Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Колумни

ТОА ГО РЕЧЕ ПЛАТОН, А НЕ ЈАС!


[Image: 333btar.jpg]
Да не го дрвам и јас околу регуларноста на изборите кои останаа зад нас, одма ќе кажам, тие не беа ниту фер, ниту слободни, ниту регуларни. Не беа фер затоа што на кандидатите ни одблизу не им беше овозможен рамноправен третман во медиумите. Во денешно време кога сликата и рекламата се најмоќните оружја за создавање разни потреби и желби кај конзументите, да му се одземе некому рекламното време за да се претстави себеси или својот производ, значи истиот тивко да се збрише од пазарот. Без телевизиски медиум зад себе стануваш неконкурентен. Губиш. Џабе беа укажувањата на разни странски и домашни авторитети, особено по првиот круг на претседателските избори, дека опозициските партии добиваат катастрофално малку рекламен простор на националните телевизии за да ги претстават своите партиски програми и кандидати. Џабе беа и забелешките за непринципиелната пристрасност на тие телевизии кон владеачките партии и нивните кандидати. Власта едноставно реши да ја обезоружи опозицијата, па потоа да ја пушти во рингот како топовски месо. Сликовито да се изразам, тоа е исто како сега Грција да реши да ја нападне Македонија од воздух, кога веќе знае дека немаме никаква противвоздушна одбрана, ниту пак современи ракетни системи за да го одбијат евентуалниот напад. Знаете што ќе биде ако го нападнат Скопје со ескадрила фантоми? Касапаана. Еден споменик нема да остане, а жители такуѓере.

[Image: 10307006_10152347224607180_2094637156_n....e=536466B7]
Изборите не беа ниту слободни, затоа што евидентни беа притисоците на гласачите од страна на владеачките партии. Од поткуп со фалшиво брашно полно мушички или во кеш од 500 до 1000 денари, преку уцени, до застрашувања и закани за губење на работните места. Да не правиме муабет за оние други нерегуларности како гласачката екскурзија на селаните од Пустец низ гласачките места во Македонија, потоа, случаите на семејно гласање, гласно прозивка на гласачите на некои гласачки места, евиденција на гласачите во непосредна близина на гласачките места од страна на личности кои не се назначени од ДИК да го прават тоа, а имаше и случаи кога гласаа луѓе кои живеат на непостоечки адреси или во фантомски влезови на некоја зграда. Трагикомично.

Затоа удирањето во гради на победниците и оние илјадници „благодарам“ кои Ѓорчев ги испрати секаде каде неговите победија, беа полни со цинизам, но и со добро прикриена горчина дека се победи на истиот начин како што се владее, по пат на сила. Себично е тоа што заради нивното континуирано насилство, сите ние допрва ќе испиеме уште безброј чаши пелин. Не заборавајте, многу големи финансиски скандали кои паднаа на главите на најмоќните луѓе на владеачката партија, најверојатно ќе останат нерасветлени во наредните години, но секако ќе бидат тригер за придвижување на некои други механизми низ кои ќе се манифестира правдата, ваква или онаква.

Де факто, никој не нѐ тепаше по раце кога заокружувавме зад параванот. И никој со сила не ги натера неодлучните да останат неодлучни и да не гласаат. Така, мнозинството од оние кои гласаа, одлучи. Си ја сака оваа власт и ваквата Македонија. Платон бил во право кога по смртта на Сократ рекол дека демократијата не е добра зашто честопати ѝ допушта на толпата да одлучи, а толпата за Платон е неразумна, необразувана и како таква, полезна за секаков вид манипулација. Повторувам, ова не се мои зборови, туку на големиот Платон, па сега вие, пред да изплукате некого кој зборува дека Македонија со ваков лесно подведлив народ нема никогаш да доживее благосостојба, сетете се дека тоа веќе го кажал еден брилијантен ум пред него и не ложете ја кладата. 

Во една од минатите колумни напишав дека да бев на местото на Пастирот ќе посакав пораз на овие избори, нели, под услов никој да не ми ја извадеше онаа афера за поткупот од Газда Нини. Но, Пастирот избра победа која според мене, ќе се покаже за горка еден ден. Затоа исправно е да му се остави да владее сам. Опозицијата направи фатална грешка кога пред неколку месеци, послуша одредени свои ментори од Брисел и избра да излезе на локалните избори. Да не излезеше, Пастирот денес немаше да турка нов мандат. Оттука, исправна е нејзината одлука да се врати на ОТПОРОТ и да ги врати мандатите во парламентот, зашто тоа е единствениот начин да се заштити од понатамошното компромитирање, кога веќе чукна часот за носење на најтешките одлуки кои целосно ќе го доведат под прашање патриотизмот, добронамерноста и чесноста на оваа власт. Секое партиципирање во законодавната власт под такви околности неодминливо ќе компромитира секого, без исклучок. И оние во опозицијата и оние кутри чесни поединци од власта кои еден ден, убеден сум, ќе се срамат и каат што молчеле тогаш кога требало да зборуваат гласно и да ги спречат своите претпоставени во нивниот уништувачки поход против својот народ. 

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

УДБА И РЕЖИМОТ ВО МАКЕДОНИЈА СЕ ВРАЌААТ НА СТАРИТЕ МЕТОДИ НА КОМУНИЗМОТ-ФИЗИЧКА ЛИКВИДАЦИЈА!!!

„...Зошто го обвинувам Груевски? Некои ќе реагираат дека моите обвинувања кон Груевски се неосновани; дека можеби ова е дело на некој друг од групата против која водам судска постапка. Но, Груевски со именувањето на Силјан Аврамовски за Заменик-директор на ДБК, јасно укажува дека власта, чиј представник е тој, го оневозможува сусдскиот процес...“




[Image: 272x185-y.jpg]

пишува Јордан Петровски

Во животот сум донел многу одлуки, но две ги сметам за клучни и најисправни, а со тоа и најдраги. Првата е изборот на мојата животна сопатничка, а втората е моментот кога го донесов решението да ја прифатам играта на УДБа во 1998. год (за каква игра стануваше збор можете да прочитате во една од рамките-антрфилеата на овој текст објавени подолу-заб. Ј.П.). Со прифаќањето на играта со УДБа обезбедив несоборлив доказ за тоа кој и како на еден многу перфиден начин го гушел и потенцирам, сѐ уште го гуши секој обид за вистинското осамостојување на Македонија. Во тие моменти, кога ја осознав играта, внатре во себе бев пресреќен, копнеев само ВМРО ДПМНЕ да дојде на власт и бев уверен дека сѐ ќе се обелодени. Бев задоволен бидејќи сметав дека конечно најтешката, а воедно и најболната етикета, заради која многу луѓе беа затварани, прогонуваи па дури и убивани и која одвараќаше многумина од ВМРО ДПМНЕ со непобитни докази ќе се симне.


Зошто Љубчо ме „заборави“?

Но, не било пишано да биде така. Љубчо Георгиевски по победата во 1998 год. не сакаше да се сретне со мене, а не пак да го исполни даденото ветувања од пролетта ’98-ма, пред прославата на годишнината на ВМРО ДПМНЕ. Имено, тогаш ја побарав единствената услуга од него, со тоа што го замолив дека ако партијата победи на претстојните избори, единствено што ќе барам како противуслуга е информација зошто УДБ-а, толку се интересира за мене и зошто ми се меша во животот на различни начини. Тој ми вети дека тоа ќе го стори со големо задоволство. Но, од ветувањето: ништо. Мислев дека моите од одамна лоши односи со Доста Димовска и со Далаверци се причина за таквиот однос.

Затоа се обидов да контактирам со Братот Љубе, бидејќи, како стари ВМРО-вци се знаевме од 1994. год. Бошкоски ме прими без проблем. Направивеме подолг муаебет, при што му раскажав за случувњата со бугарската Амбасада. Бошкоски беше категоричен дека ќе го истражи случајот. Попатно му се доверив и со една дилема која ја имав тогаш. Имено, ме чудеше фактот што кривичната пријава која во 1995. год. беше поднесена од страна на Народна Банка на Македонија против Даравелски за 200.000 ДМ, не беше процесирана во кумановскиот Суд. Братот и тука беше многу категоричен, рече: „Вие само донесете ми ја пријавата, јас веднаш ќе го апсам.“

Напишав неколку текста во „ФОКУС“ за случувањата во Партијата. При објавувањето на секој нов текст притисоците од страна на Даравелски стануваа сѐ посилни. Со него имав и приватен спор, во кој го тужев за долг од преку 200.000 ДМ. Тужбата беше поднесена уште во 1996. год., но судот од 17 закажани рочишта го „пронајде“ само два пати за да му ја врачи покана за рочиште. Ми стануваше сѐ појасно дека Љубчо Г. веќе не ме ни „памети“ и дека Далаверци врз мене ќе ја демонстрираат својата моќ во Куманово. Затоа морав да барам излез од незавидниата состојба.

Фактот што успеав да добијам туристичка виза за Канада и да излезам од Македонија во тој период е кобен фактор во состојбите не само во мојот живот, туку и за многу случувања во Македонија. Можеби ќе останеше за мене загатка зошто Љубчо Г. не го исполни ветувањето од летото ’98-ма, но како што вели актуелниов премиер, „вистината е како шило“ таа само „в’ти, в’ти и излегува на виделина“. Георгиевски го донесе Законот за увид во личните досиеа. Заради приоритетот на моето заминување, досието не си го подигнав лично. Тоа го стори еден мој верен пријател. Читајќи го досието сѐ ми стана јасно. Покрај другите мерки сум бил следен:

„7. Примена на мерката Следење во земјата, кога патува надвор од Куманово;

8. Примена на мерката следење за времето на негово патување и престој во Р. Бугарија.“

Главните мои кодоши биле секогаш покрај мене: Драган Даравелски и Предраг Димковски—еден од нив или двајцата на секое патување беа со мене. Одговорот зошто Љубчо и Љубе не сакаа да го разјаснат случајот со бугарската Амбасада лежеше во тој факт. Доколку ја отвореа таа „Пандорина кутија“, ќе требаше да се открие дека Драган Даравелски е човек на УДБ-а. Зошто Георгиевски и Бошковски не сакаа да откријат дека Даравелски е човек на УДБ-а, освен ако и тие не биле дел од сето тоа.



Моите наивни надежи во Груевски ги сруши самиот Никола

Смената на врвот на Партијата во првата деценија на новиот Век ми даде грам надеж дека можеби ќе дојде до вистинска промена во ВМРО ДПМНЕ. Но, Груевски веднаш ми ја изгасна таа надеж. Тој не ги чепна луѓето на Љубчо, Доста и Даравелски.

