Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Колумни

Пишува Константин Леонов

ДОБРЕДОЈДОВТЕ И БЕРЕТЕ УМ, ЕКСЕЛЕНЦИИ!




Проблемот што Македонија го има со извесни дипломатски претставници не е ниту денешен ниту вчерашен. Во суштина, тој е втемелен врз исвесни карактеристики на нашиот менталитет кој знае да биде крајно снисходлив кон самиот поим „странец“, но кога се манифестира во денешни услови, тој е главно злоупотреба на тој менталитет од страна  на дипломати и политичари кои имаат посебни „задачи“ во нашата земја.

Во облик во кој денеска се пројавува (т.е. кршење на дипломатски принципи за немешање во внатрешните работи на земјата-домаќин) овој „манир“ е втемелен уште во средината на 90-те години, а сериозно сериозно зацврстен пред, за време и по воената криза во 2001. Проблемот не е само во тоа што споменатиот тип дипломати си земаат за право да прават недозволени испади, туку и во фактот што од старт ние им го дозволивме  тоа. Некои од нив, ако можат и на глава ќе ни се качат со своите „агенди“. Таквите непринципиелни арогантни замешателства се резултат на речиси апсолутното послушништво на македонските власти, доведено до раб на понижување на државата.


Вметнување во шемата


Играта беше двојна уште од самиот старт. Домашните леви сили, во потрага на дополнителна пропаганда против политичкиот противник, во игра ги вметнаа и странските претставници. Се разбира, не сите, туку оние податливите, главно второкласни политиканти, желни за публицитет и за статус на гувернатори во колонизирана територија. Таа политика почна да ги инструира и да ги пушта своите фабрикантски новинари да бркаат изјави за се и сешто од мбасадорите, барајќи контексти кои ќе го оцрнат противникот. Впрочем, пред три ипол месеци, во текстот „Јевропа и македонските Јевропејци“ детално ги елаборирав „проевропските“ сили во Македонија во служба на една партија.

Глупави, прости и нобразувани за тоа што значи статусот амбасадор на странска земја, голем број од тие новинари, служејќи им на своите стопани, успеаја дебело да го компромитираат достоинството на државата, до степен што денес тешко можат да се поправат направените проблеми. Не ќе најдете ниту една држава во светот во која странските дипломати имаат толкав удел во внатрешната политика. Но овде, политичката структура која во недостиг на реална поддршка од народот ги вметна во „шема“ податливите амбасадори на тој начин и нанесе голема штета на државата, до ниво на кое денес се смета за нормално секој странски службеник да дава мериторен суд: од ланскиот снег, преку сексуалните ориентации, па се до крајно недозволивите притисоци за промена на името.

Вистински и лажни дипломати


Значи, Фуере, Филипини и Рикер не се извор на проблемот, тие се само последица на односот воспоставен од „левите“ кои се подготвени да жртвуваат се, вклучително и елементарното национално достоинство, доколку може да искамчат макар една изјава од амбасадор во нивна полза. Колку бедно е тоа. За жал, во таа меѓупартиска пресметка, уште пред изборите во 2006 тие успеаја да го вметнат и највисокиот национален интерес – проблемот со името –обидувајќи се преку него да искамчат троа полза и гласачи, а всушност нанесувајќи погубни ефекти врз македонските позиции во преговорите/разговорите за името. Грчката офанзива и непопустливост жестоко се засили од тој период, откако увидоа дека овде има политичка сила подготвена да тргува со она со што не се тргува.

Се разбира не се сите странски дипломати исти. Главно, оние кои имаат високо професионално достоинство и принципиелен однос на почит кон земјата домаќин не влегуваат во таквите шеми. Кој може да му забележи нешто на извонредниот првокласен дипломат и политичар, амбасадорот Кристофер Хил, кој остави силни позитивни траги во земјата. Или на Џилиен Милованович, исклучително достоинствена, одмерена и виско професионална амбасадорка? Никој не се побуни против нивното дејствување затоа што си ја вршеа работата како што доликува, со високо ниво на дипломатски кодекс.

