Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Колумни

НЕКА КРШИ ГЛАВА, НЕ МУ ПИШУВАЈТЕ ПИСМА!


[Image: 333btar.jpg]
Пред точно две години напишав писмо-колумна и го адресирав до Грујо. Во писмото му го кажав сѐ она што би му го кажал да имам прилика да го сретнам во живо, што е малку остварливо. Писмото стана голем хит на интернет-порталите, кои го пренесуваа ко детска сипаница еден на друг. Го прочитаа околу пеесет илјади луѓе и имаше жестоки реакции „за и против“. Оттогаш до сега прочитав барем уште десет писма од други автори адресирани до Пастирот, а кои ги објавуваа печатените или интернет медиумите. Пишувањето писма до Грујо некако стана тренд на автентичната интелектуална малубројна елита и онаа побројната псеудоинтелектуална армада која суштински искажува и штити ставови на други политички партии кои не партиципираат во оваа власт. Како и да е, не ми е муабетот дали писмата кои се изнапишаа беа подобри или полоши од моето, туку за друго станува збор.

[Image: kclam9.jpg]

Ми изгледа дека потребата да му се пише на Пастирот произлегува од несовладливото чувство на немоќ кај поединецот да стори нешто и да ги смени работите во земјава според сопствената замисла. Воопшто не се сомневам во тоа дека Грујо ги чита писмата. Ги чита илјада одсто. Е сега, може да ги чита и малку фризирани откако ќе поминат низ рацете на оној веќе популарниот Ценатар за лаги и манипулации на ДПМНЕ, како превентива да не му го спуштат премногу шеќерот, но секако ги чита. Само проблемот е што не постапува според сугестиите кои му се нудат преку тие писма. Неговото его е толку нараснато што Водно му е до колена. Да го доведеш во Скопје најголемиот црнечки порно-глумец на чија душа лежат барем три илјади дефлорирани девици, тешко дека ќе може да го дупне пастировиот его-химен.

Има пак и некои кои пишуваат за него во трето лице, го критикуваат за потезите што ги влече, но сепак му велат браво за тоа каков апартат за манипулација создал и како стручно го влече својот народ за нос. За такви психопатски далавери, драги мои, не се вели браво! Тоа е исто како на транзициски тајкун да му кажеш: Браво за тоа како се снајде на времето, кога ја покраде компанијата и вработените на кои им беше директор! Не само што е грев е да се величаат нискостите на духот, туку со тоа им давате лош пример на вашите деца и идните генерации. Злото мора да се казни, не да се велича. А можеби, муабетот на таквите скрибомани им е: Кој ни е крив кога нам и на нашите од нашата партија не ни текна на манипулација од таков обем тогаш кога бевме на власт! Они си знаат. Туку да се вратам на Пастирот...

Што да кажеш за човек кого мува не го лази за цел дијапазон критики кои ги доби за изминативе осум години од домашни и странски добронамерни критичари и обични луѓе? За цел свет Македонија стана темен вилает за слободата на говорот, медиумите и информирањето, само за него и неговите газолижачи тоа не е така. Цел свет пишува за новата свилена диктатура која се роди во Македонија и во која на перфиден начин се газат човековите права, само за него и неговите полтрони сѐ е во најдобар ред. Цел свет ни удира пацки за корумпираното судство и судиите, само за него и неговите гавази тоа е непријателска пропаганда со која сака да ѝ се наштети на државата. Цел свет е сигурен дека снимката од негвото на-ти-го-дај-ми-го со газда Нини е автентична, само тој деновие се прави луд и тврди дека „тази дупка, не е дупка“! Деновиве еден куп обични луѓе кукаат на анкетите на Телма телевизија и по интернет порталите дека нова фонтана на плоштадот значи уште поголемо натрупување на веќе пренатрупаниот плоштад, а Пастирот и неговите малоумни соработници тврдат дека фонтаната од два милиони евра е токму за граѓаните на Македонија. За кои граѓани црни Грујо? За оние што те молат да ја напуштиш таа идиотска идеја за нова фонтана на плоштадот? За кој андрак ви е таа фонтана? За во неа да се пораѓаат армија нови родилки кои ќе го зголемат наталитетот на оваа од Господ напуштена земја Македонија?

Во меѓувреме една Македонка која живеела во Уганда, а која по сила на приликите се вратила овде на кратко, но во тој краток престој ѝ бил дијагностициран канцер, преку едно интервју го прашува нашиот драг Пастир, зошто парите што ќе се фукнат за таа факинг фонтана, не се пренаменат за болните од рак како не би ги осиромашувале блиските во желбата да се излечат или барем малку да си го продолжат престојот меѓу своите. Тоа е вистинското прашање за секоја од стотиците глупости кои ги направија преодбениците на чело со Грујо. Каков народ, какви ебани граѓани? Него и неговите ги боли уво за народот! Поголем доказ од ова нема!

Затоа не му пишувајте повеќе писма. Ниту нему, ниту на неговите ебиветри кои глумат министри. Нека кршат глава. Секое ваше писмо го зголемува неговиот презир кон вас и уште повеќе го дуе неговото его за чувството за сопствената големина. Неспособните и психопатите не го препознаваат гласот на разумот дури и со инка некој да им го сипа во мозокот. Од друга страна пак, колку повеќе егото му расте и колку помалку со стапалата го допира тлото, до толку поголеми се шансите да биде урнат и од мало ветре. И тоа ќе биде, оти на лагата ѝ се кратки нозете. И многу поголеми фраери од него биле детронизирани преку ноќ, тоа треба да го знае. Затоа не му пишувајте повеќе. Оставете го сам да си пука во колената. Ќе дојде ден кога тој и неговите и онака ќе платат висока цена за сите страдања во кои го втурнаа и во кои допрва ќе го втурнат својот народ.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

КУЛТУРА НА ЛИНЧОТ – ИНКВИЗИЦИЈА ВО МАКЕДОНИЈА


[Image: 333btar.jpg]
До пред десетина години верував дека „ловот на вештерки“ и џелатите на инквизицијата се брендови на некој далечен мрачен среден век и дека цркавата, особено католичката, одамна расчистила со тие големи петна од својата историја кога во името на Бога вршела страшна и смртоносна репресија на сите оние кои не се согласувале со нејзините догми. 

[Image: 34i0mk6.jpg]
Пред еден месец, оние кои пишуваат за порталот Курир, со цел да предизвикаат верска омраза и да повикаат на линч, ја објавија само првата страна од стрипот кој оди во неделникот Фокус, извлекувајќи го од контекстот на целината и од него направија скандал, обвинувајќи го весникот и авторот дека го сквернавел бога тенденциозно, точно пред Велигден. Нивното неколкукратно објавување на таа манипулација на нивниот портал, нормално беше поттик за лавина негативни реакции од МПЦ и таму некоја си дирекција за борба против дискриминација во која членуваат луѓе блиски до МПЦ и власта, но што е уште пострашно, беше и тригер за некои запалени таканаречени верници кои не го ни виделе стрипот, а почнаа да праќаат ни малку наивни закани по социјалните мрежи кон уредниците на неделникот и авторите на стрипот, за кои веднаш беа известени претставниците на ОБСЕ во Македонија. 

Сите тие на куп, да се малку верници, ќе знаеја дека Христос проповедаше безусловна љубов кон ближниот свој, милосрдие и простување. За него беше многу поважно да придобие макар еден грешник отколку стотина богобојажливи, а ги придобиваше со чиста љубов, никогаш со омраза. Ја презираше силата и силеџиството и ги учеше своите следбеници да го завртат и другиот образ, ако добијат шлаканица по едниот. На крајот, како кулминација на неговата љубов и со желба точно да ја пренесе последната лекција од своето учење, Христос го даде и својот живот за спас на целото човештво. Наместо тоа, големите христијани од Курир кои се нарекуваат новинари, со објавувањето на нивната шашма, отворено повикаа на линч, а големите христијани од МПЦ им се придружија во повикот, па ламентираа за кривични пријави и се закануваа со робии. Ниско од нивна страна. Ниско, непрофесионално и нехристијански во секој поглед. Лаги и клевети.

Темата на епизодата од стрипот која беше објавена во неделникот Фокус на три страници, (значи не на една, само онаа првата која ја објави Курир), беа изборните процеси кај нас, нивни комичен приказ. Во неа немаше никаков потсмев кон бога. Напротив. На почетокот на приказната беше искористена една неумесна изјава на еден од претседателските кандидати кој по првиот круг на претседателските избори изјави дека „во демократија и на Господ понекогаш треба да му се помогне.“ Тоа беа негови зборови, а не мои. Во еден миг, во приказната, Господ се појавува пред него и му вели индиректно дека е тоа хулење и напразно споменување на неговото име, што де факто е, а во библијата децидно стои „да не се споменува напразно името господово“. Да, уште му вели дека се знае кој на кого му помага на овој свет, во смисла дека Господ е оној кој помага, а не обратно. Тука нема никакво сквернавење.

Тогаш ми текна дека некој изгледа се навреди од тоа што Господ во стрипот беше прикажан со бела брада и со женски гради. Добро, реков, може тоа стварно ги навредува, само не знам, од каде оние навредените знаат како изгледа Господ? Го видел ли некој од нив некаде? Од каде се толку сигурни дека нивната ма(ч)оистичка претстава за Бога е точна? Зошто бог не би бил црнец или да кажеме, жена? А што ако е навистина андрогин, како што беше прикажан во стрипот? И кој е толку сигурен дека Бог мора да биде антропоморфен? 

Значи, приказната беше напишана со цел да се потсмева со механизмите кои се користат за кражба на гласови во еден изборен процес и тоа го знаеше секој што ја прочитал таа епизода од стрипот од почеток до крај. Па сепак некои мрачни типчиња во тоа видоа сквернавење на Бога и злоупотребија одредени медиуми да ги повикаат силеџиите кои се кријат под маската на православието да дејствуваат. Исто како што се случи кога ја опседнаа општина Центар, па ѓоамити во одбрана на црквата, корнеа огради, кршеа прозорци и упатуваа смртни закани кон советниците. Така беше и пред четири-пет години на плоштадот, кога физички ги нападнаа студентите од архитектура кои протестираа против изградбата на црква на плоштадот. Со хајката против авторите на стрипот во Фокус, медиумските џелати на инквизицијата и власта сакаа да го дефокусираат вниманието од скандалот „поткуп од Газда Нини“ кој беше обелоденет непосредно пред парламентарните избори, па сепак, закана со тужба е едно, а повик на линч сосема друга работа. Во тој случај, имаше и од двете. На крајот, кога сѐ заврши добро за власта по изборите, ни беше порачано од тој фраерот од дирекцијата за борба против дискриминација дека морале да реагираат воспитно, за да не се повторело другпат. Уште фала треба да му кажеме! Fuck off!