Секоја партија која наводно се залага за демократија ќе ги користеше податоците дека Црвенковски како премиер носел закони и правилници, со кои овозможил прогон на идеолошки и политички противници. Мојот случај, со политичкиот азил во Канада, е крунски доказ во тврдењата на пример на ВМРО ДПМНЕ, дека Црвенковски е недемократ. Но, Груевски тие адути не го употреби во кампањата на Кедев за Претседател (а послeдователно ниту во една друга кампања против Цревенковски). Со кампања која би обзнанила дека Црвенковски е прекршител на човековите права и законите на Република Македонија, Кедев ќе ја добиеше подршката од ЕУ, САД итн. Дали Груевски тоа го стори од незнаење? Ќе видиме, дека одговорот е „НЕ“.

Во 2006. год. излезе многу интересен серијал за улогата на УДБ-а пишуван од Јанко Бачев, кој во многу работи ги потврди моите текстови објавени до тогаш. По победата на изборите истата година, Груевски влезе во коалиција со тврдото крило на КОС, со Тито Петковски и неговата партија. Во моментот, тој потег на Груевски го оценив како прагма. Си реков, можеби заради потребата да формира Влада коалицира со Петковски и затоа не се осврнува на наводите на Бачев.

Јас во ноември 2007. год. поднесов кривична пријава против Фрчкоски и уште осум други функционери на МВР за употреба на СДБ во партиски и идеолошки цели. Со тоа сакав да го отпочнам процесот на лустрација преку правосудниот систем, кој е единственото тело што може да носи легитимни пресуди. Уште на почетокот се виде дека процесот ќе оди многу тешко: кривичната пријава беше отфрлена со флагрантен фалсификат; откако постапив по правната поука која ми беше посочена на решението со кое се отрла пријавата, случајот се стави во „фрижидер“.

Во меѓувреме се случија и предвремените парламентарни избори на кои Груевски освои убедлива победа. И покрај тоа, опструкциите за мојата тужба против Фрчкоски et al. продолжи.

Откако разбрав дека Груевски ќе доаѓа во САД решив да се обидам да се сретнам со него и да поразговарам за лустрацијата која е приоритет за мене и Ветераните Дисиденти. Истовремено, според она што Груевски го зборуваше јавно, лустрацијата веќе беше еден од приоритетите и на Владата на Република Македонија. Во таа насока, тогаш-коалициониот партнер во Власта, Стојан Андов изготвуваше и закон за лустрација.

Со Груевски се сретнавме на кратко, од нога, во Њу Џерси. Од првите „три збора“ кои ми ги кажа Груевски, сфатив дека имам за соговорник - опасен лажго и манипулант. Имено, кога го прашав дали знае за мојот случај, одговорот беше дека не слушнал за такво нешто. Но:

ВМРО-ДПМНЕ го поддржа Јордан во тужбата против ДБК

По поднесувањето кривична пријава против тројца поранешни министри за внатрешни работи и поранешни раководители во македонската служба за државна безбедност, од страна на политичкиот азилант Јордан Петровски, тој доби поддршка од владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ.

‘„Токму овој и сличните случаи покажуваат колку е важно бргу да се донесе закон за лустрација и да се расчисти со сеништата од минатото. Го охрабруваме Петровски да ги искористи сите законски можности да ја истера својата правда, но притоа да помогне да се испере овој голем срам од лицето на Македонија“ - изјави Оливер Шамбевски од ВМРО-ДПМНЕ.’



На таа кратка средба во Њу Џерси, на Груевски му поставив и прашање зошто Силјан Аврамовски е заменик на Сашо Мијалков во СДБ? Груевски ми одговори дека Аврамовски не е вработен во СДБ. Но кога му укажав на официјална изјава од МВР која го тврди спротивното, Премиерот ми објасни дека Аврамовски е вработен како ситен службеник. Не гледав друга причина зошто ме лаже, освен дека и тој е вплеткан по некоја основа со УДБ-а. А, не мораше така провидно да лаже. Едноставно можеше да ми одговори, дека знае за мојот случај и за злоупотребите на СДБ во идеолошки цели, ама дека Владата нема влијание врз судската власт, на пример.

Обидот јас и уште неколку члена од Групацијата во ноември истата година да се сретнеме со Груевски во Краун Поинт, во близина на Чикаго, беше безуспешен. Груевски не сакаше да не удостои ни со ракување, а не пак да разговара со нас и покрај тоа што во нашето друштво имаше ветерани-основачи на партијата. Зошто беше таа одбојност кон нас?


Груевски се „коцкаше“ со средбите со Харпер и Обама

Во Групацијата се договоривме да му понудиме на Груевски да му договориме официјална посета на Канада. Груевски прифати, но додаде и дополнителен услов: Премиерот на Канада, Стивен Харпер, заедно со Груевски да присуствува на прославата на 50-годишнината од основањето на организацијата „Обединети Македонци“ во Торонто. Го договоривме и тоа барање. Кога веќе сѐ беше договорено, на само неколку дена пред банкетот, Груевски го откажа неговото доаѓање во Канада. Тоа беше потег за секоја осуда, потег полн со некултура и самобендисаност. Премиерот на Канада не го откажа договореното присуство на прославата, тој дојде.

Во летото 2009. год. преку претставниците на македонската власт во Канада, добивме барање да му организираме официјална посета на Груевски, макар и средбата со Премиерот на Канада да трае само 15-тина минути, колку за да може да направат некоја фотка која ќе ја објават македонските медиуми.

Прифативме да ја организираме средбата, но под два услова:

- при посетата Груевски да направи средба со делегација од Групацијата на Ветерани Дисиденти, на која тема на разговорот ќе биде лустрацијата; и

- за време на оваа посета на Канада, Груевски да нема официјална средба со Џон Битов или некој од неговото семејство.

Мартин Треневски, тогашниот Генерален конзул на РМ во Торонто, преговарачот од страната на Груевски, ни соопшти дека неговиот шеф ги прифатил нашите услови.

Од наша страна, ја договоривме посетата, со сѐ средба со Харпер, ама не на 15 минути, туку договоривме официјална посета со сите државнички почести и договор помеѓу државите околу пензиите, како и кабинетска средба-разговори на делегацијата.

Кога пристигна Груевски, од Треневски разбрав дека состанокот со Групацијата го нема во агендата на македонскиот премиер, па затоа Груевски ќе можел да се сретне само со мене и само на кратко. Во прв момент ставот на Групацијата беше да не одам на таква средба, но по кратка дискусија се премисливме. Кога влегов во апартманот во „Ројал Јорк“ хотелот, кој делегацијата го користеше за состаноци, се случи средба помеѓу луди и збунети. Груевски тврдеше дека не знаел дека треба да се сретне со мене. Повторно средба од нога, оти Груевци брзаа на состанок со Џон Битов.

Разговорот помеѓу мене и Груевски, на кој паднаа некои од најтешките „бисери“ на неговата ароганција, ќе оставам да ги опишат Антонио Милошевски, Љубен Тевдовски и Александар Николовски, кога Груевски, како и неговиот претходник ќе стане предмет на плукање на членството. Само ќе ја споменам понудата од наша страна, на Груевски да му организираме најдоцна до март 2010. год. официјален прием од Претседателот на САД. Условот што го поставив за таквиот наш ангажман беше Груевски да почне со спроведување на лустрацијата. Груевски го одби прелогот. Тоа веќе беше прејасна потврда дека тој се плаши од лустрацијата, бидејќи, претпоставувам, таа ќе стаса и до него.

Ние ги продолживме нашите активности за разоткривање на инсталациите и на обзнанување на методите на УДБ-а, како и на нејзините луѓе во Македонија, за кои и врапчињата знаат дека се луѓе на УДБ-а.


Обид за моја ликвидација!

Дека нашите написи, и конечното надминување на сите досегашни опструкции кои ја попречуваа истражната постапка по основ на мојата кривична пријава сериозно ги вознемириле челните луѓе на УДБ-а, зборува обидот да ме ликвидираат! Благодарејќи му на Господ, обидот беше неуспешен. Но, трагите, односно, доказите за обидот останаа неизбришани, а со тоа се и несоборливи.

Груевски со овој потег ја прелеа чашата. Обидот за мојата ликвидација беша планиран да се случи во сообраќајна несреќа, преку саботажа на мојот работен камион. Значи, во сообраќајната несреќа би можеле да загинат или да останат инвалиди и невини луѓе кои немаат никава врска со македонските работи: жени, деца, татковци, кои тој ден седнале во кола да се прошетаат до Нијгарините водопади. Ова веќе е АКТ НА ТЕРОРИЗАМ кој може да го измисли само болен ум.

Зошто го обвинувам Груевски? Некои ќе реагираат дека моите обвинувања кон Груевски се неосновани; дека можеби ова е дело на некој друг од групата против која водам судска постапка. Но, Груевски со именувањето на Силјан Аврамовски за Заменик-директор на ДБК, јасно укажува дека власта, чиј представник е тој, го оневозможува сусдскиот процес. Нереагирањето на сите институции - јавните обвинители, претседателите на судовите, поранешниот министер Маневски, Републичкиот судски совет - до кои сум упатил писмени известувања со непобитни докази за флагрантни фалсификати и кои останале неми, јасно говорат дека попречувањето доаѓа од самиот врв на власта.


Кого претставуваат пратениците на дијаспората?

На крајот би напишал неколку збора за претставниците на власта и системот на Македонија тука во Канада: амбасадорот, конзулите и се разбира, пратеникот избран да нѐ претставува нас Македонците од дијаспората во македонскиот Парламент. Дали се свесни дека тие се претставници на тоталитарен систем кој за да се зачува, повторно во игра ги враќа испробаните методи на едноумието - физичките ликвидации?

Дали господата ќе почуствуваа грижа на совеста ако загинеа недолжни луѓе во инсценирана сообрќајка која беше планирана од страна на нивните шефови? Дали пратеникот Саздов ќе проговори за овој случај во македонскиот Парламент? Ги има извештајот од автосервисот и бројот на случајот, кои се составен дел од текстов. Или пак, ќе оди по онаа „секој кој го загрозува системот кои ми овозможи да сум ова што сум, а сум благодарејќи на полтронството кон лидерот и службата, треба да биде замолчан“?

На крај, дали претставниците на режимот кој владее со Република Македонија се свесни, дека доколку се пролее канадска крв поради терористичките активности на истиот тој режим, тие ќе треба кривично да одговараат пред канадските власти? Тука, пратеникот Саздов, како канадски државјанин ќе биде подложен на посебна одговорност.

антрфиле1

Интервју со Јордан Петровски од Цветин Чилиманов, во кое се објаснува играта на УДБ-а со Јордан во 1998 :

Објавено во „Време“ во Октомври 2007 година

Полека ми стана јасно што е играта и што ми се подготвува, зошто толку инсистираат парите да не ги земам на граница или на некое друго место, туку токму во амбасадата. На денот на исплатата, јас ќе отидев во амбасадата на Бугарија во Скопје со возачи на ДБК, ќе ги земев парите, а штом ќе излезев надвор, истите тие од ДБК што ме возеле до амбасадата, ќе ме уапсеа со куферче полно пари. И, ете, крунски доказ дека државата Бугарија го финансира ВМРО-ДПМНЕ! Јордан Петровски, познат финансиер на ВМРО-ДПМНЕ, фатен со куферче полно пари како излегува од бугарската амбасада! ДБК со мене подготвуваше многу јасна, провидна местенка. На ВМРО-ДПМНЕ, кусо време пред избори, ќе му се залепеше етикетата дека е пробугарска партија. Истовремено, ќе имаше и оправдување за дотогашното мое следење од страна на ДБК, божем ете, јас навистина сум бил бугарски човек. Затворен случај.