За разлика од нив, вистинска брука беше амбасадорот Лоренс Батлер, еден недоквакан и неизживеан човек, кому овде му беа поттикнати губернаторските апетити од споменатите домашни политиканти, па речиси секоја негова изјава беше крајно иритантна. Затоа имаше и реакции. На крајот, Батлер беше целосно компромитиран со наводно учество во недозволена трговија со уметнички артефакти од Македонија, како и со недозволива поддршка на приватни кампањи, па самиот Стејт Департмент го деградира и го испрати за некаков помошник на меѓународните власти во Босна. Тој речиси редовно заземаше страна во внатрешните политички пресметки.


Рикер, Фуере, Филипини


Амбасадорот Филип Рикер почна ветувачки, но својот мандат го завршува не премногу славно. Со оглед на неговите стари врски со извесна групација/мрежа во Македонија, лоцирана околу соросоидите, јасно беше дека ги протежира левите, но не си дозволи директни изјави во нивна полза. Неговиот најголем гаф е преголемиот притисок што го врши за промена на името. Не мислам дека баш се што зборуваат амбасадорите е резултат на политиката на земјите од кои доаѓаат. Многу што зависи од нивното ниво, култура, образование и принципиелност. Тој едноставно „турка“ политика дека Македонија МОРА да направи компромис до ниво до кое меѓу редови можеа да се прочитаат и извесни уцени. Неприфатливо, екселенцијо!

Фуере е посебна приказна. И тој падна на името, плус едностраното толкување на домашната политика. Во мигот кога во последниот Извештај на ЕУ за напредокот на Македонија никаде не беше спомнато името на нашата држава, заедно со непринципиелните притисоци околу последните настани, тој се самокомпромитира и ги дискредитира и своите позитивни заложби за државата. Казната му стигна симболично. Секоја година, на Водици, му попуштаа тој да го фати традиционалното буре со вино во Охридското езеро. Оваа година, му го зедоа пред носот. Заслужено. Холандската амбасадорката Симоне Филипини, пак,  е една симпатична, слободоумна жена, но не ми изгледа целосно свесна за тоа во каква машинерија е вметната и злоупотребена, за жал.


Малограѓански поданички менталитет


Погубен е менталитетот кој не дозволува критички да се реагира на активностите на странските претставници во Македонија кога тие ги пречекоруваат своите ингеренции. Хајката против Ристо Никовски, но и порано против секој што изнесува мислења спротивни од поданичкиот менталитет, само покажува колкав е квази-демократскиот, комуњарски менталитет на оние што не дозволуваат критички збор. Тоа е менталитет на паланечки сталинизам и тешка малограѓанштина во служба на на политичка опција која е подготвена на се само да ќари некој поен. Суштински неинформирани, повеќето Македонци немаат абер за тоа што е вистинската функција на амбасадорите, па им се наметнуваат како политички авторитети, што е далеку од реалноста.

Србите, увидувајќи дека Словенецот Јелко Кацин си дозволува преголеми излети таму каде што не му е местото, му се заканија дека ќе го прогласат за персона нон грата и ќе го протераат. Инстантно го замолкнаа. Тоа исто бирократче овде најде село без кучиња, па си дозволува да дава тешки политички (дис)квалификации, со видлива злорадост и никој ништо не му кажа. Притоа, небитно е тоа за која македонска политичка опција се однесуваат тие оценки. (Патем, ние имаме трагикомична ситуација едната политичка опција да има свои поддржувачи на сметка на противниците, а тие пак да изнаоѓаат други европарламентарци и лобисти кои ќе ги штитат нивните партиски интереси. И кај двете страни недостига свеста дека надвор од границита на Македонија секој мора да го застапува исклучиво државниот интерес).

