Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

УДБА И РЕЖИМОТ ВО МАКЕДОНИЈА СЕ ВРАЌААТ НА СТАРИТЕ МЕТОДИ НА КОМУНИЗМОТ-ФИЗИЧКА ЛИКВИДАЦИЈА!!!

„...Зошто го обвинувам Груевски? Некои ќе реагираат дека моите обвинувања кон Груевски се неосновани; дека можеби ова е дело на некој друг од групата против која водам судска постапка. Но, Груевски со именувањето на Силјан Аврамовски за Заменик-директор на ДБК, јасно укажува дека власта, чиј представник е тој, го оневозможува сусдскиот процес...“




[Image: 272x185-y.jpg]

пишува Јордан Петровски

Во животот сум донел многу одлуки, но две ги сметам за клучни и најисправни, а со тоа и најдраги. Првата е изборот на мојата животна сопатничка, а втората е моментот кога го донесов решението да ја прифатам играта на УДБа во 1998. год (за каква игра стануваше збор можете да прочитате во една од рамките-антрфилеата на овој текст објавени подолу-заб. Ј.П.). Со прифаќањето на играта со УДБа обезбедив несоборлив доказ за тоа кој и како на еден многу перфиден начин го гушел и потенцирам, сѐ уште го гуши секој обид за вистинското осамостојување на Македонија. Во тие моменти, кога ја осознав играта, внатре во себе бев пресреќен, копнеев само ВМРО ДПМНЕ да дојде на власт и бев уверен дека сѐ ќе се обелодени. Бев задоволен бидејќи сметав дека конечно најтешката, а воедно и најболната етикета, заради која многу луѓе беа затварани, прогонуваи па дури и убивани и која одвараќаше многумина од ВМРО ДПМНЕ со непобитни докази ќе се симне.


Зошто Љубчо ме „заборави“?

Но, не било пишано да биде така. Љубчо Георгиевски по победата во 1998 год. не сакаше да се сретне со мене, а не пак да го исполни даденото ветувања од пролетта ’98-ма, пред прославата на годишнината на ВМРО ДПМНЕ. Имено, тогаш ја побарав единствената услуга од него, со тоа што го замолив дека ако партијата победи на претстојните избори, единствено што ќе барам како противуслуга е информација зошто УДБ-а, толку се интересира за мене и зошто ми се меша во животот на различни начини. Тој ми вети дека тоа ќе го стори со големо задоволство. Но, од ветувањето: ништо. Мислев дека моите од одамна лоши односи со Доста Димовска и со Далаверци се причина за таквиот однос.

Затоа се обидов да контактирам со Братот Љубе, бидејќи, како стари ВМРО-вци се знаевме од 1994. год. Бошкоски ме прими без проблем. Направивеме подолг муаебет, при што му раскажав за случувњата со бугарската Амбасада. Бошкоски беше категоричен дека ќе го истражи случајот. Попатно му се доверив и со една дилема која ја имав тогаш. Имено, ме чудеше фактот што кривичната пријава која во 1995. год. беше поднесена од страна на Народна Банка на Македонија против Даравелски за 200.000 ДМ, не беше процесирана во кумановскиот Суд. Братот и тука беше многу категоричен, рече: „Вие само донесете ми ја пријавата, јас веднаш ќе го апсам.“

Напишав неколку текста во „ФОКУС“ за случувањата во Партијата. При објавувањето на секој нов текст притисоците од страна на Даравелски стануваа сѐ посилни. Со него имав и приватен спор, во кој го тужев за долг од преку 200.000 ДМ. Тужбата беше поднесена уште во 1996. год., но судот од 17 закажани рочишта го „пронајде“ само два пати за да му ја врачи покана за рочиште. Ми стануваше сѐ појасно дека Љубчо Г. веќе не ме ни „памети“ и дека Далаверци врз мене ќе ја демонстрираат својата моќ во Куманово. Затоа морав да барам излез од незавидниата состојба.