По случајот со стрипот во Фокус, многу актуелен беше Миленко со неговиот текст против некои новинари, кога повика на нивни линч затоа што наводно биле грчки платеници и што ти не. Само, не сфаќам, ако тие негови колеги толку му пречат, што не ги ликвидира сам, туку ги повикува оние дежурни патриотски вознесени силеџии кои тој ги нарекува народ, да го направат тоа место него. Не помина долго по неговиот повик на линч, кога истиот тој тип, на телевизија јавно се произнесе за сексуалните ебоповикливи атрибути на една амбасадорка во Македонија. Тогаш не чув оној фраер од таа дирекцијата за борба против дискриминација, нешто да изреагира и да постапи образовно-воспитно кон Миленко. И тука не завршува сѐ. Формите на институционално насилство се манифестираат и преку поплава од тужби од разни поединци од власта и новинари од медиумите кои се блиски на власта, а кои се упатени кон секој оној кој се дрзнал да ги критикува нивните злосторнички дела од кои се офајдиле со милиони евра и долари, кои очигледно не им се доволно, па сакаат дополнително да се нафатираат од тужбите кои секако ќе ги добијат, зашто многу добро знаат дека тасот на македонската Јустиција одамна е закотвен на една страна, онаа на власта. Така во моментов кај нас се одвива уште еден, институционално заштитен тип на линч кон неистомислениците на власта, а тоа е финансискиот. Оти кога на еден човек преку тужба му бараш отштета од милион денари, а тој годишно заработува двеста илјади денари, не му преостанува ништо друго освен да се обеси. И кога ќе видиш, крајниот исход од линчот е ист. Уништен живот. Со тоа што со финансискиот линч покрај животот на одбраната жртва, ги уништуваш животите и на неговите блиски.

Човек нема да помине поразлично и ако отворено критикува било која друга група која се институционализирала или се бори да го стекне тој статус. Ако ги чепне феминистките, здруженијата за заштита на животни, екологистите од разни невладини организации, масоните или да кажеме хомосексуалците, веднаш ќе биде цел на напад и вербален линч, без разлика на тоа колку е во право или не. Среќа што овие групи во раце ги немаат државните механизми за репресија. Во тој случај, некои од нив, верувам ќе бидат многу покрволочни од некоја верска институција или партија на власт. Секоја од тие групи себеси се смета за единствен и легитимен застапник на вистината и не дај боже ако противречиш. Тогаш си малоумен, мизерен, фашист или хомофоб. Парадоксот со овие групи е во тоа што бараат од оние другите, различните од нив, да бидат транспарентни и толерантни, а самите тоа не се. 

Еве, конкретно за хомосексуалците, оди објасни им дека имаш право на сопствено мислење и убедување и дека според него, не гледаш ништо корисно и оупенмајндит во тоа мажи да стапуваат во брак со други мажи и да одгледуваат деца. Или не дај боже јавно да излезеш и да проговориш за оние речиси двамилиони евра кои годишно легнуваат на сметките на нивните овдешни организации од разни странски фондации, со цел тенденциозно да се промовира во јавноста нивниот стил на живеење заедно со сексуалните афинитети кон партнери од ист пол и сето тоа под маската на прифаќањето на разликите и толеранцијата. Тогаш покрај хомофоб ќе те направат и параноиден шизофреник кој верува во геј и разни други заговори. Не знам дали е геј-заговор во прашање, ама знам, голем дел од тие средства не се ни знае каде завршуваат, зашто не се искористуваат до крај за она за што официјално се наменети. Верувам, ќе се согласите, тоа се многу пари ако се подарени за промоција на само еден хипи-идеал како што е толеранцијата. Што не ми даде мене некој толку пари да ширам позитивна енергија и толеранција? Знаете ли колку љубов и разбирање ќе проповедам во јавноста, ако некој како чичко Фуере наговори некоја европска фондација да ми цалне милион евра? Немате поим каква геј-парада ќе организирам за тие пари! Сѐ наоколу има да блешти од љубов и толеранција! 

Било како било, во нашето општество полека се раѓа една култура на силеџии и насилници и со нејзиното кревање сѐ повеќе ја губиме способноста да чуеме мислења поинакви од нашите. Затоа сѐ повеќе се повлекуваме во разни групи за да можеме полесно да се спротивставиме на вистината за нас, тогаш кога ќе биде изговорена јавно. Чопорот и стадото се најдобри за напад и одбрана, затоа така чопоративно и се напаѓа вистината, која, секогаш бидува обзнанета од поединци, никогаш од стадо. Таа е опасна за секое стадо, чопор, политичка партија, верска институција или секта, секојпат кога ќе ги разголи лажните догми кои ја одржуваат кохезијата во тие групи. Изгледа инквизицијата ќе го следи човештвото уште многу години во иднина, а до кога ние ќе живееме во оваа наша култура на линч, стварно не знам. Ама знам дека крајно време е некој овде да се освести и да му застане на патот на талибанското однесување на одредени поединци, тв-медиуми, интернет-портали и разни инквизиторски институции и групи, оти ако им се дозволи и понатаму лажно да клеветат, неосновано да напаѓаат и да објавуваат што сакаат, брзо ќе дојде и тој ден кога оние лажни верници во нешто, кои во суштина се силеџии, во лажен верски или друг фанатичен занес, ќе пролеат нечија крв, која секако ќе оди на совест токму на тие медиуми, институции или групи.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

ОПШТЕСТВО НА МРТВИТЕ МАТУРАНТИ


[Image: 333btar.jpg]

Како по некое непишано правило, набрзо по изборите имаме уште еден до смрт избоден матурант. Така се случи и со Мартин Нешковски пред некоја година, така сега и со Ангел. И двајцата беа жители на Ѓорче Петров. Меѓу тие две убиства се случи и масакрот на Смилковското Езеро, кога сурово беа егзекутирани четворица матуранти, зашто на убијците не им се допаѓала нивната етничка припадност. Тие џелати сѐ уште не одговарале за тоа злодело и најверојатно никогаш нема да одговараат. Наводно лежат во затвор на Косово за некое помало дело, а косовските власти немаат намера да ги екстрадираат овде. И нема да ги екстрадираат, освен ако оние кои ги штитат не направат некоја прифатлива спогодба со македонските власти околу ублажување на казната која ја заслужуваат, а тоа е доживотен затвор без право на помилување. Ако воопшто постои ваква казна во нашиот разбуцан


[Image: 30j05xj.jpg]

 

правосуден систем. Во оние неколку дена по убиството на матурантите, на фејсбук напишав дека не верувам некој од убијците да одговара за свирепата егзекуција. Изгледа не утнав во проценките. По тој масакр, следеше уште едно убиство на средношколец во школски двор, кога убиениот Албанец рипнал да го брани својот другар Македонец од напаѓачите. Во тој период имаше и други лудории со ножеви во училиштата. Нападот во средното хемиско училиште од страна на младинци-хулигани во кој беа ранети и некои професори остана најмногу врежан во сеќавањата. Да не реагирало обезбедувањето, сигурно следниот ден, во школскиот двор ќе се раздаваше блага пченица. Претепувањата пак на патници по етничка линија во градските автобуси нема веќе кој да ги брои. Такви инциденти имаше неколку десетици.

Оттука бунтот на ѓорчепетровци овие денови е оправдан. Доста им е од стравот дека некој нивни близок, син или брат може да биде избоден штом излезе од дома. Тие се свесни дека последното убиство нема етнички предзнак, но знаат дека не е последно и што е најлошо, може да биде вовед во нова серија етнички пресметки меѓу младите, доколку државата еднаш засекогаш не му застане на патот на насилството, што тешко да се случи. Барем не во овој живот. Тоа го знаат ѓорчепетровци затоа и се исплашени, затоа и реагираат толку бурно. Таква реакција може да предизвика само голем страв, тоа е повеќе од јасно. Се наметнува прашањето, кој е виновникот за ова што се случува на нашите улици и во нашите маала.

За убиецот на матурантот Ангел се знае дека е деветнаесетгодишен Албанец од село Грчец, со подебело полициско досие. Па добро бе, кој дозволи досието толку да му се здебели до деветнаесетата година од животот? Кој е виновен за тоа што толку опасен деликвент со такво досие слободно шета по улица и се пика по туѓи дворови? Дали е дел од банда или делувал сам? Којзнае дали некогаш ќе дознаеме? Важно во Ѓорче Факинг Петров сите знаат дека криминални банди од Грчец крадат автомобили, велосипеди и моторцикли во нивната населба и ги носат во Грчец, па оттаму прво им ги нудат назад на нивните сопственици за мрсен откуп,  а ако откупот не го добијат, ги продаваат којзнае каде. Како тргнале, утре деца ќе почнат да крадат и да бараат откуп за нив. И сите знаат дека нашата полиција, иако го знае тоа, никогаш не тркнала до Грчец да расчисти со бандите, туку замижува на едно око. Како што правеше и со бандите во Арачиново пред 2001 година, додека не беа убиени тројца полицајци како вовед во воениот конфликт во 2001-та. После се пееше слична песна кога Агим Красниќи од село Кондово упати закани до македонската држава дека ќе го гранатира Скопје. Со месеци во Кондово не смееше да стапне полициска нога и месеци беа потребни да се убеди со арно тогаш популарниот милитант да се сретне со властите и да не го гранатира градов. Ама сега не сакам да досадувам со тие приказни за нашата полиција која некаде, во некои општини слободно смее да фрла шок-бомби, да приведува, да тепа и претепува, додека во други, не смее ни да помисли да влезе без најава и букет рози, зашто таквите приказни се добро познати.

Мене повеќе ме интересира одговорот на прашањето кој става нож или пиштол во рацете на младите и уште колку матуранти треба да паднат избодени до смрт за сите сериозно да го сфатиме она што веќе го знаат ѓорчепетровци, дека оваа држава нема капацитет да се справи со насилството и насилниците токму затоа што самата учествува во нивното создавање. Ќе се прашате: Како? Е па вака некако...

Власта систематски со години наназад го аминува злото применувајќи СЕЛЕКТИВНА ПРАВДА, која во својата суштина е ГОЛЕМА НЕПРАВДА зашто им дозволува на многу големи злосторници да останат неказнети за извршените злодела. Курето на власта ѝ е многу потврдо кога емитува на телевизија снимки од приведување на свои политички противници кои ги терети за земање мито од двеилјади евра, отколку да приведе други кои зеле мито од два милиони евра. Затоа на власта ѝ се потребни тв-слики на она што тие го сметаат за зло, за што полесно да мине неказнето некое поголемо зло во кое таа е директен учесник или барем, посредник.

Понатаму, оваа власт е толку заслепена од своите таканаречени реформи што не може да ја процени нивната огромна штетност по здравјето на македонското општество. Еве, земете го образованието за пример. Од каде дојде тоа да нашите ученици во основните училишта и гимназиите ги чуваат приватни служби за обезбедување и специјални полициски единици? Оние моронски министерчиња на Грујо кои му удрија реденка на образованието никако да разберат дека многу малку од еден човек има во неговата факултетска диплома и дека дипломата без воспитување е безначајна. Доброто воспитание и моралот треба да бидат кичма на квалитетното образование, а не нешто на кое младите гледаат со презир зашто се свесни дека живеат во држава во која добро воспитаните и оние со високи морални принципи се наоѓаат на маргините втурнати во сурова борба за гола егзистенција. На нивна сметка државата генерира аналфабети со куп дипломи од разни универзитетчиња низ државава кои се спремни и родителите да си ги заколат на спиење ако не добијат дел од наследството или нов бесен автомобил. Малоумниците од министерството за образование за тоа време имаат поважна мисија, да им удираат пацки на професорите, дури и на оние докажаните, доколку не исполниле некоја имбецилна задача од новите наставни програми или пак, ако некоја размазена будала од нивните ученици неосновано ќе ги наклевети за било што. Кутрите професори, не можат ни гласот малку да го повишат пред учениците-пробисвети кои не знаат да бекнат, а бараат високи оценки и очекуваат да ги добијат, зашто некој близок од власта им го чува грбот.