- И вие парите не ги подигнавте, иако биле легитимен долг кон вас?

Не. Одбив да учествувам понатаму. Ми стана многу полесно кога видов во моето досието дека ДБК всушност самите го признаваат случајот и потенцираат дека тие ме инструирале исплатата на долгот да оди преку бугарската амбасада, иако можела да се изврши на било кое друго место.

Со моето одбивање да ги земам парите бев свесен на каков ризик се изолужувам. А за да ја сватам сериознаста на постаката ми помогнаа инспектор Кузман и неговиот надреден од Скопје кои со честите посети вршеа притисок врз мене да продолжам со нивниот план. Бев свесен на последиците ако го сторам тој чин, ако ги изнесам парите од Бугарската амбасада и ме уапсат со нив. Никој и никогаш немаше да може да докаже дека ВМРО ДПМНЕ не е основано и финансирано од Бугарија.

Единствен спас беше да го изнесам во јавност случајот. За среќа во тоа време имаше слободни новинари и понекој слободен весник, односно сопствениците на весниците уште не беа сигурни дека Љупчо е ставен под контрола на УДБа па балансираа. За разлика од денеска кога УДБа контролира се. Дека ја говорам вистината, на МТВ драг гостин е Иван Бабановски на наводно блиската до Груевски ТВ Наша продефилира целиот КОС од Денко Малевски па до Панде Колемишевски додуша ке се протнеше и по некој соработник на УДБа онака заради плурализам.

На они опозициските УДБа и пребеганите КОС-овци зборуваат за човекови права, слободи, демократија , ЕУ, НАТО а под мишка сите ја држат црвената книшка со мислите на нивниот Мао: Тито, Киро или Сталин.

Илија Максимовски го објави моето сведочење. Кузман во име на УДБа ми ја пренесе заканата дека за ова ке платат и моите поколениа. Се наближуваа изборите и во мене сеуште имаше надеж дека ако победи ВМРО ДПМНЕ се ке дојде на свое мести. Во август 1998 година се сретнав повторно со Љупчо иако од неговите усти се излеваа буица зборови дека се ке биде во ред и дека нашето пријателство ке остане исто, чувствував дека тоа е наша последна средба.

антрфиле2:
Сервисот потврди дека камионот на Петровски бил „дотеран“ за да има сообраќајка

[Image: roseman2-1.jpg]

 

Јордан Петровски

КОЈ ГО НАПУПИ ПАСТИРОТ?



[Image: 333btar.jpg]

Деновиве вест број еден е мега-скандалот со објавените аудио снимки на кои Грујо како министер за финансии во владата на Љубчо, преку посредник договара продавање на Македонска банка на прочуениот српски далаверџија Газда Нини. Од снимката дознавме дека тогаш од Газда Нини се побарани милионипол евра во кеш како „мала пажња“ за тоа што токму нему му ја продаваат банката и плус уште 900 илјади евра, кои официјално ќе стојат во купопродажниот договор како цена за која банката е продадена. Оние првите милионипол евра, никогаш нема да се слеат во финансиските текови на земјава, туку мистериозно ќе завршат којзнае каде, а за да се дознае каде, треба да има истрага. 

[Image: 2gsqrdu.jpg]

Треба, ама не мора, оти не сме ни Швајцарија ни Германија, а згора на сѐ нашиот јавен обвинител Зврле, јавно изјави дека е цврст дечко и не отвора истраги за безначајни озборувања. Изгледа и за него како и за ДПМНЕ, оние тројца на снимката не се тие што се, туку се три стари-моми немажени кои на телефон си прават празни муабети за продавање на една банка за дваипол милиони евра, од кои, поголемиот дел од нив ќе отидат во џебот на продавачите како поткуп. Веднаш по таа изјава цврстиот дечко Зврле, под страшен притисок на јавноста и свесен за она што првично го кажа од пусти страв да не му се замери на шефот, малку се поправи, па вети дека обвинителството ќе го разгледа случајот да види дали има место за истрага, иако на сите ни е јасно дека сето тоа е „мижи Асан да ти баам“.

Истрага нема да има додека Грујо е на власт и тоа е јасно, како што е јасно дека токму тој е главниот лик на снимката, колку и да се обидуваат неговите поданици да ја убедат јавноста дека тоа не е нивниот Водач, туку баба ми. Но она кое најмногу ја буди нашата љубопитност во врска со скандалот е нешто друго. Кој, за кого и зошто ја направил таа снимка. Во редовите кои следат ќе се обидам да одговорам на тие тешки прашања.

Снимката внимателно ја преслушав три пати и она што ми остави силен впечаток, бидејќи сум глумец по професија, е улогата на СОГОВОРНИКОТ или посредникот кој го договара продавањето на банката. Тој е главниот актер во целата драма и тој го води целото дејство. Се претпоставува дека зад соговорникот се крие ликот на бизнисменот Ден Дончев, но тоа е помалку важно. Поважно е тоа што овој посредник, неколкупати за време на посредувањето преку мобилен телефон, на своите соговорници им кажува дека телефонот кој го користи е на странска мрежа и нема опасност да биде прислушкуван. Божем у Београду или у Паризу не прислушкуваат! Тоа го повторува неколку пати, како да сака максимално да ги опушти соговорниците и да ги натера послободно да зборуваат на темата. Дури во еден момент вели нешто во смисла: Телефонот е безбеден, ама боже мој... Но потоа пак ги смирува дека веројатноста да се случи нешто непредвидено е многу мала. Прашањето е зошто тој има потреба неколкупати да нагласи дека телефонот е безбеден? 

Претпоставувам СОГОВОРНИКОТ, народски кажано, ја ишка мувата од капата, зашто очигледно не е професионално упатен во тоа да извлекува информации, туку е искористен ad hoc. Но, искористен од кого? Е од кого де? Од нашата тајна служба или од некоја странска? Или можеби е искористен од луѓе од нашата тајна служба, кои си го имаат на-ти-го-дај-ми-го со некоја странска служба? Или пак, самиот соговорник е директно поврзан со некоја странска служба? Последниве две претпоставки изгледаат најлогично, а ќе ви кажам и зошто.

Пред два месеци во една моја колумна овде на Котле, пишував за начинот на кој се поставуваат на власт лидерите на малите земји и не само на малите и дека тоа е пракса која се спорведува интензивно во последниве триесетина години. Напишав, за да се дојде на чело на една земја како Македонија, треба да се биде избран, но не од народот, како што погрешно се мисли, туку од одредени странски тајни структури на моќ кои имат интерес, оној кој ќе го изберат за свој пион да ги исполни задачите кои ќе му бидат дадени. Затоа тие преку свои посредници стапуваат во контакт со тајната служба на земјата во која треба да се избере пионот и бараат од нив да најдат соодветен лик за лидер на земјата. Под соодветен, прифатлив лик за лидер на државата-сателит, подразбираат човек со големи петна на биографијата, некој со разни ментални и сексуални аберации, без совест, со склоности кон корпупција, со болна амбиција и кој поседува разни ментални зависнички структури. Со еден збор се избира некој кој лесно ќе го држат за јајца доколку не се придржува кон договорот и не го исполнува она што ќе му се каже. Ќе потсетам само на некои од тие лидери кои сликовито кажано беа пуштени низ вода кога целосно не го исполнија она што им било кажано или пак не го исполнија ич. Или одненадеж им проработела совеста за нешто што направиле против своја волја, па решиле јавно да ги изнесат јадовите на душата и гревовите од минатото, по што морале да бидат замолчени. Хелмут Кол, Милошевиќ, Јанез Јанша, Санадер, Саркози, Бил Клинтон, Ѓинѓиќ, Љубчо Георгиевски, па ако сакате и Трајковски. 

Оној миг кога престанале да играат по нотите на нивните моќни ментори завршиле неславно. Со тужби за корупција и други криминални активности или пак, со обвиненија за откриени општествено неприфатливи или законски недозволени сексуални девијации или биле ликвидирани. Тоа отприлика сега му се случува на Грујо наш. Оти не постои друго објаснување за тоа, како некој кој од 2001 година па наваму важел за беспрекорно чист, одеднаш излегува дека можеби бил дел од нешто многу нечесно. Скандалот со продавањето на Македонска банка е изгледа само врвот од ледениот брег и маската на чесноста зад која се крие Пастирот. Убеден сум дека во наредните месеци ќе има уште обелоденети пикантерии од неговиот таен живот, зашто очигледно е дека некому му пукнал филмот и решил да го смени од власта, откако нежно ќе ги потурне работите во тој правец со помош на доверливите информации што ги поседува за него, кога веќе мнозинството од народот е целосно ментално парализиран и уверен во неговата добрина. Ништо не е случајно во политиката, особено не, во банана-држави како нашата, а најмалку е случајно тоа дека некој случајно го снимил разговорот и случајно снимката му испаднала од џеб на прагот на стожерот на опозицијата која потоа ја објави.

Можно е дука да има и лична одмазда од страна на СОГОВОРНИКОТ од аудио снимката. Ако е тој навистина Ден Дончев, многу е извесно дека некој од власта му се заканувал за други негови гревови од минатото поврзани со разни бизниси и тендери во државава, па решил да се одмазди, но сметам дека некој друг, му дал зелено светло да го направи тоа и баш на две недели пред изборите. Случајно? Жими мајка!

Конечно Грујо почна да го плаќа данокот на својата непослушност кон големите играчи кои го поставија да владее со земјава. Но тука се отвора и друга мистерија. Што е тоа што ветил дека ќе го исполни ако биде премиер, а не го исполнил. Моја претпоставка е дека ветил промена на името, па после се пишманел кога видел дека спротивниот став го прави голем патриот и му носи многу гласови на изборите и повеќе моќ. Ама ветеното е ветено, а тој изгледа стапнал на зборот. Да не ветел промена на името, изгледа немало ни да стане премиер. А може ветил и други работи, кои многу се косат со неговиот јавно изразен патриотизам. Она што максимално го исполнува и одработува за странците е неговото беспрекорно задолжување до гуша во странските банки, што е основен услов на секој балкански лидер, ако сака и понатаму да владее во својата земја. Затоа странците обично молчеа за сите изборни нерегуларности, за кршењето на човековите права или за замолчувањето на медиумите во Македонија и го оставаа да владее сиве овие години.