Неговиот сонародник Зоран Талер се пресметува со легитимната власт и со македонското непопуштање пред уцените на Грција преку еднострани, тенденциозни и неприфатливи известувања за нашата земја. Кога некој ќе се обиде да укаже на тоа, веднаш бидува обвинет дека сака да ја скара земјата со целиот свет и да ја изолира. Па дури и кога разноразни третокласни бирократски службеници си дозволуваат да ни го менуваат името. Тоа е едноставно недозволиво. Допуштањето такви испади драстично ги ослабнува нашите позиции во битката за името и крајно време е на таквите да им се даде предупредување: Не се мешај таму каде што не ти е местото, или повели да си одиш од тука. Во достоинствен дом, нивото на гостопримството зависи од однесувањето на гостинот.

Од тука, ги сметам за позитивни последните настани поврзани со странските дипломати, вклучително и текстот на Никовски и останатите реакции во јавноста во таа насока , без разлика на хистеријата што мрежата соросоиди ја подигна со цел да биде употребена во внатрепартиски пресметки. Како тоа можело така?! А како и каде тоа можело да се уценува една нација да си го менува името и идентитетот?! Отпорот што го покажува Македонија кон дрските недипломатски упади во внатрешните работи на едностран начин ниту е заложба за изолација, а уште помалку желба за кавга со целиот свет. Токму тој отпор го натера остатокот од дипломатскиот кор во Македонија деновиве да објави соопштение во кое, суштински, се става на страната на нашето нацинално достоинство. Добредојдовте и берете ум, екселенции!


Пишува м-р Јанко БАЧЕВ

ТАЈНАТА ПОЛИЦИЈА ГО РАЗБИ ПЛАНОТ ЗА СПАСУВАЊЕ НА А1 ТЕЛЕВИЗИЈА!



По повод десетгодишнината од војната во 2001 година, во минатата колумна пишував за причините поради кои Република Македонија излезе посрамена и понижена од таа војна. Но, не заради неспособноста на македонските безбедносни сили да се справат со терористичката ОНА, туку како резултат на задкулисните политички сценарија на домашните политички актери во тоа време. Како своевидно продолжение на претходната колумна, во оваа прилика ќе се осврнам  на прашањето околу манипулациите со таканаречениот воен данок, кој го воведе Никола Груевски за време на војната во 2001 година како тогашен министер за финансии. Секако, интересно е да се спомене и најновото недозволиво инволвирање на македонската тајна полиција во политичките пресметки помеѓу ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ во врска со блокираната сметка на  А1 телевизијата.

Имено, во услови на војна во државата, Груевски како тогашен министер за финансии во месец  јули 2001 година воведе воен данок со кој беше оданочена секоја финансиска трансакција во земјата со 0,5 проценти од нејзината вредност. Овој данок всушност беше одговор на зголемените трошоци во министерствата за одбрана и внатрешни работи за време на војната. Според Груевски, сумата пари што се очекуваше да се прибере од воениот данок до крајот на 2001 година се проценуваше на 80 милиони тогашни германски марки. Оваа сума беше оценета како доволна за активностите на безбедносните органи во одбраната на земјата Дотука се беше во ред, бидејќи нема нешто повозвишено од одбрана на територијалниот интегритет на државата!

ВОЕН ДАНОК ЗА ПРИВАТНИ ЏЕБОВИ

Патем, амбициите на Груевски да го воведе новиот данок како вонреден извор на средства за финансирање на вонредните расходи кои произлегоа од интервенциите на безбедносните сили, не ги поматија ниту многуте негативни коментари. Критиките за воениот данок пристигнаа од економските експерти, од стопанствениците и на крајот од пратениците при усвојувањето на законот. Коментарите главно се сведуваа на тоа дека Груевски, кој како министер за финансии премногу расипнички и нетранспаренто ги троши државните пари создавајќи партиски богаташи, премногу лесно се одлучи на зголемување на даночното оптоварување, не водејќи сметка за и онака слабата кондиција на македонското стопанство. Повратно, министерот Груевски изјавуваше дека, иако е војна, ние имаме економски најуспешна година во последните 20 години. Сигурно ви звучи премногу познато во контекст на актуелната реторика на Груевски за лидерската позиција на Македонија и за време на светската економска криза!

