабоко навлезени во плурализмот и демократијата и под постојан притисок од соседството. Kојзнае, можеби ќе излезе дека на нашата служба, Штази можел само вода да и носи.

Лустраторите ја отворија Пандорината кутија. Зашто, евентуалниот „лов“ на првиот наредбодавец по правило значи и експресна проверка на сите досегашни министри и за внатрешни и за одбрана, директорите на УБK, поранешна ДБK, раководителите на воената тајна служба и на сите по ранг надолу, односно на сите кои давањето наредби за следење им било редовна работна задача. Што тоа ќе значи за целиот безбедносен систем, може само да се претпостави, но не и да се даде точна и прецизна оценка.

Работите се премногу сериозни за да се гледаат со сеир и партиско-политички наивно. Наредбите за следење се однесувале за лица, кои во дадениот момент биле под сомневање дека настапувале од пробугарски и просрпски позиции или од позиции на албански национализам. Евентуалната соработка со странски служби е кривично дело, но тие досиеја не можат да бидат предмет на лустрација, барем не до моментот кога лицата би се кандидирале за носители на јавни функции. Тоа најдобро го потврдува искуството со еден наш новинар, кој во некои медиуми беше обвинет дека бил соработник со српските служби, ама експресно беше негирано од негова страна со документ од МВР. Но, може ли некој да биде сигурен дека следењето за настапување од разни про-позиции не може да биде искористено и за домашна политичка употреба?! Имал ли министерот свои „врапчиња“ што му кажувале по која основа да издава наредби за следење?! Kога, на пример, Димитар Црномаров бил следен за настапување од пробугарски позиции, тој беше и активен политичар, едно време и потпретседател на ВМРО-ДПМНЕ, а подоцна и претседател на ВМРО-татковинска. Оставило ли тоа траги и може ли воопшто да се измерат последиците врз неговата животна и политичка кариера, врз неговото семејство, па и врз партијата која тогаш беше во опозиција, а од сите страни се соочуваше со пробугарски етикети?! Kолку тие и такви етикети биле блиску до реалноста, а колку производ на тајните служби и подземната политика?! Факт е, Црномаров досега не одговарал кривично за соработка со странска служба, ниту пак некој од другите споменати имиња, ама дамките останале. Да биде иронијата поголема, Црномаров работи во МВР!

Има и други досиеја

Од друга страна, несфатливо е зошто лустраторите со нивните „врапчиња“ ги одбрале токму овие предмети за да ја докажат наредбодавачката улога на поранешниот министер за следење и водење досиеја од идејно-политички причини, кога постои предметот на кумановецот Јордан Петровски-Црни. Петровски е единствениот Македонец, кој во 90-тите доби азил во Kанада, а избега од Македонија поради постојаните притисоци на тајните служби. Тој поднесе и тужба за злоупотреба на функцијата против поранешниот министер и наместо таа да добие судски епилог, сега „врапчињата“ носат друг абер. Kон ова може да се додаде уште едно прашање - зошто меѓу досиејата го нема и тоа за еден претседател на партија од албанскиот блок?

Поранешниот министер наредбодавец во интервју за „Утрински весник“, пак, ќе изнесе друг податок:

Вообичаено, сите министри ги одобрувале ваквите предлози. Предлозите што ги расправа таканаречената Kомисија за лустрација во мојот случај (Миле Неделковски, Димитар Црномаров по бугарска линија, владиката Петар по српска и извесен Фејзиу по албанска линија) се оперативни обработки и заведени од мојот претходник, а јас само ги продолжив. Истото тоа го направија и моите наследници. Тоа е нормална работа - ќе рече Фрчкоски.

Ваков вид одбрана на префрлање или споделување на одговорноста е познат уште од времето на Нирнбершките процеси. Значи, според поранешниот министер, денес е сосема нормално некој да биде следен, што во крајна линија е и работа на безбедносните служби. Но, за разлика од нормалниот демократски свет, кај нас се уште не функционираат контролните механизми, што води кон отворени сомнежи за злоупотреби. Затоа, кои се гаранциите дека министерот само потпишувал, а истовремено не иницирал и други следења. Kако може да се случи истиот министер да излезе во јавност со досие за наводен соработник, што било водено за новинарот со псевдоним „Садам“? Уште колку досиеја за други „садами“ може да има истиот министер, не мора да бидат само новинари, туку луѓе од било која професија?! Може ли токму поради тие досиеја тие да бидат уценувани и со што?! Или, пак, друг поранешен министер да биде аболиран од претседателот на државата поради аферата „Прислушување“?!