Ама трпеливоста за оние другите работи, ветени а неостварени, веројатно ги напушти моќните играчи на големата светска шаховска табла. Очигледно во нивните агенди за владеење со Балканот, Македонија со Грујо на чело им станува непотребен баласт, камче во чевелот, кое мора да го истресат и да постават друг кој нема толку да глуми лудило и патриотизам и ќе го заврши она што пред него го ветил некој друг. 


Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

Боро и Рамиз

 

 

Колумната не се препорачува за деца под77години

Неопходен е надзор на родител или старател

 [Image: banerlovetender.jpg&h=270&am...p;amp;zc=1]

Си биле еднаш Боро и Рамиз…

Почетоков на колумнава наликува на приказна за мали деца. А бидејчи колумните на Чеге Вара не се препорачува за деца под 77 години, денеска че треба да напрам мал увод.

 

[Image: Boro_i_ramiz.jpg]

Тинејџериве шо че ја чита колумнава сигурно че реча, а шобиле, уствари, Боро и Рамиз? Фудбалери на Трепча? Или музичко дуо од Прешево? А да не биле лидери на политички партии од Нови Пазар? Не? Е тогаш мора да се личности од бајките!?

Ај еден забрзан час по историја.

Боро (Вукмировиќ) и Рамиз (Садику) биле вистински личности од вистинскио свет. Млади лујџе. Партизани. Комунисти. Првио Србин, претпоставувате, вторио Албанец, погодувате. Во Втората светска војна се бореле против фашистите. Од нив биле и убијани. Фатени во заседа и стрелани. Умреле прегрнати, гушнати. Боро имал 31, Рамиз 28 години. Двајцата биле прогласени за Народни херои, и во бившата ни држава претставувале симбол на братството и единството.

Колкумина од вас читајчиго ова си рекоја „А бе до кога че нѐ лажа ова комунистиве“? Налет то шо Боро и Рамиз стварно постоеле, туку, че велев, поарно да ве лажа комунистите, отколку антикомунистите. Оти комунистите барем лажеја со стил, а овие античкиве, шо би рекле охријџани, мамат на простачки начин.

Си биле еднаш Боро и Рамиз. Тука застанав и оттука че продолжам.

Биле еднаш, ама останале занавек. Оти имале и идеја, и верба, и желба, и срце. Денеска, 71 година после нивната смрт, како стојме ние по овие прашања? Јас да ви кажам, или сами си го знајте одговоро?

Денеска едни двајца самонаречени шизици, напраја „римејк“ на приказната за Боро и Рамиз, и под превезо на патриотизмо, еве скоро цела деценија маме ни плача! Грујо и Ахмети vs Боро и Рамиз?

Не тврдам дека несум грешен со самата помисла дека прам споредба помеџу нешто неспоредливо. Двајцата Народни херои ги зедов само како парадигма, како споредба на две, на прв поглед, неспоиви работи.

Да зашпарам и на простор и на време, че одам „на прва“.

Кого го пра будала пастиро Грујо и команданто Али? Првио, демек, херој улице, кој недава нешто шо никој не му бара. Вторио, пак, увреѓен швајцарски пензионер, кој ако треба уште 100 години че биди во влада, само да ги одбрани правата на „угнетенио“ албански народ! Pasha Zoti, команданте! Твојата „жртва“ со гајда не се опева!

И шо вели после интелектуалецо од Шипковица? За да ни докажел колку бил принципиелен во барањето за консензуален претседател, и во вторио круг, пак че ги бојкотирал изборите! Не заебавај! Командант Али таја работа? Не ми е верно дека еден демократ од негов калибар, че прај такви деструктивни дејанија?

А бе, команданте! То шо самио се доживуваш како поглавица на племе, шо за избирачките гласој на твојте сопартијци и приврзаници се пазариш како за овци на сточен пазар, многу-многу не ме секира. Си ги кандисал, си ги излагал, пеки! Нешто друго сакам да те прашам.

Оти си прајш бајрам со умо? Оти сите нас, припадниците на другото племе, нѐ имаш земено на подбишега? А бе не се сите ѓаури до толку малоумни! Ами се најдува, ебаго, чат-пат по некој шо разбира малку политика и шо размислува поинаку од твоето утопистичко свајчање за то како треба да се гради една држава. И зато ко че те слушам кај шо му најдуваш мани на неконсензуалнион кандидат, кого твојте другари од владините кабинети како пукан зајак го шета низ државава, ич не ти верувам! Оти?

Оти вие двајцата, идеолошки, ко да сте роџени једно за друго. Од едната страна ти, кој само шо се родил, наместо со млеко, го задоиле со социјалдемократската идеја. Не велам јас така, така пишува во статуто на твојата партија. Од другата страна тој, Хорхе, комуњара со скорни на привремена работа во портокаловата компанија АД „Мијалков & фемили“.

Ако е така, а така е, тогаш јас, друже Али, за тебе имам целосно разбирање и знам шосакаш да кажиш меџу редој: дека твојата „беса“ да ги бојкотираш претседателските избори, у ствари, е твој скромен придонес во зацврстувањето на внатрешните односи во дружината „братско стебло“.

Вистинските Боро и Рамиз смртта ја пречекале во другарска, во братска прегратка. За разлика однив, ти и карикатуралнио „Боро“ се гушкате откако че се изгасна светлата на театарската барокна гротеска. Вас, друже Али, еден ден историјата че ви го најди вистинското место. Не знам дали то че биди последица на некој нови досиеја кои, Тачи или некој друг, „случајно“ че ги најда пред влезната врата? Исто така неможам да претпоставам дали некој од мојчната дијаспора на твојо народ еден ден гласно че праша „кај се парите“? Ама со сигурност знам дека, порано или подоцна, џаоло че дојди по своето. А тогаш бегање – нема!

 

Автор:

 

Чеге Вара, ебаго!

 http://revolucionermk.com/?p=8754

 

КЕЦ У ДВА !

[Image: 333btar.jpg]
Првата третина од изборната трилогија заврши. Кандидатот на власта победи со разлика од 120 илјади гласови во однос на кандидатот на опозицијата. Ќе има и втор круг, но за власта, тој како да е завршена приказна. На Груевски му падна каменот од срце и тоа не можеше да го скрие, зашто и самиот, длабоко во себе се сомневаше дека неговиот пулен ќе добие со таква разлика. Сега е сигурен и во убедлива победа на парламентарните избори кои ќе се поклопат со вториот круг на претседателските. Но јас лично не би бил толку сигурен во тоа. Еве зошто.

[Image: 2j4tvl3.jpg]

Груевски и ДПМНЕ деновиве многу љубат да се удираат во гради дека народот уште еднаш покажал дека стои зад нив и нивното владеење. Само не ми јасно за кој народ зборуваат, кога од вкупниот број гласачи со право на глас, на претседателските избори во првиот круг гласале само 49 проценти. Од нив за Иванов гласале околу 450 илјади, а за Пендаровски околу 330 илјади гласачи. Оние 450 илјади на Иванов се само 27 проценти од целиот народ со право на глас. Значи нивниот кандидат го поддржува многу мал дел од народот. Проблемот со останатиот, мнозински дел од народот е тоа што се или апстиненти, целосно разочарани во сите политички партии во Македонија или пак се емигранти, отселени во последниве 12 години, кои засекогаш ѝ завртеле грб на својата татковина, такашто повеќе не им е гајле дали овде се колеме или бесиме. Колку се точно на број, никој не знае, зашто власта упорно избегнува да спроведе попис на населението. Таа намерна утка со пописот е уште еден значаен фактор кој го урива легимитетот не само на владеењето на оваа власт, туку и на секој изборен процес, зашто отвора широк простор за безброј манипулации и измами. 

Дека не е сѐ готово во полза на ДПМНЕ, зборува и фактот дека во првиот круг на претседателските избори, за опозиционерскиот кандидат Пендаровски гласале многу од оние кои биле апстиненти во претходните изборни циклуси. Ако се земат тука во предвид и гласовите на оние кои не се задоволни од оваа власт, а кои гласаа за преостанатите двајца кандидати од ГРОМ и ДПА, а кои најверојатно во вториот круг ќе го дадат својот глас за Пендаровски (тука пред сѐ мислам на оние од ГРОМ), тогаш таа разлика од првиот круг драстично ќе се намали. Ова последното, под претпоставка ГРОМ да не излезе кукавичко јајце подметнато од Грујо пред изборите за да го расцепка гласачкото тело во корист на власта. Сепак, сакам да верувам дека не е така. Значи борбата ќе биде околу преостанатите десетици, а можеби и стотици илјади апстиненти кои не излегоа во првиот круг, за кој никој точно не знае колку се на број, оти како што реков, попис нема ни за лек.

Е сега, ако некој успее тие да ги анимира, многу е веројатно тоа да биде само Пендаровски, кој уште во првиот круг покажа дека исклучиво благодарение на својата личност и настапите, успеа да ги привлече симпатиите на многу од оние неутралните, без партиски книшки, на кои им е доста од владеењето на преродбениците. Најголема предност на Пендаровски во вториот круг е токму неговиот противкандидат Иванов кој самиот се сведе на ниво на обичен партиски мегафон, без трошка личност и автентичност. Не случајно, професорот Шкариќ преку писмо му порача дека не заслужува да биде претседател на Македонија зашто решил да биде слика без тон. Решил да се самоукине и како личност и како претседател во својот прв, веќе изминат мандат. Толку е удобно сместен во скутот на Грујо, што дури и на пресот по објавувањето на резултатите од првиот круг, ги повтори само слоганите на својата партија, дека народот, а тука веројатно мислеше на оние 27 проценти од народот, ЗНАЕЛ ДА ПРЕПОЗНАЕ и дека ЗНАЕЛ ДА НАПРАВИ РАЗЛИКА. Не кажа ништо друго. Тешко него и тешко за нас со него. 

А на Заев пак, како лидер на опозицијата, воопшто не му требаше она кукање на пресот по објавувањето на резултатите, дека власта пак манипулирала и играла нечесно во првиот круг. Старо и добро познато правило е дека гомнари со гомнарски цевки се тепаат, а згора на сѐ борбата за власт секогаш изобилувала со измами и блефови, такашто нема лутиш. Тоа значи дека пред вториот круг опозицијата мора не само да нападне уште пожестоко, туку со сите сили треба и да ги каптира сите интелектуалци и јавни личности на кои им е преку глава кичот и лудилото во кое живееме и на некој начин да ги приклучи во својата кампања, не како свои членови туку како сојузници, оти очигледно во ваков состав, СДСМ уште имаат проблем со масовно враќање на довербата на народот. Само така, во преостанативе две недели до изборите, па и во иднина, ќе можат да го прошират фронтот на отпор против оваа бескрупулозна власт. Влогот за СДСМ како партија е преголем за и понатаму да се однесува како да е доволна самата на себе. Приказната со Пендаровски треба да им е доволна за да сфатат дека е дојдено време да приграбат за свои сојузници што е можно повеќе од оние кои размислуваат со своја глава.