Никој и не може да очекува од нив да се однесуваат поинаку, зашто сѐ што гледаат наоколу во својата околина е насилство, кич и неправда. Младите многу рано ќе научат дека ова општество не им припаѓа на заслужните, туку на гребаторите, затоа оние способните масовно ја напуштаат земјава, убедени дека секаде надвор побрзо би успеале, отколку овде. И не грешат. Надвор никој нема да ги праша чија партиска книшка имаат во џебот. Оние пак, кои остануваат дома, а неправедно се изолирани, соочени се со немаштија и се полнат со гнев, а тој некаде мора да излезе за да не преиде во лудило. Затоа и спортските настани ни личат на Бејрут од осудесетите години на минатиот век. Постојано тепачки меѓу навивачите и прекини на натпреварите. Истото се случуваше и непосредно пред почетокот на крвавата граѓанска војна во СФРЈ. Изгледа лекцијата не ја научивме на туѓата мака, па ќе мора да ја платиме со своја крв.

И тука партиите се главни за тоа навистина да се случи. Не пропуштаат ниту една можност да ја разгорат меѓуетничката омраза меѓу граѓаните на Македонија. На што личеше оној повик на премиерот пред изборите, кога побара 63 пратеника за да им ставел крај на заканите на Албанците? Личеше на лош театар за привлекување на гласачко тело, ништо друго. Е па сега да ги видам големите патриоти и борци против албанските уцени кога како попчиња ќе потпишат коалиција со Али Ахмети и Тачи во дует. Важно ја отворија пандорината кутија пред изборите за грст гласови и победа на изборите, а сега ги боли уво кога матурантите се бушат со ножеви. Ќе излезе на прес онаа беда од министерка да блее како треба да се сочуваат главите студени и да не се подгревааат меѓуетничките судири и толку. Или пак, ќе се обиде со сите сили да спинува некој голем инцидент со зборовите дека тоа е дело на опозицијата во обид да ја дискредитира власта и дека не треба да му се придава големо значење, како што се случи со бунтот на ѓорчепетровци изминативе денови. Сега излезе, опозицијата ги организирала!? Нивните лаги веќе ни кучињата со маст не ги јадат. И тој спин се случува замислете, истиот ден кога таа опозиција објавува дека експертизата потврдила дека гласот во случајот Поткуп од Газда Нини е токму на премиерот.

И не е важно кој е виновен, а кој не во немилиот настан кој го потресе Ѓорче Петров и Македонија. Дали убиецот се бранел или убил зашто сакал крв. Важно е дека попусто отиде уште еден млад живот, кој во случајов излезе вреден колку половен велосипед. И тоа пак ќе се случи, сигурен сум, зашто нашите улици одамна не се безбедни, а на власт се наоѓаат опасна група луѓе на кои желбата да владеат им е поважна од безбедноста и благосостојбата на граѓаните. Затоа, до следниот избоден матурант, до гледање!

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ   

  

КОНЧИТА СО КОБАСИЦАТА И ВУЈЧЕ ДАРВИН


[Image: 333btar.jpg]

Ееееее, вујче Дарвин, куќо стара. Те виделе после овогодинешнава Евровизија си се превртувал во гробот и помислиле дека си несреќен зашто нешто наопаку ти тргнала еволуцијава на човештвото. Колку се глупи, вујче Дарвин! Како не сфаќаат дека се превртуваш од среќа. Ништо поточно не си кажал, жими тебе. Преживуваат најприлагодливите, а тие не мора да бидат и најсилни. Диносаурусите се светол пример за тоа нешто. Денес можеш да ги сретнеш само на цртан филм. А бе земјата се тресела кога газеле по неа во периодот јура, ама џабе. Преживеале бубашвабите, ама они – јок! Слаб им бил штофот за студена клима.


[Image: 33yqsgn.jpg]

Вујче Дарвин, точно е и тоа кога рече дека човекот не потекнува од мајмун, туку од еден заеднички предок, наш и на мајмуните, само што не кажа кој е, па мораше да поминат, еве, дваикусур века за да дојдеме до одговорот на тоа прашање кое го остави отворено. Може не го знаеше одговорот, а може и го знаеше, ама не сакаше да го кажеш за да не ти ги стават мадињата во менгеме, кој те знае. Инквизиција е инквизиција. И тогаш и денес. И денес човек не знае како ќе помине на улица ако реши да напише колумна каква што пишувам јас во овој миг. Сега е позаебано да зборуваш на горливи теми, зашто ИНКВИЗИЦИЈАТА во време сегашно, не е ексклузива само на верските институции, туку и на безброј други групи и групички и сите тие глумат демократичност и отворен дијалог додека не им чепнеш во медот. Тогаш стануваат хиени. Пред две недели почувствував како е кога ме нападна Светата македонска православна инквизиција за стрипот што го пишувам во Фокус, а сега осеќам, ќе ме напупат и геј-инквизиторите за редовите што следуваат. Не им се плашам. Газов мој поминал многу искушенија.

Евровизијата како музички настан ја следам од дете. Тогаш повеќе навијачки, а во последниве петнаесет години чисто сеирџиски, кога веќе престана да биде музички настан, но затоа пак, отвора многу муабети кои и онака немаат врска со музика. Мислам дека последната голема ѕвезда која победи на Евровизија беше Тото Котуњо. После него, тој фестивал практично и не постои како музички спектакл на големи музички имиња, туку повеќе како панаѓур за таленти во травестија, педерастија и разни други алтернативни начини на сексуално изразување. Евровизијата е нешто како пазар за бело робје на кој се регрутираат новајлии за оргиите и сексуалните сатанистички обреди на современите европски потомци на Маркиз Де Сад. Таму, настраноста е хит, а не музиката и тоа не е случајно. Било кој културно-уметнички настан кога ќе се исполитизира до екстрем, станува настран, поточно, го отвора патот на настраноста и престанува да биде и културен и уметнички. А Евровизијата стана токму тоа. Забавна манифестација која стриктно и отворено ја промовира идеологијата на оној политичко-економски сојуз кој се нарекува ЕУ.

Со тој сојуз управуваат моќни лоби-групи на бескрупулозни банкари, хомосексуалци, педофили, ционисти, неонацисти, радикални исламисти, екстремни феминистки и уште што ти не. Сѐ во едно. Да се чудиш. И сите се невини, во бели раквици и насмевка од уво до уво. Мислиш на мравка не газат. Затоа и идеологијата која ја промовираат е таква. Однадвор безопасна и нежна, а суштински монструозна. Затоа честопати ќе ги чуете како проповедаат за политичка коректност кон ближниот свој, за максимална толеранција кон хомосексуалците, кон муслиманите, кон Јеховините Сведоци, кон жените, кон црните и жолтите. Ќе проповедаат до посер против секаква нивна дискриминација, ќе се закануваат и ќе ги казнуваат оние кои ги обвиниле дека ги дискриминаираат, а од друга страна уста не отвораат кога е во прашање сѐ поширокиот јаз помеѓу сиромашните и богатите и дискриминацијата од широк дијапазон на егзистенцијално загрозените групи. Кога тие групи протестираат на плоштадите ширум Европа против социјалните неправди и дискриминацијата со која се соочуваат, за нив, органите на редот на ЕУ имаат подготвено цел арсенал од водени топови, гумени куршуми, солзавци и лисици, оти да се бара социјална правда во денешно време е ерес. Затоа пак, за време на геј-парадите или на протестите на радикалните феминистички групи, истите тие органи на редот се ставени целосно во служба на организаторите и учесниците. Е, ним не смее ни влакно да им падне. Двојни аршини и двојни стандарди. Типично за ЕУ.

И после некој нека каже Европа е стара дама или ќе рече, Европа е курва. Курва и дама била некогаш. Денес Европа е геј. Геј во душата, геј во имиџот, геј во однесувањето, геј во културата. И сѐ што оди во прилог на тоа ГЕЈ за неа е политички коректно и мора да се заштити. Феминистките, радикалните верски и политички групи, нарко бандите, порографската индустрија, ланците за педофилија и малолетничка проституција. Сите тие се на платниот список на ЕУ. Систематски и темелно ја исполнуваат нејзината агенда. Тој политички сојуз може да се одржи само така. Со кротки, исплашени, дезориентирани поданици со релативизирана свест за вредностите и површен однос кон реалноста. Лудиот го прца збунетиот, тоа е голема народна мудрост. И сега некој ќе рече: Добро, и? Каква врска имаат гејовите, радикалните феминистки и бомбашите-самоубијци од Ал Каеда?

Сите тие, а особено геј-движењето се ставени во функција на една малтузијанска идеологија која има за цел драстично да го намали наталитетот на европско тло, разбивајќи го семејството како јадро на едно здраво општество. Само што војната е малку непопуларно средство за ретчење на населението, па сѐ повеќе се користат другите пософистицирани средства. Гејови и феминистки. А математиката е оваа: Колку е населението помалубројно, толку полесно се контролира. Проста малтузијанска математика. Згора на сѐ, уште ако населението е збунето, без јасна претстава за она што е добро, а што зло, што е убаво, а што кич, што е машко, а што женско, тогаш на таквото население комотно можеш да му ставиш оглав и да го однесеш на паша. Затоа многу се вложува во развивање на геј културата и свеста во Европа. Малку кој знае дека во прашање се огромни суми од кои се финансираат геј-организации, геј-паради, непорнографска и порнографска филмска геј-продукција, со тие пари се создаваат и музички и филмски геј-ѕвезди. Повеќето геј-здруженија дури не се ни свесни во каква педерска игра се вклучени кога добиваат пари за своите активности од разни фондации зад кои стојат моќни фаци од највисоките ЕУ-институции и банки, па наивно веруваат дека се борат за некакви права.

Неодамна во Норвешка се одржа детско-младински геј-фестивал, на кој, меѓу другите, имаше еден тинејџер од дванаесет години кој пееше една песна како живее со двајца татковци и како му е супер, па додека едниот вечерта го пегла за у школо, другиот го проверува дали ги научил уроците и дали ја напишал домашната задача. Луѓе да не го видев тоа со свои очи, немаше да верувам. Побарајте го линкот на интернет, не е тешко да го најдете. Нема таков кој може да ме убеди дека зад организацијата на тој фестивал се кријат луѓе со добри намери, па биле тие геј или не. Внимавајте, тоа го гледаат деца и неполнолетни младници со докрај неоформена свест и сексуалност. Што мислите, нема да се збунат кога ќе чујат дека некој нивни врсник живее со двајца татковци и многу му е супер!? Во најдобар случај, тие деца, утре можат да станат двоцевки, ако имаат среќа. Такво дете да го ставиш во темница меѓу сто путиња, куре ќе фати, ама не неговото. Гарантирам.