Меѓутоа, споменатите коментари на воениот данок се покажаа како оправдани, бидејќи министерот Груевски во услови на војна одби да ги укине сите јавни набавки, со исклучок на оние непходните за одбраната и полицијата. Значи, иако во Македонија беснееше војна, тендерите и понатаму останаа редовна појава, преку кои воените профитери со благослов на власта финансиски се нафатираа додека гинеа македонските бранители во одбраната на  земјата.  Планираните 80 милиони германски марки беа собрани многу порано, но, воениот данок не беше укинат. Сцената за воено профитирање беше поставена, бидејќи не 80 милиони марки, туку на годишно ниво од воениот данок во буџетот се инкасираа цели 103 милиони евра (во меѓувреме, заклучно со 2001 година, дојде до конверзија од германски марки во евра). Значи, беа планирани 80 милиони марки (40 милиони евра) од воениот данок, а беа собрани фантастични 103 милиони евра. Притоа, Груевски се послужи со мала итрина, кога велеше дека воениот данок изнесува само 0,5 проценти од секоја финансиска трансакција, бидејќи овој данок во реалноста не беше 0,5 проценти, туку една иста стока се оданочуваше меѓу 3 и 5 проценти. Поточно, за еден производ се наплатуваше воен данок и до 8 пати додека стигне во малопродажбата, односно, 0,5 проценти се земаше при наплата на царина, при купување на стоката, при продавање на стоката, при продажба на мало, при купувањето на мало..!

Се разбира, сето тоа ќе беше оправдано, доколку овие пари завршија за одбрана на земјата, но, како што споменав, тендерите за време на војната не беа укинати и најголем дел од средствата прибрани со воениот данок всушност завршија во приватни џебови. Дури, иако воениот данок согласно законските прописи требаше формално да фигурира во листата на даноци заклучно со 2001 година, сепак, власта, соочена со буџет оптоварен со трошења за луксуз, реши да го задржи дури до 31 декември 2002 година, иако во 2002-рата немавме војна во земјата. Министерот Груевски утврди дека за да се пополни буџетскиот дефицит, потребно е негово продолжување уште најмалку една година. Значи, на прв поглед една парадоксална ситуација во која даночните обврзници беа задолжени со воен данок до крајот на 2002 година, иако во 2002-рата немаше војна. Невиден феномен - во 2001 година во Македонија имаше војна без прогласена воена состојба, а во 2002 година немаше војна, ама имаше воен данок!?

ТЕНДЕРИ ЗА НОВОПЕЧЕНИТЕ БОГАТАШИ

Значи, суштината на воениот данок беше поинаква, а на министерот Груевски како чувар на државното ќесе му се видело ептен убаво и по завршувањето на војната да има воен данок, преку кој ќе се намируваат тендерите со јавните набавки добивани од новопечените богаташи. Произлезе дека математиката со која излезе Груевски како министер за финансии, дека од воениот данок ќе се приберат 80 милиони марки е нереална. Односно, преку воениот данок во државната каса се извлекоа неколку пати повеќе од најавените 80 милиони марки. Вонредното пљачкање на македонските граѓани со воениот данок можеби ќе беше простено, доколку власта успееше да ја одбрани земјата. Меѓутоа, се покажа дека воениот данок бил во корист на поединци за нивно лично богатење преку јавните тендери кои не беа укинати дури ниту за време на војната во 2001 година!