Наскоро ќе дојде и денот на одлука. Многумина веќе гледаат уверлива победа на ДПМНЕ, но мислам дека вистинскиот одѕив на гласачи ќе се случи токму во вториот круг, кога најмногу заради парламентарните избори ќе излезат уште илјадници од оние кои решија да останат дома за првиот круг на претседателските избори. Тие во голема мера ќе го решат и победникот на начин на кој нема да му се допадне на Грујо, оти како што се чини, за ДПМНЕ останаа да гласаат само нивните партиски членови од кои поголем број гласаат под уцена, принуда или застрашување. Еден нивни член вработен од ДПМНЕ во Комуналец ми рече дека ги плашат со зборовите: Ако дојдат СДСМ на власт ќе ве отпуштат од работа, зашто ние ве вработивме! Како тргнале, може да се случи, на крајот, токму тие преплашените и уценетите да се свртат против своите уценувачи. Но да видиме... Натпреварот е во тек, а пресврти се случувале и ќе се случуваат, како во спортот, така и во политиката. Нешто ми мириса на кец у два!

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

СТЕВО ПРОТИВ ДПМНЕ – БУДЕЊЕ ПРЕД КРАХОТ






[Image: 333btar.jpg]

Изборната кампања за нов претседател финишира и многу е веројатно, фото-финишот да го реши победникот во трката. Ќе биде тесно не затоа што се работи за двајца приближно квалитетни кандидати, туку затоа што едниот од нив, кој е интелектуално дефицитарен во однос на другиот, за да ја надокнади разликата, прифати да игра по мафијашки правила кои државата, очекувано, не ги санкционира. Владеачката партија која стои зад него, очигледно исплашена како никогаш до сега за резултатот од изборите, не губела време да направи сѐ што е недозволено во едно демократско општество за да дојде до победата на својот кандидат. Активирани се целокупните потенцијали на сите државни институции, медиуми, невладини институции и агенции за испитување на јавното мислење во служба само на партијата на власт и нејзината цел – победа на изборите. Оттука, овие избори многу јасно покажаа до кој степен нашата држава станала заложник на само една партија во нејзината парада на лагата и кичот. 

[Image: b7ewxi.jpg]

Во тој поглед телевизиите се особено инспирирани и разгоропадени. Кај нивните сопственици и главни уредници изгледа не останало ниту трошка срам, а камо ли елементарна пристојност да фингираат независност и медиумско ферско известување. Напротив, тие се главниот џелат на владеачката партија. Нивните репортажи и монтажи за тв-дневникот и другите информативни емисии за изборните кампањи се епски во најпежоративна смисла. Се прикажуваат полни плоштади кога владеачката партија има митинг, а кога е тема опозицијата и нејзините настапи, се прикажуваат кадри фатени три саати пред почетокот на нивните митинзи, а понекогаш се тоа кадри сликнати рано наутро кога отвораат бурекџилниците и гранапчињата, такашто човек лесно може да помисли дека митинзите на опозицијата се најмногу посетени од градските џукели и локалните пијаници. 

Посебна приказна се таканаречените независни аналитичари кои се поканети да гостуваат на овие телевизии за да го споделат своето независно мислење со јавноста. И за вистинско чудо овие независни експерти сите исто мислат. А бе како телевизииве еднаш не промашија да викнат некој што не мисли исто како нив? За овие стручњаци кои со мака кажуваат проширена реченица, владиниот кандидат е апсолутен победник во сите категории и Пендаровски од опозицијата тука немал што да бара. И секогаш, ако веќе мора некого да пофалат и од останатите кандидати, нели, така е редот, тогаш ги фалат оние кои не се толкава опасност за владеачката партија како оној громовникот на пример. Си велам, толку ли е инфериорен Пендаровски во споредба со интелектуалната величина на Хорхе? Мора да е до бисерите. Кој му е крив на Пендаровски што два пати размислува пред да каже нешто.

Помина и славната дебата на МТВ која недвосмислено покажа дека во Македонија одамна е убиена секоја шанса за дебата. Наместо дебата се изнаслушавме долги здодевни монолози за тоа на кој му е поголем. Башка муабет што таа лакрдија не одеше во живо, туку беше снимена, оти така е најбезбедно за владеачката партија. Јас не верувам во тие празни оправдувања дека заради пребукираните агенди на претседателските кандидати, соочувањето морало да се снима, наместо да оди во живо. Кого лажете бе!? Никаде не се одржува митинг на полноќ. Што не одеше емисијата во живо точно на полноќ, кога се будат вампирите? Или тогаш ќе се вадевте дека работниот народ спие во тоа време, па дебатата нема да има гледаност. Глупости на квадрат! Прво, во Македонија не постои работен народ, туку невработен! И второ, народот ќе се лишеше од сон и ќе ја следеше емисијата и на полноќ, зашто е жеден за вистински дебати и соочувања од кои вие смислено го лишивте сиве овие години. Впрочем, само тв-соочувањата на кандидатите во живо, можат до некаде да ја изострат сликата за тоа на кој од нив колку му сече, а владеачката партија многу добро знае колку му сече на нејзиниот кандидат, затоа и избегна соочување во живо. Од истите причини тој кандидат има само епизода во неговата сопствена кампања, а главната улога ја игра неговиот ментор и партиски лидер. Поради тоа, противкандидатот на Стево Пендаровски не е Хорхе, туку Грујо и ДПМНЕ. Иако и Грујо својата улога ја игра во монолог, зашто и нему нешто не му сече, па мрази отворени двобои.

Лидерот на преродбениците го знае и тоа дека, дури и приближен пораз на Стево од Хорхе, за него ќе значи неминовен пад од тронот по парламентарните избори. Зашто илјадници од оние Македонци кои до сега избегнуваа да гласаат преплашени од митот за непобедливоста на ДПМНЕ, тогаш ќе сфатат дека не се толку непобедливи и масовно ќе излезат да ги разбуцаат. Ете зошто аналитичарите платени од ДМНЕ толку упорно се обидуваат на јавноста да ѝ продадат слика дека Хорхе е убедливо пред Стево. Ете од каде доаѓа и целата фама на Грујо за 62 пратеника по изборите. Какви 62 пратеника? Тој знае дека дури и пирова победа не му е сигурна, а камо ли апсолутна. Од тие причини, допрва ќе се изнагледаме кампањски глупости во режија на ДПМНЕ. Она што го видовме до сега ќе биде нула во споредба со сите оние мртви кои ќе излезат да гласаат на повик на ДПМНЕ и со сите оние бугарски возови кои ќе протатнат низ гласачките места, а прогнозирам и други насилнички иновации на преродбениците за извојување на победа по секоја цена. Зашто насилници не знаат за други средства освен насилнички.

Кандидатот за претседател на опозицијата Стево Пендаровски на оваа кампања покажа карактер и пред сѐ достоинствено држење и политичка култура каква одмна не сме виделе на изборните кампањи, со забелешка дека е премногу фин и добро воспитан во одредени ситуации, што не му оди во прилог. Неговиот на моменти премногу трезен и академски настап, за жал, мнозинството тешко го разбира, зашто е научено да прежива нешта кои некој друг пред него неколку пати ги преџвакал. Во таа смисла, Пендаровски мора малку да го спушти гардот и поотворено да нападне во финишот. Со уште попрости зборови да му објасни на овој народ зошто „изгоре лончето и претече млекото“. Овој начин на обраќање беше и сѐ уште проблем и на СДСМ. Да му се каже на народот со народен јазик во каков амбис нѐ турка оваа власт. СДСМ во иднина ќе мора уште повеќе да се отвори кон народот. Да украде малку од популизмот на ДПМНЕ. На овие избори СДСМ до некаде ја пропушти и шансата да ги придобие малку повеќе на своја страна сите оние од јавниот живот кои беа свесни за лудилото во кое живееме и за пропаста пред нас. Зошто не го сторија тоа не знам, ама знам дека сега ќе беа во многу поизгледна ситуација за победа. 

А крахот е неминовен, како и да земеш. Дури и Господ да дојде на власт исто ни се фаќа. Затоа и напишав во некоја од минатите колумни дека Груевски треба да го моли Бога да изгуби на избориве. Така барем, утре по изборите, ќе може да се брани со зборовите: Гледате, ние си отидовме државата банкротира! На тој начин, пред глупавите успешно ќе скрие дека најголем виновник за крахот што следи е тој самиот. Сепак, НЕ Е ИСТО ДАЛИ КРАХОТ ЌЕ ГО ДОЧЕКАМЕ БУДНИ ИЛИ ПОТОНАТИ ВО КОШМАРЕН СОН. Според мене, редно е да се разбудиме, без разлика на тоа колку ќе боли. Ова е мој став, не мора да се сложите со него, како што сметам дека оваа изборна кампања и оние осум години зад неа недвосмислено покажаа, дека во Македонија демократија не постои, ниту пак постои социјална правда, автентична јавна дебата и основна политичка култура да се почитува различното мислење. Наместо тоа, живееме во држава во која единствениот аргумент за тоа кој е во право е КАМА ПОД ГРЛО. Заради тоа, сите треба да сносиме лична одговорност, а не само оние во партијата која владее. 

Зашто не постои искрен македонски патриот кој за изминативе осум години барем еднаш не се засрамил што дозволил неговата земја да ја управува банда која има корумпирано сѐ околу себе, зашто самата е таква. Не постои нормален слободоумен човек кој не се засрамил што за целиот тој период затворал очи пред злосторниците кои од неговата татковина Македонија направија предмет за потсмев на меѓународен план. Нема таков чесен граѓанин што не го јаде резил што години наназад премолчувал редици настани во кои била убивана демократијата во неговата земја, а правдата била ставена во скутот на злото и корупцијата. Колку сме зрели за такво будење и преземање на одговорноста за лудилото што нѐ снајде, ќе покаже исходот од изборите. Само без паника, излезете и гласајте по свое убедување. Од нешто и онака мора да се умре, иако не сум слушнал некој да умрел кажувајќи го она што го мисли.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

НЕ СЕРИ КВАКЕ КАД НЕ СИ БРАВАР – ГРУЈО, ЕВЕ ТИ КЕЦ!



[Image: 333btar.jpg]

Власта на Грујо неодоливо ме потсетува на онаа на сите нам позната ситуација од школските денови кога професорката те вади на табла, ти поставува прашање, а ти поим немаш што треба да одговориш. И за да не ти зачука бандера во дневник, почнуваш да се вадиш: Професорке учев, жими мајка учев! Е добро де, ти враќа она, верувам дека си учел, ама дали си научил?


[Image: 10173406_10152281109067180_1931629110_n....e=533CDE8D]

Истото се случува и со оваа преродбеничка власт. Сега, за време на изборната кампања, кога Пастирот е излезен пред таблата на учителот (читај: народот), наместо да одговори на поставеното прашање, кое со години му го поставуваат оние поочиклените, а кое гласи: Зошто и понатаму Македонија е шупчето на Европа со катастрофален квалитет на живеење, тој се вади како лошо учениче кое гледа да го оправда своето незнаење, како знае и умее и ја повторува онаа негова славна мантра: Ние работиме 24/7! Никој пред нас не градел толку како ние! Нема друг кој донел повеќе инвестиции од нас! Никој не вработил толку луѓе ко нас!