И после се шокираме кога на Евровизија секоја година ќе ни откријат некоја нова геј-ѕвезда. И тоа не е случајно. Се работи за маркетинг стратегија, со цел да се создаде потреба кај конзументот кон одреден производ. Она што на почеток изгледа шокантно, по некое време станува нормално, а за некој дури и потреба. Way of life! Само треба да се оди чекор по чекор. Ако треба и во сто чекори. Така, евровизиските идеолози почнаа од оној израелскион транвестит што победи пред десетина и повеќе години, па после него се редеа и други геј-јунаци ѓоа Дин из Босне, за цела таа парада на хомосексуалноста да кулминира со овогодинешниот настап и победата на Кончита Вурст, најновиот монструм, добро платен и пуштен од еугеничката лабораторија на ЕУ. Немаше таков меѓу нас на кој не му падна вилицата кога го виде. Ем со цицки, ем со брада. Топол брат со глас на кастрат. После разбрав дека и во неговата родна земја, на неговите земјаци им паднале вилиците кога разбрале дека ќе ги претставува на евросонгот. Најпознатиот австриски кабаре пејач и поранешен учесник на Евровизија искоментирал: Оној кој не знае дали е машко или женско, не му е местото на евровизискиот фестивал, туку во институција за ментални! Белорусија како учесник, со право побара од организаторот на евросонгот да ја исклучи Кончита од фестивалот, зашто оди во прајм-тајм кога ќе го следат и многу малолетници, но организаторот најбезобразно ѝ порача сама да се исклучи, наместо да бара исклучување за Кончита. Инаку, за ваша информација, нејзиното/неговото презиме Вурст (Wurst) на германски значи колбас, па така сите дечиња што го гледаа, а кои знаат германски, научија дека има и тетки со брада кои имаат колбас меѓу нозе, кој по потреба може да се грицка, зоба или да се апнува на секс. Пардон, на екс!

Имаше додуша и други земји кои реагираа негативно на Кончита-со-кобасицата, не само Белорусија. Италија, Хрватска и Србија зазедоа сличен став за она што се случува на Евровизија не само оваа година, туку и години зад нас, па одбија да учествуваат на таа парада на транџи и гејови. И Русите мрчеа нешто, ама Путин сепак ги натера да одат, за да не му извадат муабети дека е латентен геј, зашто мрази гејови. Само ние сме умрени да одиме на таа Евровизија. И запнуваме од петни жили да стигнеме до финале, ама не ни оди. Оваа година дури и спотот на нашата песна-претставничка го направивме малку геј. Саде полу-голи мажи во спотот. Уште да почнеа да се ашкаат меѓу себе. Се кладам дека во следните две години на Евровизија ќе ја пратиме Фифи или онаа Боки 13. А Фифи за да биде по шик и во стилот на Кончита-со-кобасицата, може да си додаде прекар Фифи Ла Суџук. Полека ни доаѓа памет во глава дека е ова епоха на гејови, во која ментално силните и вистински креативните индивидуи се во длабок офсајд, да не речам сенка, а врвовите се окупирани од добро прилагодливи, политички коректни групи во кои се штанцаат Кончити и Чикити, хиени со силиконски цицки и брада на лице, кои на чуден начин продолжија по патот на еволуцијата. Пред пет-шест години еден геј од ЕУ кој рабоеше во Македонија, малку цврцнат се пофали дека неговите топли браќа се имаат инсталирано во секоја влада на земјите во Европа и дека сите луѓе се геј од искона. Веројатно тука мислеше на оној наш и на мајмуните заеднички предок за кој збореше вујче Дарвин. Како тргнало, може да е во право, трнлив е патот на еволуцијата на човекот. Трнлив и полн со изненадувања. Само страв ми е од она homo sapiens, на крајот да не остане само homo, а патот да заврши како слепа уличка.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

ОНАА РАБОТА ОТПОЗАДИ ДО КРАЈ И ДУША ВО РАЈ!

 

           
[Image: 333btar.jpg]Како народ го заслуживме секое страдање. Минато и сегашно. И го заслужуваме секое идно. Ние ја мразиме слободата зашто се плашиме од неа. Затоа секогаш реагираме последни, за било што. Кога Србите, Грците и Бугарите ги шутнаа Османлиите и создадоа свои самостојни држави, нам дури тогаш ни текна да креваме востанија, кои пак се покажаа килави, па потонавме под уште пострашни окупации од онаа на Османлиите. 

          
[Image: 2qcm0ow.jpg] 

 

            Потоа за време на Втората светска војна, меѓу последните востанавме против фашистите и нивните верни слуги. Кога во 1943 година, во босанското гратче Јајце се удираа темелите на идната СФРЈугославија, само на нашите делегати не им успеа да стигнат на заседанието. Сите стигнале во Јајце, само нашиве заглавиле на некое бачило. Историјата вели не успеале поради големиот снег и невремето. Којзнае? Добро е што Тито бил човек од збор, па не им пишал неоправдани во дневникот и не ги изоставил Македонците од составот на идната држава. Така се случи, дури во 1945 година првпат во историјата да добиеме република, признат македонски јазик и македонско писмо на кој ќе се школуваат наредните генерации.

            Речеси половина век подоцна, кога се распаѓаше таа држава во која за првпат бевме признаени како народ, сите братски народи се отцепија и прогласија независност, а ние пак останавме меѓу последните. До последно се колебавме што да сториме. Дали да тргнеме по патот на независноста или да продолжиме во раскантаната и преполовена композиција во која останаа само Србија и Црна Гора. Сепак, на крајот, како да се срамиме од поголемиот брат Србија и некако со пола уста прогласивме независност, која немаше да се случи ако на референдумското ливче не стоеше она, парафразирам: „гласам за независност, но со можност за присоединување кон Југославија.“ Некој од македонските тајните служби очигледно добро си го познавал својот колеблив народ па му паднал на памет мудар штос за да го намами и полесно да одлучи  за независност.

            Е, најпосле, барем на хартија, ја добивме и независноста, ама стравот од слобода остана притаен и го манифестиравме секогаш кога беше најпотребно да бидеме храбри и одлучни. Сите од отцепените братски народи влегоа во ОН со уставните им имиња, само ние влеговме со сменето име. Дај што ќе дадеш, не прајме проблем! После, во наредните години, за да ни биде полесно на душата си направивме филм дека сме фактор на стабилност на балканот и „оаза на мирот“. Така ја дочекавме и 2001 година кога бевме физички нападнати однадвор и одвнатре. Тогаш меѓународната заедница и НАТО недвосмислено и пријателски ни порачаа: Драги мирољубиви Македонци, во вашата оаза на мирот, на вашата територија слободно се шетаат терористи, екстремисти и разни нарко-банди! Разбудете се од сонот, од нас имате еден месец, земајте метлата и изметете ја оазата, поточно дворот! Џабе ни порачаа така. После кога видоа дека и за тоа се колебаме, рекоа: Од овие ни народ бидува ни држава бидува, ќе се замешаме оти немаме нерви за уште една долготрајна касапаана на Балканот. Ко се колебаат, тогаш нека ја делат државата со терористите! Јеби га! И најпосле, двете страни ќе ни се клањаат нам!

            Следуваше референдумот против новата територијална поделба на општините. Тогаш против гласавме околу 450000 луѓе. Се знаеше дека референдумот нема да успее, зашто поделбата беше договорена уште во 2001 со Охридскиот договор, со кој Македонија потпиша неформална окупација на дел од својата територија и ја отстапи на оние против кои војуваше. Затоа беше потребна новата поделба на општините, за да се исполни ветеното од договорот во Охрид и Албанците да добијат територии каде ќе воспостават речеси парелелни државни институции и власт. Ех само да знаете колку е денес лесно тие општини да прогласат непослушност кон централната власт и да се одметнат, да кренат востание или бунт. Доволно е само Груевски да каже: Доволно ми се оние 63 пратеника што ги добив на изборите, такашто, не ги љуљам ни Тачи ни Али! Со нив не правам коалиција!

            Тогаш големи мои патриоти ќе сфатите колку е слаб и зависен вашиот Пастир и дека, кога би рекол такво нешто за миг ќе се вратиме во 2001 година, само што овој пат ќе останеме без пола териториј,а на која пак, ќе живеат само триесетина проценти од сите Македонци. Другите ќе отпатуваат, кој на оној свет, кој беглец на печалба. Затоа да се паѓа на неговите шашми за големомакедонштината која не трпи уцени од Албанците е знак на крајна неупатеност, неукост и заслепеност. Албанците се тие кои во моментов се главен фактор за стабилноста на Македонија, сакале ние тоа да го признаеме или не. Пастирот може да им се заканува и да ги плаши само Македонците, но не и Албанците. Тие тоа многу добро го знаат за разлика од стотиците илјади Македонци кои ја проголтаа онаа предизборна лага на Пастирот дека доста му е од албанските уценувачи и негови партнери во власта.

            Ако. Набрзо, гласачите пастирови ќе се разбудат од трансот и ќе го фатат уште еднаш во лага, а потоа ќе се разбудат и од сонот за економските успеси на владата, сега кога ќе почне да се стега јамката околу нивниот џеб. На адреса на владата на Пастирот веќе почнаа да стигаат за наплата старите камати, иако неговиот кум Ставре, свесно одбива да каже дека се тоа само каматите, а главнината на старите долгови и понатаму останува нечепната. За тоа време пак, се прават нови и нови задолжувања.  Во таа смисла како и за сѐ друго, пак ќе бидеме последни и големата економска криза за нас допрва следи. Ќе има многу отпуштања од работа и ќе има нови даноци кои дополнително ќе го испразнат џебот на Македонците.

            Го заслужуваме тоа, бидете сигурни, зашто секогаш поважно ни беше спокојството од слободата сами да одлучуваме за нашата судбина. Пастирот и оваа власт се типична материјализација на нашиот страв од слобода. Поради тој страв овој народ не само што не успева да ги препознае неговите вистински непријатели, туку честопати во душманот гледа пријател. Тој мазохизам, тоа уживање да се биде цицан и силуван без престан, полека станува наш македонски бренд. Европските и светски медиуми веќе наголемо и поодамна пишуваат за нашата демократија како за близнак на Белорусија, а на табелата за слободата на медиумите сме на чекор од  категоријата земји со целосно неслободни медиуми. Од таа категорија нѐ делат само три бода. Во меѓувреме, мува не нѐ лази. Патирот ни е супер и сите сме супер. Е па нема уште долго. Кога сме неуки, заслепени и исплашени, ќе мора лекциите и понатаму да ги учиме на потешкиот начин, со страдање. Оти онаа работа отпозади до крај и душа во рај, тоа не може! Ниту било, ниту ќе биде! Амин!  

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

ТОА ГО РЕЧЕ ПЛАТОН, А НЕ ЈАС!