Изјавата е интересна и од друг аспект. Зошто, на пример, како тазе поставен министер за внатрешни работи, демократ и борец за човекови права и слободи не се ни обидел да ја провери потребата од следење на четирите лица, туку само така механички ги потпишувал документите? Со кое морално право истиот ќе говори за (не)почитување на човековите права и слободи?!

Следење без проверка

И поранешниот министер за внатрешни работи, а сега пратеник Павле Трајанов во истиот весник даде интересен пример од оперативна обработка на новинари. Тој, како што вели, е многу спокоен од аспект на лустрацијата, ама тврди дека сите министри од осамостојувањето на земјата имаат потпишувано документи за преземање одредени оперативни мерки, но прашање е кој ја злоупотребил таа позиција.

- Имаше отворени досиеја на лица кои се занимавале со политика и на новинари кои биле следени. На пример, имаше случај на следење на двајца новинари кои биле во еден ресторан во трговски центар. Потоа едниот бил пресретнат од сообраќајна полиција и, наводно, за да му земат крв за проверка на алкохол, бил однесен во болница, за во меѓувреме да му биде претресен автомобилот и документите што ги имал во чантата. Тоа е класична злоупотреба и јас наредив ваквите мерки веднаш да бидат запрени.

Дали навистина се запрени?! Ова го кажува поранешен министер, а само бујна фантазија од стриповите може да претстави што се можело да се случи и што се случувало. Нејсе. Во првичната верзија на законот за лустрација, наредбодавците не беа опфатени. Тие во законските одредби се најдоа по амандманската интервенција и по консензуално барање на пратениците. Сега клучно е прашањето дали лустраторите одделно ги разгледуваат извршителите, а одделно наредбодавците!? Барем од овој аспект Законот не претрпе никакви измени, истите одредби важеа и тогаш и сега. Исто како што важи дилемата - што е полошо, дали злоупотреба на министерската функција или злоупотреба на процесот на лустрација!?

Како Фрчкоски го мина филтерот за изборите?

Фрчкоски на последните претседателски избори беше кандидат на СДСМ и притоа, согласно законските одредби, мораше да поднесе изјава дека не бил соработник на тајните служби, односно наредбодавец. И што ќе беше ако со волјата на мнозинството граѓани беше избран на функцијата? Зошто и како тогаш го мина лустрацискиот филтер?!

Предраг Димитровски

 

Пишува Душан Петровски 15.12.2017

 

Деновиве во Македонија покрај стандардната политичка цикузијада, топ теми се и загадениот воздух во Скопската котлина како и кучињата скитници. До толку жестоки станале овие теми што по првата се огласија амбасадите на  САД и Руската Федерација, а по вториот, еден либертаријанец доби времена суспензија на Фејсбук поради неговите прагматични идеи за решавање на проблемот.

Проблемите со загадениот воздух и со кучињата скитници се суштински проблеми од својство на загадување на околината, а истите произлегуваат од комунизацијата на природата. Оттука, нивното решение треба да се бара во приватизацијата на општеството—коешто наводно е уставниот поредок на Република Македонија.

Имено, до загадувањето на животната средина се доаѓа поради тоа што државата субвенционира извесни повластени претпријатија (поранешни општествени фирми чиишто управители подоцна станаа приватните олигарси) низ тоа што им дозволува да ги пљачкаат оние кои не се сопственици на тие претпријатија преку штедење на основа на комуналии—односно преку ускратувањето на својот производен процес. Решението тука е превртување на овој тренд: Приватизација на целата животна средина. Сопствениците на земјини поседи треба да ги тужат загадувачите за оштета на нивната земја (намалена плодност, затруени плодови, намален приплод на риби, стока итн). Но, тука не станува збор само за земјдолеците и сточарите. Загадениот воздух, на пример, ги валка и алиштата кои се оставени да се сушат на балкон, и им го намалува прометот на претпријатијата чиишто услуги се вршат надвор—кафулиња, туристички агенции и сл.

Обештетувањето коешто овие фирми ќе треба да го исплаќаат ќе биде всушност враќање на субвенциите кои тие ги уживаат со тоа што не се грижат за одговорното отстранување на изметот што е неизбежен во производниот процес. На долги патеки принудата да исплаќаат оштета ќе ги примора истите да го прочистат нивниот процес преку инсталација на филтри, и преку намалување на сметот—или пак ќе ги натера во банкрот и ќе отвори прилика за посовесни и побистри бизнисмени да го земат нивното место. Тука се јавуваат прилики за раѓање на нови рециклирачки и прочистувачки индустрии, за увозници и производители на поефикасна опрема, за консултанти за прочистување на процесот, за повеќе профити и за нови работни места, и секако за раснење на економијата.