Фактот што успеав да добијам туристичка виза за Канада и да излезам од Македонија во тој период е кобен фактор во состојбите не само во мојот живот, туку и за многу случувања во Македонија. Можеби ќе останеше за мене загатка зошто Љубчо Г. не го исполни ветувањето од летото ’98-ма, но како што вели актуелниов премиер, „вистината е како шило“ таа само „в’ти, в’ти и излегува на виделина“. Георгиевски го донесе Законот за увид во личните досиеа. Заради приоритетот на моето заминување, досието не си го подигнав лично. Тоа го стори еден мој верен пријател. Читајќи го досието сѐ ми стана јасно. Покрај другите мерки сум бил следен:

„7. Примена на мерката Следење во земјата, кога патува надвор од Куманово;

8. Примена на мерката следење за времето на негово патување и престој во Р. Бугарија.“

Главните мои кодоши биле секогаш покрај мене: Драган Даравелски и Предраг Димковски—еден од нив или двајцата на секое патување беа со мене. Одговорот зошто Љубчо и Љубе не сакаа да го разјаснат случајот со бугарската Амбасада лежеше во тој факт. Доколку ја отвореа таа „Пандорина кутија“, ќе требаше да се открие дека Драган Даравелски е човек на УДБ-а. Зошто Георгиевски и Бошковски не сакаа да откријат дека Даравелски е човек на УДБ-а, освен ако и тие не биле дел од сето тоа.



Моите наивни надежи во Груевски ги сруши самиот Никола

Смената на врвот на Партијата во првата деценија на новиот Век ми даде грам надеж дека можеби ќе дојде до вистинска промена во ВМРО ДПМНЕ. Но, Груевски веднаш ми ја изгасна таа надеж. Тој не ги чепна луѓето на Љубчо, Доста и Даравелски.

Секоја партија која наводно се залага за демократија ќе ги користеше податоците дека Црвенковски како премиер носел закони и правилници, со кои овозможил прогон на идеолошки и политички противници. Мојот случај, со политичкиот азил во Канада, е крунски доказ во тврдењата на пример на ВМРО ДПМНЕ, дека Црвенковски е недемократ. Но, Груевски тие адути не го употреби во кампањата на Кедев за Претседател (а послeдователно ниту во една друга кампања против Цревенковски). Со кампања која би обзнанила дека Црвенковски е прекршител на човековите права и законите на Република Македонија, Кедев ќе ја добиеше подршката од ЕУ, САД итн. Дали Груевски тоа го стори од незнаење? Ќе видиме, дека одговорот е „НЕ“.

Во 2006. год. излезе многу интересен серијал за улогата на УДБ-а пишуван од Јанко Бачев, кој во многу работи ги потврди моите текстови објавени до тогаш. По победата на изборите истата година, Груевски влезе во коалиција со тврдото крило на КОС, со Тито Петковски и неговата партија. Во моментот, тој потег на Груевски го оценив како прагма. Си реков, можеби заради потребата да формира Влада коалицира со Петковски и затоа не се осврнува на наводите на Бачев.

Јас во ноември 2007. год. поднесов кривична пријава против Фрчкоски и уште осум други функционери на МВР за употреба на СДБ во партиски и идеолошки цели. Со тоа сакав да го отпочнам процесот на лустрација преку правосудниот систем, кој е единственото тело што може да носи легитимни пресуди. Уште на почетокот се виде дека процесот ќе оди многу тешко: кривичната пријава беше отфрлена со флагрантен фалсификат; откако постапив по правната поука која ми беше посочена на решението со кое се отрла пријавата, случајот се стави во „фрижидер“.

Во меѓувреме се случија и предвремените парламентарни избори на кои Груевски освои убедлива победа. И покрај тоа, опструкциите за мојата тужба против Фрчкоски et al. продолжи.

Откако разбрав дека Груевски ќе доаѓа во САД решив да се обидам да се сретнам со него и да поразговарам за лустрацијата која е приоритет за мене и Ветераните Дисиденти. Истовремено, според она што Груевски го зборуваше јавно, лустрацијата веќе беше еден од приоритетите и на Владата на Република Македонија. Во таа насока, тогаш-коалициониот партнер во Власта, Стојан Андов изготвуваше и закон за лустрација.