[Image: 333btar.jpg]
Да не го дрвам и јас околу регуларноста на изборите кои останаа зад нас, одма ќе кажам, тие не беа ниту фер, ниту слободни, ниту регуларни. Не беа фер затоа што на кандидатите ни одблизу не им беше овозможен рамноправен третман во медиумите. Во денешно време кога сликата и рекламата се најмоќните оружја за создавање разни потреби и желби кај конзументите, да му се одземе некому рекламното време за да се претстави себеси или својот производ, значи истиот тивко да се збрише од пазарот. Без телевизиски медиум зад себе стануваш неконкурентен. Губиш. Џабе беа укажувањата на разни странски и домашни авторитети, особено по првиот круг на претседателските избори, дека опозициските партии добиваат катастрофално малку рекламен простор на националните телевизии за да ги претстават своите партиски програми и кандидати. Џабе беа и забелешките за непринципиелната пристрасност на тие телевизии кон владеачките партии и нивните кандидати. Власта едноставно реши да ја обезоружи опозицијата, па потоа да ја пушти во рингот како топовски месо. Сликовито да се изразам, тоа е исто како сега Грција да реши да ја нападне Македонија од воздух, кога веќе знае дека немаме никаква противвоздушна одбрана, ниту пак современи ракетни системи за да го одбијат евентуалниот напад. Знаете што ќе биде ако го нападнат Скопје со ескадрила фантоми? Касапаана. Еден споменик нема да остане, а жители такуѓере.

[Image: 10307006_10152347224607180_2094637156_n....e=536466B7]
Изборите не беа ниту слободни, затоа што евидентни беа притисоците на гласачите од страна на владеачките партии. Од поткуп со фалшиво брашно полно мушички или во кеш од 500 до 1000 денари, преку уцени, до застрашувања и закани за губење на работните места. Да не правиме муабет за оние други нерегуларности како гласачката екскурзија на селаните од Пустец низ гласачките места во Македонија, потоа, случаите на семејно гласање, гласно прозивка на гласачите на некои гласачки места, евиденција на гласачите во непосредна близина на гласачките места од страна на личности кои не се назначени од ДИК да го прават тоа, а имаше и случаи кога гласаа луѓе кои живеат на непостоечки адреси или во фантомски влезови на некоја зграда. Трагикомично.

Затоа удирањето во гради на победниците и оние илјадници „благодарам“ кои Ѓорчев ги испрати секаде каде неговите победија, беа полни со цинизам, но и со добро прикриена горчина дека се победи на истиот начин како што се владее, по пат на сила. Себично е тоа што заради нивното континуирано насилство, сите ние допрва ќе испиеме уште безброј чаши пелин. Не заборавајте, многу големи финансиски скандали кои паднаа на главите на најмоќните луѓе на владеачката партија, најверојатно ќе останат нерасветлени во наредните години, но секако ќе бидат тригер за придвижување на некои други механизми низ кои ќе се манифестира правдата, ваква или онаква.

Де факто, никој не нѐ тепаше по раце кога заокружувавме зад параванот. И никој со сила не ги натера неодлучните да останат неодлучни и да не гласаат. Така, мнозинството од оние кои гласаа, одлучи. Си ја сака оваа власт и ваквата Македонија. Платон бил во право кога по смртта на Сократ рекол дека демократијата не е добра зашто честопати ѝ допушта на толпата да одлучи, а толпата за Платон е неразумна, необразувана и како таква, полезна за секаков вид манипулација. Повторувам, ова не се мои зборови, туку на големиот Платон, па сега вие, пред да изплукате некого кој зборува дека Македонија со ваков лесно подведлив народ нема никогаш да доживее благосостојба, сетете се дека тоа веќе го кажал еден брилијантен ум пред него и не ложете ја кладата. 

Во една од минатите колумни напишав дека да бев на местото на Пастирот ќе посакав пораз на овие избори, нели, под услов никој да не ми ја извадеше онаа афера за поткупот од Газда Нини. Но, Пастирот избра победа која според мене, ќе се покаже за горка еден ден. Затоа исправно е да му се остави да владее сам. Опозицијата направи фатална грешка кога пред неколку месеци, послуша одредени свои ментори од Брисел и избра да излезе на локалните избори. Да не излезеше, Пастирот денес немаше да турка нов мандат. Оттука, исправна е нејзината одлука да се врати на ОТПОРОТ и да ги врати мандатите во парламентот, зашто тоа е единствениот начин да се заштити од понатамошното компромитирање, кога веќе чукна часот за носење на најтешките одлуки кои целосно ќе го доведат под прашање патриотизмот, добронамерноста и чесноста на оваа власт. Секое партиципирање во законодавната власт под такви околности неодминливо ќе компромитира секого, без исклучок. И оние во опозицијата и оние кутри чесни поединци од власта кои еден ден, убеден сум, ќе се срамат и каат што молчеле тогаш кога требало да зборуваат гласно и да ги спречат своите претпоставени во нивниот уништувачки поход против својот народ. 

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

УДБА И РЕЖИМОТ ВО МАКЕДОНИЈА СЕ ВРАЌААТ НА СТАРИТЕ МЕТОДИ НА КОМУНИЗМОТ-ФИЗИЧКА ЛИКВИДАЦИЈА!!!

„...Зошто го обвинувам Груевски? Некои ќе реагираат дека моите обвинувања кон Груевски се неосновани; дека можеби ова е дело на некој друг од групата против која водам судска постапка. Но, Груевски со именувањето на Силјан Аврамовски за Заменик-директор на ДБК, јасно укажува дека власта, чиј представник е тој, го оневозможува сусдскиот процес...“




[Image: 272x185-y.jpg]

пишува Јордан Петровски

Во животот сум донел многу одлуки, но две ги сметам за клучни и најисправни, а со тоа и најдраги. Првата е изборот на мојата животна сопатничка, а втората е моментот кога го донесов решението да ја прифатам играта на УДБа во 1998. год (за каква игра стануваше збор можете да прочитате во една од рамките-антрфилеата на овој текст објавени подолу-заб. Ј.П.). Со прифаќањето на играта со УДБа обезбедив несоборлив доказ за тоа кој и како на еден многу перфиден начин го гушел и потенцирам, сѐ уште го гуши секој обид за вистинското осамостојување на Македонија. Во тие моменти, кога ја осознав играта, внатре во себе бев пресреќен, копнеев само ВМРО ДПМНЕ да дојде на власт и бев уверен дека сѐ ќе се обелодени. Бев задоволен бидејќи сметав дека конечно најтешката, а воедно и најболната етикета, заради која многу луѓе беа затварани, прогонуваи па дури и убивани и која одвараќаше многумина од ВМРО ДПМНЕ со непобитни докази ќе се симне.


Зошто Љубчо ме „заборави“?

Но, не било пишано да биде така. Љубчо Георгиевски по победата во 1998 год. не сакаше да се сретне со мене, а не пак да го исполни даденото ветувања од пролетта ’98-ма, пред прославата на годишнината на ВМРО ДПМНЕ. Имено, тогаш ја побарав единствената услуга од него, со тоа што го замолив дека ако партијата победи на претстојните избори, единствено што ќе барам како противуслуга е информација зошто УДБ-а, толку се интересира за мене и зошто ми се меша во животот на различни начини. Тој ми вети дека тоа ќе го стори со големо задоволство. Но, од ветувањето: ништо. Мислев дека моите од одамна лоши односи со Доста Димовска и со Далаверци се причина за таквиот однос.

Затоа се обидов да контактирам со Братот Љубе, бидејќи, како стари ВМРО-вци се знаевме од 1994. год. Бошкоски ме прими без проблем. Направивеме подолг муаебет, при што му раскажав за случувњата со бугарската Амбасада. Бошкоски беше категоричен дека ќе го истражи случајот. Попатно му се доверив и со една дилема која ја имав тогаш. Имено, ме чудеше фактот што кривичната пријава која во 1995. год. беше поднесена од страна на Народна Банка на Македонија против Даравелски за 200.000 ДМ, не беше процесирана во кумановскиот Суд. Братот и тука беше многу категоричен, рече: „Вие само донесете ми ја пријавата, јас веднаш ќе го апсам.“

Напишав неколку текста во „ФОКУС“ за случувањата во Партијата. При објавувањето на секој нов текст притисоците од страна на Даравелски стануваа сѐ посилни. Со него имав и приватен спор, во кој го тужев за долг од преку 200.000 ДМ. Тужбата беше поднесена уште во 1996. год., но судот од 17 закажани рочишта го „пронајде“ само два пати за да му ја врачи покана за рочиште. Ми стануваше сѐ појасно дека Љубчо Г. веќе не ме ни „памети“ и дека Далаверци врз мене ќе ја демонстрираат својата моќ во Куманово. Затоа морав да барам излез од незавидниата состојба.

Фактот што успеав да добијам туристичка виза за Канада и да излезам од Македонија во тој период е кобен фактор во состојбите не само во мојот живот, туку и за многу случувања во Македонија. Можеби ќе останеше за мене загатка зошто Љубчо Г. не го исполни ветувањето од летото ’98-ма, но како што вели актуелниов премиер, „вистината е како шило“ таа само „в’ти, в’ти и излегува на виделина“. Георгиевски го донесе Законот за увид во личните досиеа. Заради приоритетот на моето заминување, досието не си го подигнав лично. Тоа го стори еден мој верен пријател. Читајќи го досието сѐ ми стана јасно. Покрај другите мерки сум бил следен:

„7. Примена на мерката Следење во земјата, кога патува надвор од Куманово;

8. Примена на мерката следење за времето на негово патување и престој во Р. Бугарија.“

Главните мои кодоши биле секогаш покрај мене: Драган Даравелски и Предраг Димковски—еден од нив или двајцата на секое патување беа со мене. Одговорот зошто Љубчо и Љубе не сакаа да го разјаснат случајот со бугарската Амбасада лежеше во тој факт. Доколку ја отвореа таа „Пандорина кутија“, ќе требаше да се открие дека Драган Даравелски е човек на УДБ-а. Зошто Георгиевски и Бошковски не сакаа да откријат дека Даравелски е човек на УДБ-а, освен ако и тие не биле дел од сето тоа.



Моите наивни надежи во Груевски ги сруши самиот Никола

Смената на врвот на Партијата во првата деценија на новиот Век ми даде грам надеж дека можеби ќе дојде до вистинска промена во ВМРО ДПМНЕ. Но, Груевски веднаш ми ја изгасна таа надеж. Тој не ги чепна луѓето на Љубчо, Доста и Даравелски.

Секоја партија која наводно се залага за демократија ќе ги користеше податоците дека Црвенковски како премиер носел закони и правилници, со кои овозможил прогон на идеолошки и политички противници. Мојот случај, со политичкиот азил во Канада, е крунски доказ во тврдењата на пример на ВМРО ДПМНЕ, дека Црвенковски е недемократ. Но, Груевски тие адути не го употреби во кампањата на Кедев за Претседател (а послeдователно ниту во една друга кампања против Цревенковски). Со кампања која би обзнанила дека Црвенковски е прекршител на човековите права и законите на Република Македонија, Кедев ќе ја добиеше подршката од ЕУ, САД итн. Дали Груевски тоа го стори од незнаење? Ќе видиме, дека одговорот е „НЕ“.