Конечно, тука зборуваме за целосна приватизација на секој квадратен метар почва, и секој кубен метар вода. На тој начин доаѓаме до ситуација каде што во секој даден миг целата околија припаѓа некому и имаме услови на целосна взаемна лична одговорност. Јас сум убеден дека Бабанчо тресе зелени кога вели дека Македонија станала депонија на хемиски, биолошки и нуклеарен отпад којшто се увезува во државата, зашто од времето на Тито па навака македонската индустрија безумно ги загадува почвата и водата. Но и да е така како што вели Бабанчо, тогаш повторно целосната приватизација на околијата ќе го попречи стварањето на депонии, поради тоа што соседите на поседникот на депонијата дотолку ќе го тужат истиот, што истиот ќе снема економска добивка во таквата работа. Несовесното створање на депонии и загадувањето на реките и езерата е просто резултат на отсуството на лична одговорност на оние што тоа го прават, а комуналното сопствеништво на почвата и водите го овозможува токму тоа.

Оние коишто денес попуваат и квакаат за тоа колку биле нехумани оние што предлагаат да се трујат кучињата скитници, во суштина имаат прилика да отпочнат бизнис. Наместо одењето во екстремноста која нашиот на другар либертаријанец му заслужи Фејсбук бан—стрелањето на скитниците, или нивното масовно труење, коишто повторно ствараат проблем со отстранувањето на нивните лешеви коешто, пак, е санитарен проблем—љубителот на кучињата не треба да биде попречен со законски регулативи да може да отпочне шинтер служба.

Во напредните демократски држави шинтер службите се викаат „хумани општества.“ Тие прибираат—т.е. приватизираат—кучиња, мачки и други бездомни животни, кои ги чуваат во нивните установи што се финансираат по две основи: 1. На добротворни донации од други љубители на животните, но и на оние коишто едноставно не сакаат децата да им бидат искасани на улица; и 2. Продавајќи ги спасените животни на слободниот пазар. Голем дел од вработените на овие „хумани општества“ се всушност волонтери, обично од средношколска или пензионерска возраст. Волонтерството за младинците претставува прилика тие да створат работна навика, а истовремено ги исполнува на морално ниво—оти работат нешто полезно за општеството, но и за природата. Слично и за пензионоерите, на кои им дава прилика да работат нешто пополезно од оговрање на корзо.

Значи вдомувањето на секое куче и мачка скитник е дефакто приватизација на истите. Кога тие сега се бездомници тие се всушност во општествена сопственост. Како такви не можеме да заклучиме кој е во право, односно кој има поголемо право да решава што ќе се прави со нив: оној што вели дека скитниците животни треба да се отрујат или оној што вели дека животот е живот—од проста причина што и едниот и другиот имаат еднаков процент на сопственост на скитниокот.

Основата на решавањето на проблемите со животната околина треба да е приматот на човековиот живот, а оттука и неговото неодвоиво право на приватна сопственост. Тука, патем, лежи и решението со (зло)употребата на органот за државна безбедност и секојдневното прислушкување, кодошење и интригување. Почитувањето на приватната сопственост неизбежно води кон решенија кадешто нема губитник, за разлика од принципот на комунизација, кадешто извесна елитна гарнитура (Црвената буржуазија) прави незаработени профити на грбот на општото граѓанство.

Приватното решение по правило се избегнува во Република Македонија токму од причината што тоа нуди подобар живот, помирно општество, и поздрава животна околина за сите граѓани. Но бодејќи со Р Македонија владее клика на неспособни простаци—Партизаните—кои до власта се докрепиле благодарение на сила, и кои во нормални услови никако не би можеле да станат крем на едно општество, Македонците се прморани да живеат каде што владеат со силата и интригата, пропагандата и индоктринацијата, а со цел да го држат општеството под контролата на Партизаните.

 

Последната седница на ААВМУ, даде вистинска слика како функционира едно балканско регулаторно тело од ендемски вид, вистински западнобалкански актери, подговетни за влез во ЕУ. На оваа седница се разгледуваше барањето за одземање на дозволата на телевизија ТВ 24 Вести, каде низ документи и цитати од законот се укажува на што агенцијата не реагирала и не исправила цели пет години.