Тој не одговара директно на круцијалното прашање што му го поставува загрижениот народ како дежурен историски учител, туку вели: Учителе, јас учев, жими мајка, ама не знам што ми е денес! Што ти е денес? Еве Пастиру, јас како дел од оној народ што не припаѓа на твоето стадо ќе ти кажам што ти е денес: Исто што ти беше и беше вчера, а исто ќе ти биде и утре! Не можеш да направиш од Македонија пристојно место за живеење, зашто не знаеш како. Верувам, ти и твоите преродбеници некаде и сте учеле како треба да се води една држава, ама изгледа не сте научиле или сте избегале од тој час. Едно е да учиш, друго е да научиш. Секој го знае тоа. Може стварно работите 24/7, ама што сработивте? Суштинските прашања се дали народот виде некаква полза од тоа ваше работење и од вашата градителска опсесија? Се живее ли спокојно во Македонија затоа што вие работите и градите 24/7? Дали квалитетот на живеењето се смени на поарно во споредба со она време кога не бевте на власт?

Одговорот на сите овие прашања е НЕ! И не го кажувам ова од инает, туку објективно и непристрасно, зашто немам ничија партиска книшка и никој од опозицијата не ме плаќа за нарачани текстови. Никогаш во животот не сум добил пари од ниту едно министерство за култура или не дај боже од Сорос. Секаде сум бил одбиван кога сум нудел мои проекти и од вас преродбениците и од тие кои беа пред вас. Секогаш сум бил трн во очите и на вас и на оние другите. Немам причина никого да поддржувам зашто сум индивидуалец до јајца. Во стадо се чувствувам непријатно. Ако некој побара мое мислење го давам, ама тоа е мое мислење, а не нечиј партиски став. И затоа Пастиру, ќе ти кажам зашто за твоето владеење кај мене у дневник имаш единица како бандера обложена со инокс ленти и барокна позлата.

Во секоја работа што ја направивте вметнавте по една „квака 22“. Колегите мои купени од тебе ми велат: Ќути таму, Грујо ти покачи плата за 100 проценти! Кажи кој пред него им покачил плата на глумците! Точно е тоа, Пастирот ги покачи платите, само се премолчува фактот дека од 2006 година до денес цените на сите производи се скокнати од 75 до 100 проценти, ако не и повеќе. Тоа го знам зашто самиот плаќам сметки и одам по маркетите и пазарите. Ете една квака. После истите тие колеги ќе ми префрлат: Чекај а тоа што земаш додаток за трето дете? Тоа кој ти го даде? Грујо така? Точно и тоа е добар потег, само што ги лечи симптомите, но не болеста на реалноста во која живееме. А болеста е немаштија. Ако сте фраери направете да можеме лагодно да живееме од нашите плати, без да земаме милостини. Мене не ми треба детски додаток. Сакам достојно да живеам од она што го работам, како и секој друг нормален човек, без милостина од државата. Го земам зашто морам. Жена ми е невработена со факултетска диплома и лиценца за судски преведувач. Секаде каде проба да се вработи груевци побараа партиска книшка. Не бараат факултетска диплома, туку партиска. Срамота! Па нели ЗНАЕЊЕТО ЗА ВАС Е МОЌ!? Или тоа добро звучи само како слоган на реклами? Вработувате аналфабети без грам школо да дремат во канцеларија и друг да им ја работи работата, зашто самите не знаат да се потпишат, а илјадници други ко жена ми со факултетски дипломи, најкреативните години од животот ги минуваат дома. Ете уште една квака. 

Големите инвестиции и инвеститори им се посебна приказна. Бајка. Се акаа по светов од немило до недраго, божем да донесат опасни инвеститори, а им отворија врати само на големи хохштаплери како Моше Баум (кој знаеме како заврши) и Субрата Рој. Овој последниов изгледа беше на чекор од Македонија да направи боливуски рај, ама кваката е во тоа што отиде во затвор. И тоа во индиски затвор кадедшто не мора да ти падне сапунчето на туширање за некој од цимерите да те надене со нешто. Ете, такви се нивните инвеститори. Оние сериозните кои ни дојдоа на гости како оној милијардерот од Мексико, одма си заминаа и веќе не се вратија, кога видоа со кого треба да се уортачат. Па тие никогаш немало да станат милијардери ако правели дилови со типчиња како Ставре, Грујо и Мизо. Оние пак странски инвеститори кои отворија неколку мали фабрики во Македонија, профитираат на маката на овој народ, заш работниците во нив работат за мизерни плати и не знаат кога е празник, а кога делник, а нема ни кому да се пожалат за тоа што се принудени да работат како робови. И нема да помине долго по падот на Грујо кога овие странски фабриканти ќе ги затворат овдешните фабрики и ќе ги дислоцираат во друга кутра држава каде ќе најдат робови кои ќе работат за уште помали плати. Тоа е суштината на глобализацијата.

Преродбениците постојано се фалат дека граделе, изградиле и чуда направиле. Велат со тие безброј споменици и градби имале цел да го кренат духот на Македонците и конечно да го дефинираат нивниот идентитет за да не излезе дека лутале како гуски во маглата на историјата. И тука има квака. Можеби најзаебана од сите. Не се многу оние кои знаат зошто Грујо и неговата банда толку гради. Ги заболе нив за идентитетот на Македонците. Тоа што уште повеќе ги поделија и дезориентираа Македонците во поглед на идентитетот со тоа градење како и со откачените митови за мадињата на Букефал и Александар Македонски е помалку важно. Поважно е дека со инвестирањето во градежни проекти, власта сака да прикаже дека има некаков економски раст во земјава и затоа тоа постојано го верглаат, дека градежниот сектор најмногу цвета само по нивна заслуга. А еве ја кваката. Кога нема голема потрошувачка од страна на народот зашто тоне во сиромаштија, кога нема големи странски инвестиции, едниствениот начин на државата да покаже дека БДП-то расте е самата да троши. И тука има уште една квака. Кваката е во тоа што власта не троши за конкретна полза на граѓаните, да го крене нивниот стандард со вложување на парите во индустрија и гранки кои се доходовни, туку ги троши на споменици и барокни згради и фасади, за да ги испере полесно и да ги наполни сопствените џебови. Не е важно за власта на што ги троши народните пари, зашто секоја потрошувачка на државата при правење на годишниот биланс ќе рефлектира некаков економски раст, па нека е и од еден до два проценти годишно. Тоа е добро да се искористи како фалба на избори, само што таквиот економски раст значи дека уште многу децении нема да мрднеме од немаштијата во која живееме денес, дури и да се правиме наудрени дека нема да дојдат и полоши денови. Економистите сигурно разбираат за што зборувам во овој пасус. 

Не знам дали некои од членовите на груевото стадо се свесни каква квака се крие во задолжувањата што ги прават во ММФ и другите големи банки. Дали знаат дека голем дел од тие пари се слеваат на приватни сметки на нивните идоли од Централниот комитет. Дали се свесни дека нивното лично богатење на сметка на народот уште утре ќе го плаќаме со намалување на плати, со губење на работни места, со строги мерки за штедење и со други драпаници? Тогаш ќе ве прашам на кого песни му пеете и во кого денес се колнете. Само што вашите идоли тогаш ќе бидат премногу далеку за да ви помогнат. Кој во Њујорк, кој во Прага, кој на Малдиви.

Да, преродбениците смислија и бесплатни карти за пензионерите за градските автобуси. Некој што не ја знае кваката која се крие зад нив, ќе каже браво за Пастирот, но вистината е дека бесплатните билети за пензионерите ги платија вработените во ЈСП чија плата се намали некому и за 100 евра. Имам пријател кој работи таму. Се ежи кога ќе го чуе зборот пензионер. Од 25 илјади денари, платата му е намалена на 18 илјади. А да, директорот ги потсетил дека за намалувањето да не јадат гомна наоколу, да не останат без работа.

Кумановци не случајно велат: Не сери кваке кад не си бравар! А преродбениците во своите дела ставија толку кваки што дури и браварот Јосип Броз би им позавидел. Квака до квака. Не сакам да тупам за други примери, сепак е ова само колумна. На секое преродбеничко дело, верувајте, има по една квака. Нешто кое го поништува претходно направеното и тоа нешто власта секогаш го премолчува, зашто кога би го знеле тоа сите, народот не само што нема да гласа за нив, туку и љубезно ќе ги праша со која смрт да ги отепа. 

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

ГРУЕВСКИ - ПОСЛЕДНИОТ ТРАНЗИЦИСКИ ПОЛИТИЧАР



[Image: grujo-avtobus.jpg&h=270&...p;amp;zc=1]

Дали Груевски го прави последниот обид со кој сака да го испровоцира Црвенковски во ист малограѓански стил да ја раскаже својата страна на вистината, ќе видиме набргу. Но, ако се случи тоа, нема да застане таму.



[Image: 398053_400234413401708_924615887_n.jpg]
Кире НАУМОВ

Некаде во август минатата година ја напишав можеби најчитаната колумна со наслов „Груевски прв вресна – врати се Бранко“. И не дека и во периодот од тогаш па до денес Груевски не врескаше секојдневно: врати се Бранко.

Но, почетокот на изборната кампања покажа дека таквата хистерија на Груевски ќе ја доживее својата кулминација. Таа хистерија потекнува од таму што тој сфати дека по 23 години, ова се првите избори во Македонија во кои тој ќе биде единствениот транзициски политичар, кој сѐ уште ќе се качува по бините на митинзите.

Стартот во Охрид и во Струга покажа дека Груевски има една и единствена цел, а тоа е фрлање магла од која нема да се види дека тој е единствениот транзициски политичар кој опстојува на политичката сцена во Македонија. И не само во Македонија. Груевски е последниот активен транзициски политичар во цела Источна Европа, а во регионот друштво му прави само уште Ѓукановиќ.



ОЛИГАРСИТЕ ГИ ЧУВААТ ЛИВЧИЊАТА „КАСА-ПРИМИ“

Стоја Андов и Петар Гошев не се активни веќе одамна. Црвенковски по конгресот во јуни е целосно надвор од политиката и, воопшто, од јавниот живот. Тито Петковски тоа го обзнани на овие избори со фактот што не е на листите за пратеници. Љубчо Георгиевски веќе долго време политиката ја третира како хоби, многу често во корист на Груевски, но тоа не ни важно.

И за да не ги редиме другите, на површината излегува сликата дека само Груевски е човекот кој во овие 23 години, 16 години е активен учесник во транзициската голгота низ која поминува Македонија. Во тие 16 години, Груевски е 12 години на власт и 4 години лидер на опозицијата.