Во 2006. год. излезе многу интересен серијал за улогата на УДБ-а пишуван од Јанко Бачев, кој во многу работи ги потврди моите текстови објавени до тогаш. По победата на изборите истата година, Груевски влезе во коалиција со тврдото крило на КОС, со Тито Петковски и неговата партија. Во моментот, тој потег на Груевски го оценив како прагма. Си реков, можеби заради потребата да формира Влада коалицира со Петковски и затоа не се осврнува на наводите на Бачев.

Јас во ноември 2007. год. поднесов кривична пријава против Фрчкоски и уште осум други функционери на МВР за употреба на СДБ во партиски и идеолошки цели. Со тоа сакав да го отпочнам процесот на лустрација преку правосудниот систем, кој е единственото тело што може да носи легитимни пресуди. Уште на почетокот се виде дека процесот ќе оди многу тешко: кривичната пријава беше отфрлена со флагрантен фалсификат; откако постапив по правната поука која ми беше посочена на решението со кое се отрла пријавата, случајот се стави во „фрижидер“.

Во меѓувреме се случија и предвремените парламентарни избори на кои Груевски освои убедлива победа. И покрај тоа, опструкциите за мојата тужба против Фрчкоски et al. продолжи.

Откако разбрав дека Груевски ќе доаѓа во САД решив да се обидам да се сретнам со него и да поразговарам за лустрацијата која е приоритет за мене и Ветераните Дисиденти. Истовремено, според она што Груевски го зборуваше јавно, лустрацијата веќе беше еден од приоритетите и на Владата на Република Македонија. Во таа насока, тогаш-коалициониот партнер во Власта, Стојан Андов изготвуваше и закон за лустрација.

Со Груевски се сретнавме на кратко, од нога, во Њу Џерси. Од првите „три збора“ кои ми ги кажа Груевски, сфатив дека имам за соговорник - опасен лажго и манипулант. Имено, кога го прашав дали знае за мојот случај, одговорот беше дека не слушнал за такво нешто. Но:

ВМРО-ДПМНЕ го поддржа Јордан во тужбата против ДБК

По поднесувањето кривична пријава против тројца поранешни министри за внатрешни работи и поранешни раководители во македонската служба за државна безбедност, од страна на политичкиот азилант Јордан Петровски, тој доби поддршка од владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ.

‘„Токму овој и сличните случаи покажуваат колку е важно бргу да се донесе закон за лустрација и да се расчисти со сеништата од минатото. Го охрабруваме Петровски да ги искористи сите законски можности да ја истера својата правда, но притоа да помогне да се испере овој голем срам од лицето на Македонија“ - изјави Оливер Шамбевски од ВМРО-ДПМНЕ.’



На таа кратка средба во Њу Џерси, на Груевски му поставив и прашање зошто Силјан Аврамовски е заменик на Сашо Мијалков во СДБ? Груевски ми одговори дека Аврамовски не е вработен во СДБ. Но кога му укажав на официјална изјава од МВР која го тврди спротивното, Премиерот ми објасни дека Аврамовски е вработен како ситен службеник. Не гледав друга причина зошто ме лаже, освен дека и тој е вплеткан по некоја основа со УДБ-а. А, не мораше така провидно да лаже. Едноставно можеше да ми одговори, дека знае за мојот случај и за злоупотребите на СДБ во идеолошки цели, ама дека Владата нема влијание врз судската власт, на пример.

Обидот јас и уште неколку члена од Групацијата во ноември истата година да се сретнеме со Груевски во Краун Поинт, во близина на Чикаго, беше безуспешен. Груевски не сакаше да не удостои ни со ракување, а не пак да разговара со нас и покрај тоа што во нашето друштво имаше ветерани-основачи на партијата. Зошто беше таа одбојност кон нас?


Груевски се „коцкаше“ со средбите со Харпер и Обама

Во Групацијата се договоривме да му понудиме на Груевски да му договориме официјална посета на Канада. Груевски прифати, но додаде и дополнителен услов: Премиерот на Канада, Стивен Харпер, заедно со Груевски да присуствува на прославата на 50-годишнината од основањето на организацијата „Обединети Македонци“ во Торонто. Го договоривме и тоа барање. Кога веќе сѐ беше договорено, на само неколку дена пред банкетот, Груевски го откажа неговото доаѓање во Канада. Тоа беше потег за секоја осуда, потег полн со некултура и самобендисаност. Премиерот на Канада не го откажа договореното присуство на прославата, тој дојде.

Во летото 2009. год. преку претставниците на македонската власт во Канада, добивме барање да му организираме официјална посета на Груевски, макар и средбата со Премиерот на Канада да трае само 15-тина минути, колку за да може да направат некоја фотка која ќе ја објават македонските медиуми.

Прифативме да ја организираме средбата, но под два услова:

- при посетата Груевски да направи средба со делегација од Групацијата на Ветерани Дисиденти, на која тема на разговорот ќе биде лустрацијата; и

- за време на оваа посета на Канада, Груевски да нема официјална средба со Џон Битов или некој од неговото семејство.

Мартин Треневски, тогашниот Генерален конзул на РМ во Торонто, преговарачот од страната на Груевски, ни соопшти дека неговиот шеф ги прифатил нашите услови.

Од наша страна, ја договоривме посетата, со сѐ средба со Харпер, ама не на 15 минути, туку договоривме официјална посета со сите државнички почести и договор помеѓу државите околу пензиите, како и кабинетска средба-разговори на делегацијата.

Кога пристигна Груевски, од Треневски разбрав дека состанокот со Групацијата го нема во агендата на македонскиот премиер, па затоа Груевски ќе можел да се сретне само со мене и само на кратко. Во прв момент ставот на Групацијата беше да не одам на таква средба, но по кратка дискусија се премисливме. Кога влегов во апартманот во „Ројал Јорк“ хотелот, кој делегацијата го користеше за состаноци, се случи средба помеѓу луди и збунети. Груевски тврдеше дека не знаел дека треба да се сретне со мене. Повторно средба од нога, оти Груевци брзаа на состанок со Џон Битов.

Разговорот помеѓу мене и Груевски, на кој паднаа некои од најтешките „бисери“ на неговата ароганција, ќе оставам да ги опишат Антонио Милошевски, Љубен Тевдовски и Александар Николовски, кога Груевски, како и неговиот претходник ќе стане предмет на плукање на членството. Само ќе ја споменам понудата од наша страна, на Груевски да му организираме најдоцна до март 2010. год. официјален прием од Претседателот на САД. Условот што го поставив за таквиот наш ангажман беше Груевски да почне со спроведување на лустрацијата. Груевски го одби прелогот. Тоа веќе беше прејасна потврда дека тој се плаши од лустрацијата, бидејќи, претпоставувам, таа ќе стаса и до него.

Ние ги продолживме нашите активности за разоткривање на инсталациите и на обзнанување на методите на УДБ-а, како и на нејзините луѓе во Македонија, за кои и врапчињата знаат дека се луѓе на УДБ-а.


Обид за моја ликвидација!

Дека нашите написи, и конечното надминување на сите досегашни опструкции кои ја попречуваа истражната постапка по основ на мојата кривична пријава сериозно ги вознемириле челните луѓе на УДБ-а, зборува обидот да ме ликвидираат! Благодарејќи му на Господ, обидот беше неуспешен. Но, трагите, односно, доказите за обидот останаа неизбришани, а со тоа се и несоборливи.

Груевски со овој потег ја прелеа чашата. Обидот за мојата ликвидација беша планиран да се случи во сообраќајна несреќа, преку саботажа на мојот работен камион. Значи, во сообраќајната несреќа би можеле да загинат или да останат инвалиди и невини луѓе кои немаат никава врска со македонските работи: жени, деца, татковци, кои тој ден седнале во кола да се прошетаат до Нијгарините водопади. Ова веќе е АКТ НА ТЕРОРИЗАМ кој може да го измисли само болен ум.

Зошто го обвинувам Груевски? Некои ќе реагираат дека моите обвинувања кон Груевски се неосновани; дека можеби ова е дело на некој друг од групата против која водам судска постапка. Но, Груевски со именувањето на Силјан Аврамовски за Заменик-директор на ДБК, јасно укажува дека власта, чиј представник е тој, го оневозможува сусдскиот процес. Нереагирањето на сите институции - јавните обвинители, претседателите на судовите, поранешниот министер Маневски, Републичкиот судски совет - до кои сум упатил писмени известувања со непобитни докази за флагрантни фалсификати и кои останале неми, јасно говорат дека попречувањето доаѓа од самиот врв на власта.


Кого претставуваат пратениците на дијаспората?

На крајот би напишал неколку збора за претставниците на власта и системот на Македонија тука во Канада: амбасадорот, конзулите и се разбира, пратеникот избран да нѐ претставува нас Македонците од дијаспората во македонскиот Парламент. Дали се свесни дека тие се претставници на тоталитарен систем кој за да се зачува, повторно во игра ги враќа испробаните методи на едноумието - физичките ликвидации?

Дали господата ќе почуствуваа грижа на совеста ако загинеа недолжни луѓе во инсценирана сообрќајка која беше планирана од страна на нивните шефови? Дали пратеникот Саздов ќе проговори за овој случај во македонскиот Парламент? Ги има извештајот од автосервисот и бројот на случајот, кои се составен дел од текстов. Или пак, ќе оди по онаа „секој кој го загрозува системот кои ми овозможи да сум ова што сум, а сум благодарејќи на полтронството кон лидерот и службата, треба да биде замолчан“?

На крај, дали претставниците на режимот кој владее со Република Македонија се свесни, дека доколку се пролее канадска крв поради терористичките активности на истиот тој режим, тие ќе треба кривично да одговараат пред канадските власти? Тука, пратеникот Саздов, како канадски државјанин ќе биде подложен на посебна одговорност.

антрфиле1

Интервју со Јордан Петровски од Цветин Чилиманов, во кое се објаснува играта на УДБ-а со Јордан во 1998 :

Објавено во „Време“ во Октомври 2007 година

Полека ми стана јасно што е играта и што ми се подготвува, зошто толку инсистираат парите да не ги земам на граница или на некое друго место, туку токму во амбасадата. На денот на исплатата, јас ќе отидев во амбасадата на Бугарија во Скопје со возачи на ДБК, ќе ги земев парите, а штом ќе излезев надвор, истите тие од ДБК што ме возеле до амбасадата, ќе ме уапсеа со куферче полно пари. И, ете, крунски доказ дека државата Бугарија го финансира ВМРО-ДПМНЕ! Јордан Петровски, познат финансиер на ВМРО-ДПМНЕ, фатен со куферче полно пари како излегува од бугарската амбасада! ДБК со мене подготвуваше многу јасна, провидна местенка. На ВМРО-ДПМНЕ, кусо време пред избори, ќе му се залепеше етикетата дека е пробугарска партија. Истовремено, ќе имаше и оправдување за дотогашното мое следење од страна на ДБК, божем ете, јас навистина сум бил бугарски човек. Затворен случај.

- И вие парите не ги подигнавте, иако биле легитимен долг кон вас?