И наместо наводите да се разгледаат сериозно, особено документите од Централниот регистер, кои укажуваат како сопственикот на ТВ 24 Вести, иако е странска компанија,  има фирма која се припоила на кабелскиот оператор Роби, со што се создала недозволена со закон, медиумска концентрација, првите луѓе на ААВМУ прво го исмејуваа барањето.  Потоа му се налутија на членот на Советот Зоран Фидановски, кој не мислеше како нив, дека треба да се занемари законот и да му се верува на фамозниот сопственик, кој дал изјава дека нема недозоволена концентрација на сопствеништво.

– Имам добиени одедени сознанија, еден дел се објавени на интернет, но и сознанија добиено вербално, кои ми отвараат дилеми за евентуална поврзаност на сопственикот на радиодифузерот со одредена фирма преку одредена дејност, која може да создаде медиумска концентрација или да има недозволена поврзаност со компанија која остарува во Македонија, изјави Фидановски, кој се посомнева дека оваа состојба трае подолго време, во континуитет.

На ова следеше прекор од директорот на ААВМУ, Зоран Трајчевски, кој реагираше зошто Фидановски се дрзнал да се соменева.

– Што е тоа што тој се воздржува од гласање заради нарушување на односи со барателот? Што ако сите седум члена на Советот не сакаат да ги нарушат односите и не сакаат да гласаат и да не донесат одлука? Тогаш нема да функционирате како Совет?! Изземањето по одредена точка  се однесува кога има судир на интереси. Ако постои судир на интереси, ние до сега не сме информирани дека имате било како заеднички бизнис, роднински или било каков однос со подносителот на ова барање за да бидете иземени од гласањето, рече Трајчевски.

На ова Фидановски беше принуден да се правда.

– Немојте да инсинуирате дека јас имам некакви бизнис или други интереси со подносителот на барањето.  Има информација, господине Трајчевски, сега да бидам малку поконкретен, се однесува за фирма која се вика Аикол и којашто во 2014 година остварила добивка над половина милион евра во Р.Македонија, а чиј сопственик, како што мене ми е кажано, е истото лице кое е сопственик на фирмата регистрирана во странската држава, која е сопственик на радиодифузерот и која фирма Аикол после тоа е интегрирана во Роби ДООЕЛ, објасни Фидановски.

Ни ова објаснување не беше доволно. Претседателот на Советот, Лазо Петрушевски, примарно беше разочаран што нема едногласност меѓу членовите.

– Мене она што ме загрижува, што сакав да биде, што очекував е да имаме едногласен став. Многу го почитувам она што го кажаува Фидановски, навистина ме загрижува тој тоа што го кажа. Јасно ми е дека ако одиме вака нема да имаме едногласен став. Не може секогаш сите идеално да се сложиме, да имаме ист став, да биде чиста работата, кажа Петрушевски, кому не му беше важно дали има сериозни индикации за кршење на законот, како основа за поведување на постапка за одземање на дозвола за работа.

На Петрушевски  поважно му беше дали барањето на подносителот е административно во ред, па како што рече „нема основа што да се разговра за некаква недозволена медиумска концентрација“.

Еден од членовите, Милаим Фетаи, дури смета нема што Советот законски да се осврнува на медиумската концентрација (иако тоа им е законска обврска), туку поважно е да се грижат медиумите да понудат квалитетни содржини.

– Повеќе сум концентриран, а и ние како регулатор треба да се концентрираме на тоа што медиумиот како програма произведува и што емитува до публиката и во таа насока ние ги имаме нашите мониторинзи и сето тоа. Јас не се замарам со ова, го поддржувам она што е предложено од стручната служба, кажа Фетаи.

Инаку, стручната служба предлага да се отфрли барањето за одземање на дозоволата, бидејќи е неосновано, односно нема недозволена медиумска концентрација, при тоа, комплетно игнорирајќи ја тековната сосојба, како документ, која укажува на спојување на компанија на австрискиот сосптвеник на ТВ 24 Вести во Македонија со кабелскиот оператор Роби, што е недозовлено со закон. Директорот Трајчевски дури лаконски ги отфрли сите наводи, бидејќи ААВМУ, како што рече, „постојано проверува дали има медиумска концентрација.“ Дури, беше лут дека не сите членови сакаат да преземат одговорност за некои одлуки на Советот.

– Ова е буквално вртење во место и несакање да се преземе одговорност. Прво, сите членови на Советот, по законот сте експерти и ја познавате материјата одлично. Што дополнително треба да ви објаснуваме, за да ви сатне јасно?!, луто реагираше Трајчевски.