Со Груевски се сретнавме на кратко, од нога, во Њу Џерси. Од првите „три збора“ кои ми ги кажа Груевски, сфатив дека имам за соговорник - опасен лажго и манипулант. Имено, кога го прашав дали знае за мојот случај, одговорот беше дека не слушнал за такво нешто. Но:

ВМРО-ДПМНЕ го поддржа Јордан во тужбата против ДБК

По поднесувањето кривична пријава против тројца поранешни министри за внатрешни работи и поранешни раководители во македонската служба за државна безбедност, од страна на политичкиот азилант Јордан Петровски, тој доби поддршка од владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ.

‘„Токму овој и сличните случаи покажуваат колку е важно бргу да се донесе закон за лустрација и да се расчисти со сеништата од минатото. Го охрабруваме Петровски да ги искористи сите законски можности да ја истера својата правда, но притоа да помогне да се испере овој голем срам од лицето на Македонија“ - изјави Оливер Шамбевски од ВМРО-ДПМНЕ.’



На таа кратка средба во Њу Џерси, на Груевски му поставив и прашање зошто Силјан Аврамовски е заменик на Сашо Мијалков во СДБ? Груевски ми одговори дека Аврамовски не е вработен во СДБ. Но кога му укажав на официјална изјава од МВР која го тврди спротивното, Премиерот ми објасни дека Аврамовски е вработен како ситен службеник. Не гледав друга причина зошто ме лаже, освен дека и тој е вплеткан по некоја основа со УДБ-а. А, не мораше така провидно да лаже. Едноставно можеше да ми одговори, дека знае за мојот случај и за злоупотребите на СДБ во идеолошки цели, ама дека Владата нема влијание врз судската власт, на пример.

Обидот јас и уште неколку члена од Групацијата во ноември истата година да се сретнеме со Груевски во Краун Поинт, во близина на Чикаго, беше безуспешен. Груевски не сакаше да не удостои ни со ракување, а не пак да разговара со нас и покрај тоа што во нашето друштво имаше ветерани-основачи на партијата. Зошто беше таа одбојност кон нас?


Груевски се „коцкаше“ со средбите со Харпер и Обама

Во Групацијата се договоривме да му понудиме на Груевски да му договориме официјална посета на Канада. Груевски прифати, но додаде и дополнителен услов: Премиерот на Канада, Стивен Харпер, заедно со Груевски да присуствува на прославата на 50-годишнината од основањето на организацијата „Обединети Македонци“ во Торонто. Го договоривме и тоа барање. Кога веќе сѐ беше договорено, на само неколку дена пред банкетот, Груевски го откажа неговото доаѓање во Канада. Тоа беше потег за секоја осуда, потег полн со некултура и самобендисаност. Премиерот на Канада не го откажа договореното присуство на прославата, тој дојде.

Во летото 2009. год. преку претставниците на македонската власт во Канада, добивме барање да му организираме официјална посета на Груевски, макар и средбата со Премиерот на Канада да трае само 15-тина минути, колку за да може да направат некоја фотка која ќе ја објават македонските медиуми.

Прифативме да ја организираме средбата, но под два услова:

- при посетата Груевски да направи средба со делегација од Групацијата на Ветерани Дисиденти, на која тема на разговорот ќе биде лустрацијата; и

- за време на оваа посета на Канада, Груевски да нема официјална средба со Џон Битов или некој од неговото семејство.

Мартин Треневски, тогашниот Генерален конзул на РМ во Торонто, преговарачот од страната на Груевски, ни соопшти дека неговиот шеф ги прифатил нашите услови.

Од наша страна, ја договоривме посетата, со сѐ средба со Харпер, ама не на 15 минути, туку договоривме официјална посета со сите државнички почести и договор помеѓу државите околу пензиите, како и кабинетска средба-разговори на делегацијата.