Не. Одбив да учествувам понатаму. Ми стана многу полесно кога видов во моето досието дека ДБК всушност самите го признаваат случајот и потенцираат дека тие ме инструирале исплатата на долгот да оди преку бугарската амбасада, иако можела да се изврши на било кое друго место.

Со моето одбивање да ги земам парите бев свесен на каков ризик се изолужувам. А за да ја сватам сериознаста на постаката ми помогнаа инспектор Кузман и неговиот надреден од Скопје кои со честите посети вршеа притисок врз мене да продолжам со нивниот план. Бев свесен на последиците ако го сторам тој чин, ако ги изнесам парите од Бугарската амбасада и ме уапсат со нив. Никој и никогаш немаше да може да докаже дека ВМРО ДПМНЕ не е основано и финансирано од Бугарија.

Единствен спас беше да го изнесам во јавност случајот. За среќа во тоа време имаше слободни новинари и понекој слободен весник, односно сопствениците на весниците уште не беа сигурни дека Љупчо е ставен под контрола на УДБа па балансираа. За разлика од денеска кога УДБа контролира се. Дека ја говорам вистината, на МТВ драг гостин е Иван Бабановски на наводно блиската до Груевски ТВ Наша продефилира целиот КОС од Денко Малевски па до Панде Колемишевски додуша ке се протнеше и по некој соработник на УДБа онака заради плурализам.

На они опозициските УДБа и пребеганите КОС-овци зборуваат за човекови права, слободи, демократија , ЕУ, НАТО а под мишка сите ја држат црвената книшка со мислите на нивниот Мао: Тито, Киро или Сталин.

Илија Максимовски го објави моето сведочење. Кузман во име на УДБа ми ја пренесе заканата дека за ова ке платат и моите поколениа. Се наближуваа изборите и во мене сеуште имаше надеж дека ако победи ВМРО ДПМНЕ се ке дојде на свое мести. Во август 1998 година се сретнав повторно со Љупчо иако од неговите усти се излеваа буица зборови дека се ке биде во ред и дека нашето пријателство ке остане исто, чувствував дека тоа е наша последна средба.

антрфиле2:
Сервисот потврди дека камионот на Петровски бил „дотеран“ за да има сообраќајка

[Image: roseman2-1.jpg]

 

Јордан Петровски

КОЈ ГО НАПУПИ ПАСТИРОТ?



[Image: 333btar.jpg]

Деновиве вест број еден е мега-скандалот со објавените аудио снимки на кои Грујо како министер за финансии во владата на Љубчо, преку посредник договара продавање на Македонска банка на прочуениот српски далаверџија Газда Нини. Од снимката дознавме дека тогаш од Газда Нини се побарани милионипол евра во кеш како „мала пажња“ за тоа што токму нему му ја продаваат банката и плус уште 900 илјади евра, кои официјално ќе стојат во купопродажниот договор како цена за која банката е продадена. Оние првите милионипол евра, никогаш нема да се слеат во финансиските текови на земјава, туку мистериозно ќе завршат којзнае каде, а за да се дознае каде, треба да има истрага. 

[Image: 2gsqrdu.jpg]

Треба, ама не мора, оти не сме ни Швајцарија ни Германија, а згора на сѐ нашиот јавен обвинител Зврле, јавно изјави дека е цврст дечко и не отвора истраги за безначајни озборувања. Изгледа и за него како и за ДПМНЕ, оние тројца на снимката не се тие што се, туку се три стари-моми немажени кои на телефон си прават празни муабети за продавање на една банка за дваипол милиони евра, од кои, поголемиот дел од нив ќе отидат во џебот на продавачите како поткуп. Веднаш по таа изјава цврстиот дечко Зврле, под страшен притисок на јавноста и свесен за она што првично го кажа од пусти страв да не му се замери на шефот, малку се поправи, па вети дека обвинителството ќе го разгледа случајот да види дали има место за истрага, иако на сите ни е јасно дека сето тоа е „мижи Асан да ти баам“.

Истрага нема да има додека Грујо е на власт и тоа е јасно, како што е јасно дека токму тој е главниот лик на снимката, колку и да се обидуваат неговите поданици да ја убедат јавноста дека тоа не е нивниот Водач, туку баба ми. Но она кое најмногу ја буди нашата љубопитност во врска со скандалот е нешто друго. Кој, за кого и зошто ја направил таа снимка. Во редовите кои следат ќе се обидам да одговорам на тие тешки прашања.

Снимката внимателно ја преслушав три пати и она што ми остави силен впечаток, бидејќи сум глумец по професија, е улогата на СОГОВОРНИКОТ или посредникот кој го договара продавањето на банката. Тој е главниот актер во целата драма и тој го води целото дејство. Се претпоставува дека зад соговорникот се крие ликот на бизнисменот Ден Дончев, но тоа е помалку важно. Поважно е тоа што овој посредник, неколкупати за време на посредувањето преку мобилен телефон, на своите соговорници им кажува дека телефонот кој го користи е на странска мрежа и нема опасност да биде прислушкуван. Божем у Београду или у Паризу не прислушкуваат! Тоа го повторува неколку пати, како да сака максимално да ги опушти соговорниците и да ги натера послободно да зборуваат на темата. Дури во еден момент вели нешто во смисла: Телефонот е безбеден, ама боже мој... Но потоа пак ги смирува дека веројатноста да се случи нешто непредвидено е многу мала. Прашањето е зошто тој има потреба неколкупати да нагласи дека телефонот е безбеден? 

Претпоставувам СОГОВОРНИКОТ, народски кажано, ја ишка мувата од капата, зашто очигледно не е професионално упатен во тоа да извлекува информации, туку е искористен ad hoc. Но, искористен од кого? Е од кого де? Од нашата тајна служба или од некоја странска? Или можеби е искористен од луѓе од нашата тајна служба, кои си го имаат на-ти-го-дај-ми-го со некоја странска служба? Или пак, самиот соговорник е директно поврзан со некоја странска служба? Последниве две претпоставки изгледаат најлогично, а ќе ви кажам и зошто.

Пред два месеци во една моја колумна овде на Котле, пишував за начинот на кој се поставуваат на власт лидерите на малите земји и не само на малите и дека тоа е пракса која се спорведува интензивно во последниве триесетина години. Напишав, за да се дојде на чело на една земја како Македонија, треба да се биде избран, но не од народот, како што погрешно се мисли, туку од одредени странски тајни структури на моќ кои имат интерес, оној кој ќе го изберат за свој пион да ги исполни задачите кои ќе му бидат дадени. Затоа тие преку свои посредници стапуваат во контакт со тајната служба на земјата во која треба да се избере пионот и бараат од нив да најдат соодветен лик за лидер на земјата. Под соодветен, прифатлив лик за лидер на државата-сателит, подразбираат човек со големи петна на биографијата, некој со разни ментални и сексуални аберации, без совест, со склоности кон корпупција, со болна амбиција и кој поседува разни ментални зависнички структури. Со еден збор се избира некој кој лесно ќе го држат за јајца доколку не се придржува кон договорот и не го исполнува она што ќе му се каже. Ќе потсетам само на некои од тие лидери кои сликовито кажано беа пуштени низ вода кога целосно не го исполнија она што им било кажано или пак не го исполнија ич. Или одненадеж им проработела совеста за нешто што направиле против своја волја, па решиле јавно да ги изнесат јадовите на душата и гревовите од минатото, по што морале да бидат замолчени. Хелмут Кол, Милошевиќ, Јанез Јанша, Санадер, Саркози, Бил Клинтон, Ѓинѓиќ, Љубчо Георгиевски, па ако сакате и Трајковски. 

Оној миг кога престанале да играат по нотите на нивните моќни ментори завршиле неславно. Со тужби за корупција и други криминални активности или пак, со обвиненија за откриени општествено неприфатливи или законски недозволени сексуални девијации или биле ликвидирани. Тоа отприлика сега му се случува на Грујо наш. Оти не постои друго објаснување за тоа, како некој кој од 2001 година па наваму важел за беспрекорно чист, одеднаш излегува дека можеби бил дел од нешто многу нечесно. Скандалот со продавањето на Македонска банка е изгледа само врвот од ледениот брег и маската на чесноста зад која се крие Пастирот. Убеден сум дека во наредните месеци ќе има уште обелоденети пикантерии од неговиот таен живот, зашто очигледно е дека некому му пукнал филмот и решил да го смени од власта, откако нежно ќе ги потурне работите во тој правец со помош на доверливите информации што ги поседува за него, кога веќе мнозинството од народот е целосно ментално парализиран и уверен во неговата добрина. Ништо не е случајно во политиката, особено не, во банана-држави како нашата, а најмалку е случајно тоа дека некој случајно го снимил разговорот и случајно снимката му испаднала од џеб на прагот на стожерот на опозицијата која потоа ја објави.

Можно е дука да има и лична одмазда од страна на СОГОВОРНИКОТ од аудио снимката. Ако е тој навистина Ден Дончев, многу е извесно дека некој од власта му се заканувал за други негови гревови од минатото поврзани со разни бизниси и тендери во државава, па решил да се одмазди, но сметам дека некој друг, му дал зелено светло да го направи тоа и баш на две недели пред изборите. Случајно? Жими мајка!

Конечно Грујо почна да го плаќа данокот на својата непослушност кон големите играчи кои го поставија да владее со земјава. Но тука се отвора и друга мистерија. Што е тоа што ветил дека ќе го исполни ако биде премиер, а не го исполнил. Моја претпоставка е дека ветил промена на името, па после се пишманел кога видел дека спротивниот став го прави голем патриот и му носи многу гласови на изборите и повеќе моќ. Ама ветеното е ветено, а тој изгледа стапнал на зборот. Да не ветел промена на името, изгледа немало ни да стане премиер. А може ветил и други работи, кои многу се косат со неговиот јавно изразен патриотизам. Она што максимално го исполнува и одработува за странците е неговото беспрекорно задолжување до гуша во странските банки, што е основен услов на секој балкански лидер, ако сака и понатаму да владее во својата земја. Затоа странците обично молчеа за сите изборни нерегуларности, за кршењето на човековите права или за замолчувањето на медиумите во Македонија и го оставаа да владее сиве овие години.

Ама трпеливоста за оние другите работи, ветени а неостварени, веројатно ги напушти моќните играчи на големата светска шаховска табла. Очигледно во нивните агенди за владеење со Балканот, Македонија со Грујо на чело им станува непотребен баласт, камче во чевелот, кое мора да го истресат и да постават друг кој нема толку да глуми лудило и патриотизам и ќе го заврши она што пред него го ветил некој друг. 


Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

Боро и Рамиз

 

 

Колумната не се препорачува за деца под77години

Неопходен е надзор на родител или старател

 [Image: banerlovetender.jpg&h=270&am...p;amp;zc=1]

Си биле еднаш Боро и Рамиз…

Почетоков на колумнава наликува на приказна за мали деца. А бидејчи колумните на Чеге Вара не се препорачува за деца под 77 години, денеска че треба да напрам мал увод.