Ако ги анализираме транзициските политичари од погоре што веќе не се активни, Груевски е убедливо најдолго на клучни политички функции од кој било друг. Низ неговите раце, пред неговите очи или поточно под неговото пенкало поминале: довршувањето на приватизацијата од 1998 до 2002; поминале Окта, Телеком, НПК; поминувал, а злобниците велат и сѐ уште поминува Далаверски, чиј шеф беше лично тој; поминала и 2001 сосе украинските хеликоптери, муниција, „станиновки“ и многу други.

Потоа следи опозиционерскиот период на Груевски кога неговиот гуру Георгиевски го устоличува на лидерската функција на ВМРО – ДПМНЕ. Тоа место го добива преку титулата најдобар министер во владата на Љубчо Георгиевски, која лично му ја доделува самиот тој. Таа титула можела да се добие само доколку сето она погоре и уште многу повеќе поминало низ рацете на најдобриот министер.

Секако, овој опозициски период е дури и многу поинтересен. Просторот не дозволува, но тука кратко да се потсетиме на кампањата во 2006. Ако единствени богати луѓе дотогаш беа клетите олигарси на Црвенковски и на Бучковски, кои биле подготвени на дебело партиско спонзорство, како тоа ВМРО – ДПМНЕ имаше повеќекратно поскапа кампања од таа на СДСМ!?

Кој ја финансирал партијата и безобразно скапата кампања ако не самите клети олигарси!? Затоа ли Груевски беше против промена на Уставот и т.н. ревизија на приватизацијата. Втората алтернатива е дека се тоа пари од странство. Но, како и да е, ВМРО – ДПМНЕ, а, пред сѐ, олигарсите ги краси педантност. Сите внимателно си ги чуваат ливчињата – „каса-прими“ за некое си време–невреме.



ИМА ЛИ РАЗЛИКА МЕЃУ „АКТОР“ И „КАМПАЊА“?

Конечно, за периодот од 2006 година, па наваму, може да се напише книга од неколку тома, но бидејќи тоа ни е секојдневие, тука нема да трошиме простор. Би спомнал само една од последните афери. Имено, постои ли разлика меѓу „Актор“ и случајот Љубе Бошкоски?

Според Груевски и некои гавази на власта, „Актор“ своите заработени пари можел да ги троши како сака, па и да ги вади во кеш и да ги дава на кого сака! По таа логика, тогаш и оној фин и чесен господин со скриено лице и име, своите пари можел да ги троши како сака. Тој одбрал исто во кеш да му ги донира на Бошкоски. За тоа Бошкоски гние во затвор, а за „Актор“, доколку во април не дојде пролетта, истрагата ќе трае и трае и трае?

Од оваа мала ретроспектива, која најдобро си ја знае и самиот Груевски, титулата последен активен транзициски политичар во Македонија и пошироко без никаква конкуренција си ја носи самиот тој. Затоа денес нему му е неопходен Црвенковски. И сосема е во ред. Таков стил на политичка кампања гледаме за цело време по конгресот во јуни.

Она што е сега допирање на дното, е тактиката со која во очај Груевски сака да продолжи да игра по нервите на Црвенковски. Имено, преку куклата на далечинско управување под име Тачи, Груевски наметна политичка комуникација од типот на најдолна малограѓанштина.

По објавувањето на смс-пораките, Тачи неможеше да „смањи доживљај“ и излезе со говор во кој, доколку му веруваме на преводот, кажал дека имал редовни сеанси со грчката амбасадорка и дека во 2008 година во Букурешт тој го натерал Груевски да прифати промена на името. За нешто вакво Тито Петковски доби пресуда од десетина илјади евра, а во случајот на Тачи Груевски одлучи да не го тужи, туку привремено да го стави во графата – неконтролиран проектил.

Но, да го тргнеме Тачи како неуспешен обид. Обидот да се наметне ваква комуникација не престана. Ирелевантниот политички фактор Павле Трајанов излезе со признание дека Албанците ги полнеле кутиите за сите претседателски избори, па дури и кога тој бил на чело на МВР. Демек единствен чесен избор бил оној на Иванов во 2009!

И тоа помина неуспешно бидејќи не ги испровоцира ниту Фрчкоски, ниту, пак, Црвенковски во малограѓански стил да објаснат како тоа цензусот за Иванов кој висеше до доцна во ноќта наеднаш се исполни и што сѐ претходело во таа долга ноќ!



ГОЛЕМАТА НУЖДА НА МИЛОШОСКИ

Потоа следуваше Милошоски, кој мртов ладен раскажува дека со некој од ДУИ ја договориле коалицијата од 2008 година, така што тој од ДУИ му кажал дека со Црвенковски се фитка – фитка. ДУИ му полнеле кутии на Црвенковски, тој им дал територијална поделба и така неговото Кичево станало албанско.

Човекот мисли дека затоа што бил по голема нужда додека сите негови сопартијци гласаа за хашките случаи, се избришал од одговорноста така едноставно и квалитетно како и тогаш по чинот во нужникот со собраниската тоалетна хартија. Но, и тоа беше неуспешен обид некој сега од ДУИ да излезе и да каже што давала ДУИ, дава и има за давање затоа што Груевски им ги поминал хашките случаи!

И кога сето ова не поминува, во целата игра со директен самоубиствен стил влегува Груевски. Колкав ли е очајот и стравот кај него, за лично тој да излезе и да каже дека Бранко му го нудел Стево за амбасадор затоа што вториов многу го задолжил. Прво, сите што го познаваат Црвенковски знаат дека е тоа човек кој никому, а најмалку пак на Груевски би му признал дека некој, некогаш и за нешто во животот го задолжил.

Но, еве, и да речеме дека е вистина. И децата знаат дека такви работи не се пишуваат во официјалната комуникација меѓу претседател и премиер. Единствено, таков неформален муабет во најмала рака се води на маргините на некоја официјална средба.

Дали Груевски го прави последниот обид со кој сака да го испровоцира Црвенковски во ист малограѓански стил да ја раскаже својата страна на вистината, ќе видиме набргу. Но, ако се случи тоа, нема да застане таму. А потоа на политичката сцена во Македонија дефинитивно ќе настапи состојбата „ко преживи, причаче“!

ПАДОТ НА СВИЛЕНИОТ ДИКТАТОР


[Image: 333btar.jpg]
Нема позаебано од тоа да повикаш некого на некое место со намера да го заебеш, а тој, ем да не ти дојде на закажаното место, ем да прати друг место него. Е токму тоа го снајде нашиот голем визионер и свилен диктатор Грујо Портокаловиот. Само тој и неговите преродбеници знаат колку народни пари потрошија на антиопозиционерски спотчиња во кои плукаат и ркаат по Рада и Заев, а кои требаше да ги емитуваат за време на изборната кампања. Се обложувам дека во тоа плукање ќе минеше целата нивна кампања, зашто гореспоменатите, со Шилегов на чело за неколку месеци го демаскираа целиот преодбенички патриотизам на ДПМНЕ по што излезе на видело дека во нивното владеење од патриотизам нема ни „П“, туку сѐ се сведува на брутална пљачка на сопствениот народ.

[Image: 1932015_10152265281637180_919088672_n.jp...e=5331C9F4]

Разулавени од паѓањето на нивните маски, Грујо и преродбениците во изминатиов период тргнаа во голема офанзива по формулата нападот е најдобра одбрана, па се обидуваа да извадат сѐ што се може за своите душмани во ликот на Шилегов, Рада и Заев како би го свртеле малку вниманиото на јавноста далеку од себе и нивните криминални тендери и фантомски фирми расштркани по разни рајски острови на Пацификот, Атлантикот, Медитеранот и Егејот. И мислеа со засилено контраплукање за време на изборната кампања колку-толку ќе го амортизираат ударот на опозиционесркиот СДСМ, арно ама, раководството на СДСМ повлече потез чиниш изваден од учебникот на мудриот Сун Цу. Ниту еден од своето највисоко раководство не го назначија за носител на листа за претстојните парламентарни избори. Само Господ знае колку позеленел Грујо кога неговите полтрончиќи му јавиле дека на пратеничките листи на СДСМ ги нема ниту Заев, ниту Рада, ниту Шема. Никој од нив. СДСМ одиграа на факторот ИЗНЕНАДИ ГО НЕПРИЈАТЕЛОТ и мислам дека по првите реакции, одиграа успешно, зашто Грујо тешко ја крие својата збунетост од тој потег. Затоа немаше брза реакција од преродбениците полна со ликување за лесна победа зашто против себе на листите ќе имаат речиси анонимци. Да, потоа очекувано, Латас излезе со инфантилна реакција од типот НАПРЕД НАШИ СДСМ СЕ ПЛАШИ, па затоа излегува со резервни играчи на изборите.

Накоро ќе се види кој се плаши, иако Грујо и вака се најде во незавидна позиција „угоре високо, удолу длабоко“, зашто сите планови за плукање на своите миленици од СДСМ му падна во вода преку ноќ, а повеќе нема време да смислува плукачки стратегии за оние кои ќе бидат носители на листите на СДСМ, за кои нема ни што да ископа компромитирачко, од проста причина што се анонимни и со чисти биографии. И сега пред целокупното гласачко тело на едниот кантар ги имате добро познатите популистички фаци на преродбениците на кои има три слоја патина од криминал и финансиски скандали, а на другиот кантар имате лица без дамка на образот. Што мислите наутралните гласачи и оние на кои им е преку глава од политиката на преродбениците, за кого ќе гласаат во оваа ситуација? Јасно е дека за гласачкото партиско тело на СДСМ не е важно кој е носителот на листата, тие ќе гласаат така како што ќе им биде кажано да гласаат од врвот на партијата. Од тие причини за нив и не е многу важно дали носителите се анонимни или не, но кај останатите таа одлука има силен ефект, зашто е без преседан во македонскиот плурализам и ја подгрева онаа потсвесна потреба кај секој поединец да види промена и нови личности. 

Неочекуваниот потег кој го повлече СДСМ зборува дека зад него стои многу моќен играч кој во вистинско време на социјалдемократите им понуди совет од милион долари. Зашто само на голем зналец во политиката би му паднало на памет да одигра на овој начин во партија која сите ја сметаат за однапред изгубена. Тој играч не верувам дека е домашен, туку увезен како ракометарот на Вардар Дибиров да кажеме, затоа толку лесно им го вотна на преродбениците од страна. Тоа зборува и за она кое и самиот го зборував порано во неколку мои колумни, дека на странските играчи од политиката, кои го донесоа Грујо на власт, веќе им е доста од него и неговото глумено лудило за антиката, името и економскиот раст и решени се да го сменат. Зашто дојде време, раката што дава, да почне да зема, а фала богу и на Грујо ќе му биде подобро да си замине, откако ги потроши на глупости сите кредити и оние кај народот и оние од ММФ и белосветските банки и сега е потребно да дојдат други да го кркаат стапот со рестрикции на буџетот, со масовни отпуштања од работа, со намалување на плати и пензии, зашто госпоѓа Меркел во една прилика изгледа многу дискретно му порача на нашиот свилен диктатор: ДОСТА Е! ПАРИ ЗА ВАС ПОВЕЌЕ НЕМА! СЕГА ЌЕ МРКАТЕ ЛЕБ И СОЛ КАКО ГРЦИТЕ!