Токму поради тоа што сите се експерти во бласта, како што рече Трајчевски, членот Зоран Фидановски сакаше да се воздржи од гласање и со тоа огради од донесување незаконска одлука, на што  му е нафрлија некои од неговите колеги.

Сепак, кога седницата почна да добива тек на пародија, за да се смират страстите, а претседателот Петршевски да го добие посакуваното „идеално едногласие“ , беше најден компромис во предлогот, сепак по службена должнст да се испита медиумската концентрација за ТВ 24 Вести.

-Олеснителна околност да одлучите по оваа точка, еве ние по службена должност повторно ќе  испитаме дали постои недозволена медиумска концентрација со повторно барање од австрискиот регистер на сопственичката струкура на компанијата сопственик, рече Трајчевски.

Додека ААВМУ ќе испитува, ММС веќе објави документи и други докази, кои потврдуваат медиумска концентрација и деловни врски  на сопственикот на  ТВ 24 Вести и кабелската телевизија Роби . (линк од сторијата http://mms.mk/news/балканска-медиумска-индустрија-mакедонски-ендемски-вид?uid=149370)

Секако, „истражителите“ можат пак да замижат пред фактите и како и во годините наназад на „испитување“ од 2014-та па наваму. Меѓутоа, расправата на последната седница на ААВМУ само докажа како бизнис интересите на некои од членовите на ова регулатнорно тело знаат да ги замолчат експертите (според зборовите на директорот Трајчевски), да ги направат неуки и слепи за законот и понудените документи. И на оваа седница воопшто не стана збор за кривичната одговорност на Трајчевски, кој по службена должност до сега требало да ја провери тековната состојба на радиодифузерите, но, особено, личните изјави на сопствениците дека не го кршат законот во делот на медиумската концентрација. Сите заедно може и треба кривично да одговораат пред закон. Ваквиот лаконски однос не ги ослободува од кривичната одговорност. Напротив!

За потсетување на наодите од сторијата на ММС:

Официјално, во регистерот на ААВМУ, сопственик на ТВ 24 ВЕСТИ Вести е Кејбл 24, со шифра на дејност претпријатие за учество во телекомуникации и телекомуникациски услуги, со адреса на АМ Винтерхафен 13 4020 Линц Австрија.

Основач на Кејбл 24 е ЈМ Дата и Јирген Мајкснер

Основач на ЈМ дата, мајка фирма е Јирген Мајкснер и неговата сопруга, Весна Мајкснер, родена штипјанка, со седиште на истата адреса АМ Винтерхафен 13 4020 Линц Австрија  и шифра на дејност- претпријатие за учество во телекомуникации и телекомуникациски услуги.

Австриецот има неколку фирми на негово име. Покрај споменатите две, Мајкснер е сопственик на уште една компанија за интернет услуги во Австрија, а  има уште една компанија во Македонија. Тоа е компанијата за жичани телекомуникации Аикол.  Аикол се води на иста адреса, „Ванчо Прќе 88“ – Штип, како и кабелската телевизија Роби,  Топ инвест, Роби Инжинеринг, а таму работи и радио Енџелс ФМ.

Да биде куриозитетот поголем Аикол се споменува во истражувањето на БИРН – Призма како трета на листата на десет најбогати компании со најголема добивка, но без ниту еден вработен. Аикол е веднаш зад компанијата на сопственикот на Пелистерка, Дејан Панделески „Тимох“ и таа на Јордан Камчев – „Камчев консалтинг“.

Аикол има годишна добивка од 543.740 евра.

Во скромните податоци на нејзината интернет страницата, во делот за тоа која е компанијата, пишува дека настанала со спојувањето на двата партнери –кабелската Роби  и Аикол Телекомуникации од Австрија, чиј сопственик на штипскиот зет Мајкснер.

Аикол е неколку години по ред во најуспешните 200 бизниси во Македонија, се’ до 2014 година, кога се припојува кон кабелската телевизија Роби ДООЕЛ, заедно со уште една компанија Мега НЕТ.

Кабелската Роби ДООЕЛ чиј сопственик е Роберт Димитров, според тековната состојба од Централниот регистер,  како и компанијата Роби инженеринг, чиј управител е сестрата на Роберт Димитров, Жанжанина Стојанова имаат истото седиште како и Аикол,  – „Ванчо Прке бр.88“, Штип.

Ако подобро погледнат истражителите на ААВМУ, ќе дојдат до овие податоци, кои можеле и порано да ги проверат, бидејќи е состојба од 2012 година, значи цели пет години!