 

[Image: Boro_i_ramiz.jpg]

Тинејџериве шо че ја чита колумнава сигурно че реча, а шобиле, уствари, Боро и Рамиз? Фудбалери на Трепча? Или музичко дуо од Прешево? А да не биле лидери на политички партии од Нови Пазар? Не? Е тогаш мора да се личности од бајките!?

Ај еден забрзан час по историја.

Боро (Вукмировиќ) и Рамиз (Садику) биле вистински личности од вистинскио свет. Млади лујџе. Партизани. Комунисти. Првио Србин, претпоставувате, вторио Албанец, погодувате. Во Втората светска војна се бореле против фашистите. Од нив биле и убијани. Фатени во заседа и стрелани. Умреле прегрнати, гушнати. Боро имал 31, Рамиз 28 години. Двајцата биле прогласени за Народни херои, и во бившата ни држава претставувале симбол на братството и единството.

Колкумина од вас читајчиго ова си рекоја „А бе до кога че нѐ лажа ова комунистиве“? Налет то шо Боро и Рамиз стварно постоеле, туку, че велев, поарно да ве лажа комунистите, отколку антикомунистите. Оти комунистите барем лажеја со стил, а овие античкиве, шо би рекле охријџани, мамат на простачки начин.

Си биле еднаш Боро и Рамиз. Тука застанав и оттука че продолжам.

Биле еднаш, ама останале занавек. Оти имале и идеја, и верба, и желба, и срце. Денеска, 71 година после нивната смрт, како стојме ние по овие прашања? Јас да ви кажам, или сами си го знајте одговоро?

Денеска едни двајца самонаречени шизици, напраја „римејк“ на приказната за Боро и Рамиз, и под превезо на патриотизмо, еве скоро цела деценија маме ни плача! Грујо и Ахмети vs Боро и Рамиз?

Не тврдам дека несум грешен со самата помисла дека прам споредба помеџу нешто неспоредливо. Двајцата Народни херои ги зедов само како парадигма, како споредба на две, на прв поглед, неспоиви работи.

Да зашпарам и на простор и на време, че одам „на прва“.

Кого го пра будала пастиро Грујо и команданто Али? Првио, демек, херој улице, кој недава нешто шо никој не му бара. Вторио, пак, увреѓен швајцарски пензионер, кој ако треба уште 100 години че биди во влада, само да ги одбрани правата на „угнетенио“ албански народ! Pasha Zoti, команданте! Твојата „жртва“ со гајда не се опева!

И шо вели после интелектуалецо од Шипковица? За да ни докажел колку бил принципиелен во барањето за консензуален претседател, и во вторио круг, пак че ги бојкотирал изборите! Не заебавај! Командант Али таја работа? Не ми е верно дека еден демократ од негов калибар, че прај такви деструктивни дејанија?

А бе, команданте! То шо самио се доживуваш како поглавица на племе, шо за избирачките гласој на твојте сопартијци и приврзаници се пазариш како за овци на сточен пазар, многу-многу не ме секира. Си ги кандисал, си ги излагал, пеки! Нешто друго сакам да те прашам.

Оти си прајш бајрам со умо? Оти сите нас, припадниците на другото племе, нѐ имаш земено на подбишега? А бе не се сите ѓаури до толку малоумни! Ами се најдува, ебаго, чат-пат по некој шо разбира малку политика и шо размислува поинаку од твоето утопистичко свајчање за то како треба да се гради една држава. И зато ко че те слушам кај шо му најдуваш мани на неконсензуалнион кандидат, кого твојте другари од владините кабинети како пукан зајак го шета низ државава, ич не ти верувам! Оти?

Оти вие двајцата, идеолошки, ко да сте роџени једно за друго. Од едната страна ти, кој само шо се родил, наместо со млеко, го задоиле со социјалдемократската идеја. Не велам јас така, така пишува во статуто на твојата партија. Од другата страна тој, Хорхе, комуњара со скорни на привремена работа во портокаловата компанија АД „Мијалков & фемили“.

Ако е така, а така е, тогаш јас, друже Али, за тебе имам целосно разбирање и знам шосакаш да кажиш меџу редој: дека твојата „беса“ да ги бојкотираш претседателските избори, у ствари, е твој скромен придонес во зацврстувањето на внатрешните односи во дружината „братско стебло“.

Вистинските Боро и Рамиз смртта ја пречекале во другарска, во братска прегратка. За разлика однив, ти и карикатуралнио „Боро“ се гушкате откако че се изгасна светлата на театарската барокна гротеска. Вас, друже Али, еден ден историјата че ви го најди вистинското место. Не знам дали то че биди последица на некој нови досиеја кои, Тачи или некој друг, „случајно“ че ги најда пред влезната врата? Исто така неможам да претпоставам дали некој од мојчната дијаспора на твојо народ еден ден гласно че праша „кај се парите“? Ама со сигурност знам дека, порано или подоцна, џаоло че дојди по своето. А тогаш бегање – нема!

 

Автор:

 

Чеге Вара, ебаго!

 http://revolucionermk.com/?p=8754

 

КЕЦ У ДВА !

[Image: 333btar.jpg]
Првата третина од изборната трилогија заврши. Кандидатот на власта победи со разлика од 120 илјади гласови во однос на кандидатот на опозицијата. Ќе има и втор круг, но за власта, тој како да е завршена приказна. На Груевски му падна каменот од срце и тоа не можеше да го скрие, зашто и самиот, длабоко во себе се сомневаше дека неговиот пулен ќе добие со таква разлика. Сега е сигурен и во убедлива победа на парламентарните избори кои ќе се поклопат со вториот круг на претседателските. Но јас лично не би бил толку сигурен во тоа. Еве зошто.

[Image: 2j4tvl3.jpg]

Груевски и ДПМНЕ деновиве многу љубат да се удираат во гради дека народот уште еднаш покажал дека стои зад нив и нивното владеење. Само не ми јасно за кој народ зборуваат, кога од вкупниот број гласачи со право на глас, на претседателските избори во првиот круг гласале само 49 проценти. Од нив за Иванов гласале околу 450 илјади, а за Пендаровски околу 330 илјади гласачи. Оние 450 илјади на Иванов се само 27 проценти од целиот народ со право на глас. Значи нивниот кандидат го поддржува многу мал дел од народот. Проблемот со останатиот, мнозински дел од народот е тоа што се или апстиненти, целосно разочарани во сите политички партии во Македонија или пак се емигранти, отселени во последниве 12 години, кои засекогаш ѝ завртеле грб на својата татковина, такашто повеќе не им е гајле дали овде се колеме или бесиме. Колку се точно на број, никој не знае, зашто власта упорно избегнува да спроведе попис на населението. Таа намерна утка со пописот е уште еден значаен фактор кој го урива легимитетот не само на владеењето на оваа власт, туку и на секој изборен процес, зашто отвора широк простор за безброј манипулации и измами. 

Дека не е сѐ готово во полза на ДПМНЕ, зборува и фактот дека во првиот круг на претседателските избори, за опозиционерскиот кандидат Пендаровски гласале многу од оние кои биле апстиненти во претходните изборни циклуси. Ако се земат тука во предвид и гласовите на оние кои не се задоволни од оваа власт, а кои гласаа за преостанатите двајца кандидати од ГРОМ и ДПА, а кои најверојатно во вториот круг ќе го дадат својот глас за Пендаровски (тука пред сѐ мислам на оние од ГРОМ), тогаш таа разлика од првиот круг драстично ќе се намали. Ова последното, под претпоставка ГРОМ да не излезе кукавичко јајце подметнато од Грујо пред изборите за да го расцепка гласачкото тело во корист на власта. Сепак, сакам да верувам дека не е така. Значи борбата ќе биде околу преостанатите десетици, а можеби и стотици илјади апстиненти кои не излегоа во првиот круг, за кој никој точно не знае колку се на број, оти како што реков, попис нема ни за лек.

Е сега, ако некој успее тие да ги анимира, многу е веројатно тоа да биде само Пендаровски, кој уште во првиот круг покажа дека исклучиво благодарение на својата личност и настапите, успеа да ги привлече симпатиите на многу од оние неутралните, без партиски книшки, на кои им е доста од владеењето на преродбениците. Најголема предност на Пендаровски во вториот круг е токму неговиот противкандидат Иванов кој самиот се сведе на ниво на обичен партиски мегафон, без трошка личност и автентичност. Не случајно, професорот Шкариќ преку писмо му порача дека не заслужува да биде претседател на Македонија зашто решил да биде слика без тон. Решил да се самоукине и како личност и како претседател во својот прв, веќе изминат мандат. Толку е удобно сместен во скутот на Грујо, што дури и на пресот по објавувањето на резултатите од првиот круг, ги повтори само слоганите на својата партија, дека народот, а тука веројатно мислеше на оние 27 проценти од народот, ЗНАЕЛ ДА ПРЕПОЗНАЕ и дека ЗНАЕЛ ДА НАПРАВИ РАЗЛИКА. Не кажа ништо друго. Тешко него и тешко за нас со него. 

А на Заев пак, како лидер на опозицијата, воопшто не му требаше она кукање на пресот по објавувањето на резултатите, дека власта пак манипулирала и играла нечесно во првиот круг. Старо и добро познато правило е дека гомнари со гомнарски цевки се тепаат, а згора на сѐ борбата за власт секогаш изобилувала со измами и блефови, такашто нема лутиш. Тоа значи дека пред вториот круг опозицијата мора не само да нападне уште пожестоко, туку со сите сили треба и да ги каптира сите интелектуалци и јавни личности на кои им е преку глава кичот и лудилото во кое живееме и на некој начин да ги приклучи во својата кампања, не како свои членови туку како сојузници, оти очигледно во ваков состав, СДСМ уште имаат проблем со масовно враќање на довербата на народот. Само така, во преостанативе две недели до изборите, па и во иднина, ќе можат да го прошират фронтот на отпор против оваа бескрупулозна власт. Влогот за СДСМ како партија е преголем за и понатаму да се однесува како да е доволна самата на себе. Приказната со Пендаровски треба да им е доволна за да сфатат дека е дојдено време да приграбат за свои сојузници што е можно повеќе од оние кои размислуваат со своја глава.

Наскоро ќе дојде и денот на одлука. Многумина веќе гледаат уверлива победа на ДПМНЕ, но мислам дека вистинскиот одѕив на гласачи ќе се случи токму во вториот круг, кога најмногу заради парламентарните избори ќе излезат уште илјадници од оние кои решија да останат дома за првиот круг на претседателските избори. Тие во голема мера ќе го решат и победникот на начин на кој нема да му се допадне на Грујо, оти како што се чини, за ДПМНЕ останаа да гласаат само нивните партиски членови од кои поголем број гласаат под уцена, принуда или застрашување. Еден нивни член вработен од ДПМНЕ во Комуналец ми рече дека ги плашат со зборовите: Ако дојдат СДСМ на власт ќе ве отпуштат од работа, зашто ние ве вработивме! Како тргнале, може да се случи, на крајот, токму тие преплашените и уценетите да се свртат против своите уценувачи. Но да видиме... Натпреварот е во тек, а пресврти се случувале и ќе се случуваат, како во спортот, така и во политиката. Нешто ми мириса на кец у два!

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