Кога пристигна Груевски, од Треневски разбрав дека состанокот со Групацијата го нема во агендата на македонскиот премиер, па затоа Груевски ќе можел да се сретне само со мене и само на кратко. Во прв момент ставот на Групацијата беше да не одам на таква средба, но по кратка дискусија се премисливме. Кога влегов во апартманот во „Ројал Јорк“ хотелот, кој делегацијата го користеше за состаноци, се случи средба помеѓу луди и збунети. Груевски тврдеше дека не знаел дека треба да се сретне со мене. Повторно средба од нога, оти Груевци брзаа на состанок со Џон Битов.

Разговорот помеѓу мене и Груевски, на кој паднаа некои од најтешките „бисери“ на неговата ароганција, ќе оставам да ги опишат Антонио Милошевски, Љубен Тевдовски и Александар Николовски, кога Груевски, како и неговиот претходник ќе стане предмет на плукање на членството. Само ќе ја споменам понудата од наша страна, на Груевски да му организираме најдоцна до март 2010. год. официјален прием од Претседателот на САД. Условот што го поставив за таквиот наш ангажман беше Груевски да почне со спроведување на лустрацијата. Груевски го одби прелогот. Тоа веќе беше прејасна потврда дека тој се плаши од лустрацијата, бидејќи, претпоставувам, таа ќе стаса и до него.

Ние ги продолживме нашите активности за разоткривање на инсталациите и на обзнанување на методите на УДБ-а, како и на нејзините луѓе во Македонија, за кои и врапчињата знаат дека се луѓе на УДБ-а.


Обид за моја ликвидација!

Дека нашите написи, и конечното надминување на сите досегашни опструкции кои ја попречуваа истражната постапка по основ на мојата кривична пријава сериозно ги вознемириле челните луѓе на УДБ-а, зборува обидот да ме ликвидираат! Благодарејќи му на Господ, обидот беше неуспешен. Но, трагите, односно, доказите за обидот останаа неизбришани, а со тоа се и несоборливи.

Груевски со овој потег ја прелеа чашата. Обидот за мојата ликвидација беша планиран да се случи во сообраќајна несреќа, преку саботажа на мојот работен камион. Значи, во сообраќајната несреќа би можеле да загинат или да останат инвалиди и невини луѓе кои немаат никава врска со македонските работи: жени, деца, татковци, кои тој ден седнале во кола да се прошетаат до Нијгарините водопади. Ова веќе е АКТ НА ТЕРОРИЗАМ кој може да го измисли само болен ум.

Зошто го обвинувам Груевски? Некои ќе реагираат дека моите обвинувања кон Груевски се неосновани; дека можеби ова е дело на некој друг од групата против која водам судска постапка. Но, Груевски со именувањето на Силјан Аврамовски за Заменик-директор на ДБК, јасно укажува дека власта, чиј представник е тој, го оневозможува сусдскиот процес. Нереагирањето на сите институции - јавните обвинители, претседателите на судовите, поранешниот министер Маневски, Републичкиот судски совет - до кои сум упатил писмени известувања со непобитни докази за флагрантни фалсификати и кои останале неми, јасно говорат дека попречувањето доаѓа од самиот врв на власта.


Кого претставуваат пратениците на дијаспората?

На крајот би напишал неколку збора за претставниците на власта и системот на Македонија тука во Канада: амбасадорот, конзулите и се разбира, пратеникот избран да нѐ претставува нас Македонците од дијаспората во македонскиот Парламент. Дали се свесни дека тие се претставници на тоталитарен систем кој за да се зачува, повторно во игра ги враќа испробаните методи на едноумието - физичките ликвидации?

Дали господата ќе почуствуваа грижа на совеста ако загинеа недолжни луѓе во инсценирана сообрќајка која беше планирана од страна на нивните шефови? Дали пратеникот Саздов ќе проговори за овој случај во македонскиот Парламент? Ги има извештајот од автосервисот и бројот на случајот, кои се составен дел од текстов. Или пак, ќе оди по онаа „секој кој го загрозува системот кои ми овозможи да сум ова што сум, а сум благодарејќи на полтронството кон лидерот и службата, треба да биде замолчан“?