Оттука, десет години по војната во Македонија во 2001 година, сеуште нема одговор на прашањето, каде заврши разликата од 80-те  милиони марки (40 милиони евра) што беа проектирани и употребени за безбедносните сили до собраните 103 милиони евра од воениот данок?  Дали во Македонија постоеја сили водени од лукративни причини,  подготвени и за време на војна да преземаат активности кои немаат никаква врска со одбрана на земјата? Дотолку повеќе што македонските граѓани со свои пари преку воениот данок го платија сопствениот пораз. Односно, го платија личното богатење на новопечените богаташи и победата на политичарите кои ги запоседнаа фотелјите, кои длабоко ги понижија сопствените безбедносни сили и македонскиот народ.  Поточно, како резултат на вкупните поразителни активности за кои детално пишував и во мојата претходна колумна, произлезе Рамковниот договор, кој беше наметнат, изнуден со уцени и во одредени одредби капитулански по Република Македонија. И Македонците во војната во 2001 година очекуваа Македонија да биде одбранета како национална држава на македонскиот народ со гарантирани права за сите нејзини граѓани. Па, кој ќе остваруваше профит, тогаш со пљачкањето на граѓаните преку воениот данок?

Патем, без оглед на тоа, кој што мисли за рамковниот договор,  тој и понатаму останува длабоко трауматичен за македонската национална свест. Дури, се најавува дека годинава ќе следи и официјален јубилеј по повод десетгодишнината од потпишувањето на Рамковниот договор кој беше потпишан на 13 август 2001 година. Значи, Македонија најверојатно е уникатен пример на меѓународната сцена, бидејќи ќе слави национален пораз. Токму рамковниот договор доведе до обезличување на македонската држава, односно, нејзино конституирање како некаква збирштина на заедници на местото на дотогашната унитарна и национална држава на македонскиот народ и сите нејзини граѓани, која беше разбиена како државно-правна организација по војната во 2001 година!

ПЛАНОТ НА „ПРИЈАТЕЛИТЕ НА А1„

Болно е сознанието дека од сите наброени заедници во преамбулата на македонскиот устав, само Македонците и Ромите немаат сопствена национална држава. Дури, поразите за Македонија се редат и во поствоениот период, со најавите за обештетување на припадниците на терористичката ОНА, само затоа што убиваа македонски бранители. Иронијата да биде поголема, дури и бранителите, како припадници на легалните безбедносни сили за време на војната во 2001, сеуште мака мачат како да остварат социјални права од воениот конфликт. Никаде во светот не постои правна ситуација, каде агресорот на крајот од војната се наградува со пензија за своите борци. Во вакви ситуации, познато меѓународно правно-признато стојалиште е амнестијата, што, пак, веќе е наша реалност. Значи, погубната македонска историја продолжува. Домашните политички демагози продолжуваат да се коцкаат со интересите на својот народ. Доколку пак се постигне согласност за неприфатливиот идеолошки консензус помеѓу Груевски и Ахмети (пензии за борците на ОНА), тоа ќе биде климавото столче под нозете на македонскиот премиер!

Во продолжение на текстот и околу недозволивото инволвирање на македонската тајна полиција во најновите случувања со А1 телевизија. Имено, јавноста деновиве е сведок, како Велија Рамковски и неговите соработници се на ново соочување со истражниот судија и јавниот обвинител во процесот Пајажина. По неколкуте промени на сумата, сега обвинителството пресметало дека штетата за државата е седум милиони евра. Поточно, нови милионски суми штета пресмета Државното обвинителство. Прво беа 4 милиони евра. Потоа штетата се намали на 2 милиони евра и на таа сума беше замрзната сметката на А1 телевизијата се до последното наменско проширување на 7 милиони евра. Пред Кривичниот совет е одлуката за сметките, но неизвесноста и понатаму опстојува, бидејќи Советот веќе триесетина дена не одлучува дали ќе ги одмрзне сметките на А1 телевизијата. А неизвесноста ќе потрае уште некое време штом се инволвирала и тајната полиција, иако сметам дека јавното инаетење на власта со А1 на крај ќе заврши со ситуација во која оваа телевизија најнормално ќе си ја врши работата во претстојната предизборна кампања. Е, сега, каде е тука врската на тајната полиција?