Затоа велам, за Грујо ќе биде подобро да замине, зашто ако остане, истите лајна ќе ги јаде, ама тогаш ептен ќе му падне во вода сѐ што рекол за овие осум години, зашто во тој случај и самиот ќе мора да ја стави државата на диета, па тогаш да доживее некој свој Мајдан. Гледано од тој агол, за врвот на СДСМ одлуката да истапи на изборите со анонимци има и друга страна. Ако победат со анонимците, токму тие ќе мора да ги чистат лајата кои за овие осум години преродбениците ги оставија зад себе и на нив, неоправдано, ќе биде насочен гневот на простодушниот народ кој ќе мисли дека тие му се криви за сите скратувања, отпуштања од работа и сета беда што нѐ очекува во наредните десет години. Во таа смисла анонимците кои СДСМ ги пријави за свои носители на листи ќе бидат и жртвени јагниња, во некоја рака, особено во првите две години од промената на власта кога ќе мора некој да исчисти по преродбеничкото цунами кое дивееше изминативе осум години.

Што и да биде, овие денови Свилениот диктатор тешко ја крие нервозата дури и кога се појавува на ракометните натпревари со својата полтронска свита. Кога ќе ги кадрира камерата лесно може да се види дека на натпреварот се присутни само со телото, а мислите им лутаат којзнае каде. Некому на Малдиви, некому во Лугано, некому на Кипар, некому во Прага, некому во Њујорк. Во привидно спокојство ги пеат последните ноти од својот реквием, а во своите глави го доработуваат планот бе и сега се најопасни. Во многу нешта ќе наликуваат на хитлеровата армада кога бегаше пред Црвената армија. Ќе уништуваат зад себе сѐ што може да се уништи и тоа, со невиден апетит, зашто сѐ уште патолошки веруваат дека се неуништиви и вечни. 

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

СЕКС НА РАБОТНОТО МЕСТО – СЕКСОПАТИ И ПСИХОПАТИ


[Image: 333btar.jpg]
Некои жени престојот на работното место им е прав порниќ, зашто барем трипати во работното време се клацкаат во скутот на претпоставениот или му прават „хонолулу“ под бирото, а други пак, кои не можеш толку лесно да ги убедиш, престојот на работа го доживуваат ко да седат со голо газе на жилети и мрдаат во ритамот на зумбата. Некои од нив со години се таргет на својот претпоставен кој упорно се обидува да ги одвлечка во кревет за доброто на компанијата, со тенко оправдување дека сексот меѓу вработените и лидерот во успешните компании е дел од тим-билдингот. Велам, да не си во кожата на овие жени, зашто секојдневно мора да измислуваат безброј заводнички керефеки за културно да го одбијат својот претпоставен, а притоа да не го разбеснат до таа мерка за да бидат отпуштени од работа. 

[Image: 10149333_10152252921992180_273470690_n.j...7befb03808]
Многу од тие жени се разведени или самохрани мајки на кои очајно им треба работата што ја работат, особено ако е добро платена и секоја помисла дека ќе ја загубат ако го одебат својот шеф кога им нуди непристоен предлог, кај нив предизвикува огромен стрес и бес во исто време. Затоа има и такви меѓу нив, кои се кршат при таа внатрешна борба и го прифаќаат предлогот со мисла дека после неколку секс-партии, нивниот предатор ќе се олади, ќе најде некоја друга играчка, а нив ќе ги остави намира да си ја работат работата. И тука малку се заебуваат. Малку појше, де... Тие не знаат дека предаторот со кој си имаат работа е толку добро маскиран, што само личи на човек, но во суштина, тој тоа не е, туку нешто сосема друго. Неговата природа е демонска. Секој што влегува во положение на таков демон, засекогаш останува заробен во неговиот свет. Тоа е свет на крајна и беспоштедна манипулација, свет на сплетки и подметнувања, свет на морално и духовно уништување во кој постои само еден победник, оној кој го креирал – ПСИХОПАТОТ.

Психопатијата не е ментално, туку антисоцијално пореметување на личноста. Тие не се луди, што значи немаат халуцинации и не ги прогонуваат Марсовци или агенти на ЦИА. Лесно можат да направат разлика меѓу добро и зло, само што БАШ ИМ Е ГАЈЛЕ. Им се свирка за нивните жртви, иако знаат дека им предизвикуваат болка. Секој психопат не убива во физичка смисла, но треба да знаете, тоа не го прави помалку опасен. Некој таков може да биде ваш колега од работа или уште полошо, ваш претпоставен и да направи таков пустош од вашиот живот, што ќе помислите, поарно да ве убиел. Зашто психопатите немаат совест и манипулираат, сплеткарат, свртуваат човек против човека, колега против колега и клеветат лажно од чиста забава, досада или од болна амбиција, сѐ едно. Барем за нив. Да нема нејаснотии, психопатите не се неморални, туку АМОРАЛНИ, што значи, немаат никаков однос кон општоприфатените морални принципи. Целосно се рамнодушни кон нив, зашто повеќето од психопатите се нарциси кои живеат во свој свет, во кој тие се главни, а сите други се само за спотер, топовско месо кое треба да се прождере на нивниот пат до целта.

И секогаш кога се колнат во некое општо добро, во доброто на компанијата за која работат или ја управуваат или кога се колнат во доброто на народот или државата, знајте дека бесрамно лажат, зашто за ништо друго не им е гајле освен за себе и врвот кој мора да го запоседнат по секоја цена. Опасни се заради начинот на кој доаѓаат до целта и заради влијанието кое можат да ги имаат кај околината, зашто тешко се препознаваат. Повеќето од нив се наизглед шармантни, добри и одлично прилагодливи. Психопатот е човек за сите сезони и ситуации. Камелеон кој добро имитира сочувство, солидарност, пријателство и љубов, зашто самиот е емоционално осакатен, не чувствува каење и нема чувство за соработка. И токму луѓето, со изразена сочувствителност и солидарност, кои се љубовни и пријателски настроени, се нивни десерт и главна цел. Најмногу уживаат кога ги проголтуваат токму таквите, зашто тие и најмногу можат да ги демаскираат како психопати, да ја интуираат нивната зла природа и да се дистанцираат од нив на време. Останатите, кои се во мнозинство и кои не се толку емпатични, стануваат лесни жртви на психопатите, зашто тие во контакт со некој психопат доживуваат ментална парализа и не можат рационално да реагираат сѐ додека не биде предоцна за нив.

Овие несреќници често паѓаат под такво влијание на психопатот што комплетно му ја предаваат својата волја и стануваат опасно оружје во неговите маниупулации со другите. Во еден наш оператор за мобилна телефонија шефот на еден сектор ѝ наредил на една од своите љубовници од компанијата да следи постојано една своја колешка која тој сакал да ја обљуби или да ја опне, народски кажано. Својата љубовница дури и ја преместил на друго работно место само за да биде во иста канцеларија со неговата идна жртва. Љубовницата морала да му се јавува дури и жртвата кога тргнувала во тоалет, за да може сексопатот да тргне по неа и да ја гњави за секс од нога во тоалетот. Замислете, тоа малтретирање траело цели три години. Така, еден убав сончев ден, на сила или не, не знам како, психопатот манијак успеал да го вотне патлакот таму кај што сакал. Жртвата дури тогаш гласно се пожалила, ама не на полицијата, туку кај еден од појаките директори на компанијата. Директорот ѝ рекол: „Те разбирам, ама што сакаш? Да го отпуштам? Да го пријавам во полиција? Не можам ни тоа ни тоа, зашто немам поспособен за него на тоа место. Нема ни да најдам. Си ја знае работата и носи пари за компанијата!“ Ете таков одговор добила од директорот на компанијата која душа дава за своите корисници и клиенти. Психопатски, нели? И знаете што? Жртвата после го пријавила случајот и во полиција, но никогаш не стигнал до суд. Истражен е до некаде, а после заташкан и закашкан. Силуваната дала оставка и добила некоја отпремнина, а силувачот добил унапредување и покачување на платата.

Оваа тажна епизода од нашата реалност ме потсети на Волкот од Вол Стрит, филм за кој пишував минатиот пат. Главниот лик колку и да е шармантен и умен во суштина е болен психопат кој ги поттикнуваше своите вработени да прават финансиски измами, да лажат, манипулираат и сплеткарат за што поголем профит. Покрај тоа ги мотивираше и да живеат крајно раскалашен живот проткаен со најболни перверзии и навики. И најпосле, целата таа филмувана школа за психопатија и алчност, продуцентите и режисерот на филмот ја спакувале така да биде магнет за гледачите. Просто да гориш од желба да станеш психопат и манипулатор и секогаш да ја злоупотребуваш моќта ако ти се може.

Затоа не ме чуди што еден друг тип кој води помала компанија, кога ја чу приказната за силуваната во тоалетот на нашиот мобилен оператор, ми одговори идентично ко нејзиниот директор: „И јас би го заштитил оној што ја ебнал, ако ми носи пари! И од кај знаеш дали ја силувал? Што не му извадила око ако не сакала да ја натрти? Што ако она му дала путе за после да го уценува?“ После типот ми објасни дека џабе се жестам против тие работи зашто се нормални и се случуваат секаде и дека секој е добредојден само ако знае да прави профит за фирмата, особено кога тој некој е спремен да јаде живи деца и да гине за компанијата. Штета, си помислив, што овој тип нема поим дека на ниту еден психопат не му е важна компанијата за која работи, туку најчесто се гледа себеси во врвот на таа компанија, без разлика на цената која за тоа ќе ја платат и компанијата и нејзините вработени.

И да поентирам, а ова особено е важно за жените (иако и мажите често се на удар на истите тие психопати од двата пола), секогаш кога ќе наидете на психопат на работното место кој се обидува да ве придобие вака или онака, држете го на што поголема дистанца, а ако тоа не помага, наместете го како знаете за да го разоткриете пред сите. Ако не сте толку умни, пресечете му го патлакот на пола со излетничко ноже или откинете му го со заби, сѐ едно. Само не бегајте и не му се плашете, а ни под разно немојте да му се подадете на било кој начин, со умисла дека тормозењето ќе престане, оти тоа нема да се случи никогаш, зашто за психопатите нема лек. Еднаш психопат, секогаш психопат. Само треба да се потенцира, секој што ќе ви побара секс на работа, не значи дека е психопат. Такви се да кажеме три или пет проценти од колегите во вашата компанија. А за тоа како полесно да ги препознаете, ќе ви раскажам во следната колумна, ако имате желба за тоа. 

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