На крај, дали претставниците на режимот кој владее со Република Македонија се свесни, дека доколку се пролее канадска крв поради терористичките активности на истиот тој режим, тие ќе треба кривично да одговараат пред канадските власти? Тука, пратеникот Саздов, како канадски државјанин ќе биде подложен на посебна одговорност.

антрфиле1

Интервју со Јордан Петровски од Цветин Чилиманов, во кое се објаснува играта на УДБ-а со Јордан во 1998 :

Објавено во „Време“ во Октомври 2007 година

Полека ми стана јасно што е играта и што ми се подготвува, зошто толку инсистираат парите да не ги земам на граница или на некое друго место, туку токму во амбасадата. На денот на исплатата, јас ќе отидев во амбасадата на Бугарија во Скопје со возачи на ДБК, ќе ги земев парите, а штом ќе излезев надвор, истите тие од ДБК што ме возеле до амбасадата, ќе ме уапсеа со куферче полно пари. И, ете, крунски доказ дека државата Бугарија го финансира ВМРО-ДПМНЕ! Јордан Петровски, познат финансиер на ВМРО-ДПМНЕ, фатен со куферче полно пари како излегува од бугарската амбасада! ДБК со мене подготвуваше многу јасна, провидна местенка. На ВМРО-ДПМНЕ, кусо време пред избори, ќе му се залепеше етикетата дека е пробугарска партија. Истовремено, ќе имаше и оправдување за дотогашното мое следење од страна на ДБК, божем ете, јас навистина сум бил бугарски човек. Затворен случај.

- И вие парите не ги подигнавте, иако биле легитимен долг кон вас?

Не. Одбив да учествувам понатаму. Ми стана многу полесно кога видов во моето досието дека ДБК всушност самите го признаваат случајот и потенцираат дека тие ме инструирале исплатата на долгот да оди преку бугарската амбасада, иако можела да се изврши на било кое друго место.

Со моето одбивање да ги земам парите бев свесен на каков ризик се изолужувам. А за да ја сватам сериознаста на постаката ми помогнаа инспектор Кузман и неговиот надреден од Скопје кои со честите посети вршеа притисок врз мене да продолжам со нивниот план. Бев свесен на последиците ако го сторам тој чин, ако ги изнесам парите од Бугарската амбасада и ме уапсат со нив. Никој и никогаш немаше да може да докаже дека ВМРО ДПМНЕ не е основано и финансирано од Бугарија.

Единствен спас беше да го изнесам во јавност случајот. За среќа во тоа време имаше слободни новинари и понекој слободен весник, односно сопствениците на весниците уште не беа сигурни дека Љупчо е ставен под контрола на УДБа па балансираа. За разлика од денеска кога УДБа контролира се. Дека ја говорам вистината, на МТВ драг гостин е Иван Бабановски на наводно блиската до Груевски ТВ Наша продефилира целиот КОС од Денко Малевски па до Панде Колемишевски додуша ке се протнеше и по некој соработник на УДБа онака заради плурализам.

На они опозициските УДБа и пребеганите КОС-овци зборуваат за човекови права, слободи, демократија , ЕУ, НАТО а под мишка сите ја држат црвената книшка со мислите на нивниот Мао: Тито, Киро или Сталин.

Илија Максимовски го објави моето сведочење. Кузман во име на УДБа ми ја пренесе заканата дека за ова ке платат и моите поколениа. Се наближуваа изборите и во мене сеуште имаше надеж дека ако победи ВМРО ДПМНЕ се ке дојде на свое мести. Во август 1998 година се сретнав повторно со Љупчо иако од неговите усти се излеваа буица зборови дека се ке биде во ред и дека нашето пријателство ке остане исто, чувствував дека тоа е наша последна средба.

антрфиле2:
Сервисот потврди дека камионот на Петровски бил „дотеран“ за да има сообраќајка

[Image: roseman2-1.jpg]

 

Јордан Петровски