Имено, на една скорешна средба во тесен круг на многу познати луѓе (за потребите на овој текст ќе ги именувам како „Пријателите на А1„) било договорено да се обезбедат потребните 2 милиони евра за колку што беше последното блокирање на сметката на А1. Планот бил да се уплатат средствата, да се намири државното побарување од 2 милиони евра, сметката да биде одмрзната и телевизијата најнормално да продолжи со работа. Меѓутоа, власта со новото брзопотезно проширување на истрагата во Пајажина од два на седум милиони евра го растури споменатиот план на „Пријателите на А1„ по претходно осуетување на овој план од тајната полиција!

ВМРО-ДПМНЕ КАКО ЕКСТРЕМНО КРИЛО НА СДСМ!

Со оглед на профилот на личностите кои биле на средбата и ја договарале операцијата - уплаќање на 2 милиони евра и одмрзнување на сметката на А1, едноставно е незамисливо некој од нив да ја провалил работата или пак да бил озвучен на тој состанок, како во случајот со средбата во  хотелот „Александар Палас„ во 2000 година, во обидот за создавање ново парламентарно мнозинство за рушење на тогашниот премиер Љубчо Георгиевски. Оттука, останува само можноста, тајната полиција да го провалила планот на „Пријателите на А1„ за одмрзнување на сметката преку примена на оперативно-технички средства и методи, како на пример, тајно набљудување и следење, тајно следење на телефонските комуникации, озвучување на просторијата каде е држен состанокот по претходно дознавање на локацијата..!

Како и да е, ова се недозволиви активности на тајната полиција во однос на една легална и легитимна актиност на „Пријателите на А1„за одмрзнување на сметката на А1. Овие мерки на тајната полиција  единствено би биле оправдани само доколку истата имала оперативни сознанија дека споменатите два милиони евра се прибавени на незаконски начин. Но, во јавноста деновиве не слушнавме дека некој е приведен поради прибавување на незаконски суми од 2 милиони евра, што само е дополнителна потврда дека во случајов има инволвирање на тајната полиција во политичките пресметки помеѓу СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ, со краен резултат - наменското проширување на истрагата од два на седум милиони евра!

Значи, тајната полиција се враќа на старата пракса на нејзино инволвирање во домашните политички состојби, кое нешто, пак, обилно го вршеше во демократска Македонија во изминатите дваесет години, иако тоа е недозволиво во едно демократско општество. Ако е за некаква утеха, во случајот со сметката на А1 барем еднаш видовме дека и ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ се во право. Имено, точно е тоа што го кажува премиерот Груевски, дека извршната власт нема законска можност да влијае врз судството за одмрзнување на сметката на А1, иако реалноста е поинаква. Меѓутоа, во право е и Бранко Црвенковски кога не сака да оди на избори доколку не се отстрани и последната пречка што го оневозможува нормалното работење на А1, бидејќи без оваа телевизија е јасно дека Црвенковски нема што да бара на избори. Во секое зло - добро!

П.С
Големиот број телевизиски кадри што деновиве ги гледаме од најголемиот партиски собир на ВМРО-ДПМНЕ што се одржа на 5 и 6 март во Битола, претставуваат најголема потврда на моите кажувања дека во таа партија во моментов нема ВМРО-ДПМНЕ, туку таму имаме некакво крило на СДСМ, можеби во поекстремна варијанта. Патем, после Конгресот на ВМРО-ДПМНЕ, оние кои со право подолго време ја оспоруваат изворната идејна позиција на сегашното ВМРО-ДПМНЕ, најпосле на отворена сцена го добија маневарскиот простор за таквите свои обвинувања!

Авторот е Претседател на Народно движење за Македонија

Пишува Костантин Леонов

ДИКТАТУРА НА ФРИКОВИТЕ


Во овие денови на апсурд во државата Македонија ништо повеќе не изгледа нормално, доколку сте, секако, еден од несудените 600 илјади гледачи и поддржувачи на А1. Од екранот се редат бесмислени тврдења, „анализи“, дебели лаги, автентични и политички трансвестити, журналистички бруки и предизборен отпад, сите во служба на спасување на давеникот од Бихаќка

Во големи дилеми ме ставија минатонеделните главни медиумски собитија. Во недостиг на автентична тема (се е веќе кажано, бе луѓе!), но и во желба сепак да издвојам еден или два кои имаат далекусежни и коренити влијанија врз македонското општество, се уште лутам, неодлучен, помеѓу неколку од нив, од ист ранг и еднакво драматични по својата суштина, па затоа ќе ги наведам сите кои го пленија моето внимание изминативе дни.

1.    Боки 13-ка бидува протеран од Србија, па потоа повторно задржан, во полза на добрите меѓусоседски односи.
2.    Љубомир Данаилов Фрчолина (13-ка) во интервју на А1 изјавува дека Бранко Црвенковски е никој друг туку Џон Фицџералд Кенеди (имал „кенедиевски“ однос, бидејќи изјавил дека тој веќе нема политички амбиции, немал што да бара од Македонија, туку можел само да и даде, а во контекст на тоа дека можеби немало да се кандидира за премиер. „Нема зошто да не му верувам“, вели Камењарката Фрчолина...и остана жив).
3.    А1 собрала, не повеќе и не помалку, туку 600 илјади потписи на поддржувачи во акцијата „И јас сум А1“! Цела Македонија, сосе рибниот фонд од Охридско езеро е А1.
4.    Љубчо Георгиевски, алијас Шутрак Војводата, се активира во кампањата, се појави со беџ на интервју за истата телевизија. И тој бил А1. Ќе предложел сите партии пред изборите да потпишат декларација која би значела дека гласачите со гласовите на победничката партија и давале мандат за промена на името. Подмолна и опасна идеја која, со оглед на неговиот антимакедонски ангажман, сигурно доаѓа од место надвор од Македонија.

Куку леле! Се надевам, сега ги разбирате моите маки. На сон да ти дојдат овие, ќе се разбудиш препотен и преплашен како од пеколен кошмар, а камо ли да ги имаш на јаве, секојдневно. Нејсе, во една таква лепеза на ликови од ист ранг, со исто значење, што да се издвои, на што да се даде приоритет? Во ваквото богатство од значајни и неверојатни настани, еден скромен аналитичар се наоѓа затекнат од нивниот интензитет и меѓусебно поврзано влијание и во суштина не треба ни да се обидува да анализира, туку само да се прекрсти и да каже Господ нека ни е на помош.

Во искушение сум, затоа, да побарам помош од најеминентниот аналитичар во оваа земја, Васко Ефтов Триперот, новинарот од чии анализи, дубиози и некролози (на новинарството) ви се приодува понадвор веќе во третата минута од неговата емисија. Само тој може да излезе на крај со овие настани и да им најде заеднички именител. Само тој може да измонтира целина која, вообичаено, ќе заврши со констатација од типот: Груевски (како докажан србоман) го наместил Боки 13-ка да биде протеран од Србија и да се врати во Македонија, за медиумски соодветно да парира на колегата/колешката транвестит Фрчолина; се разбира сето тоа пред камерите на А1 (т.е. пред 600 илјади фантоми) со цел да се потврди тезата (според Триперот) дека Шутракот е платен од страна на Премиерот повторно да се активира и да му ги земе сите 457 гласачи на Брат Љубе. И да ги придодаде на своите 480, плус роднините. Добра ноќ, Македонијо. Каде и да си, Васко Триперот ќе те најде и ќе те измонтира.