Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

ЗМИИТЕ ВО ГУЧИ И ВОЛЦИТЕ ОД ВОЛ СТРИТ




[Image: 333btar.jpg]
Некни го гледав „Волкот од Вол Стрит“ со Леонардо Ди Каприо во главната улога. Филмот има контроверзна, издржана, динамична приказна, со исто таква монтажа и режија. Просто го лепи гледачот за себе, без разлика што трае три саати, што не е случај да кажеме ако гледате некој од поновите македонски филмови каде гледачот заспива уште у прво полувреме, без никаква шанса да додржи до третото. Ама сега нема за тоа да тупам. Нека се занимаваат со тој проблем големите македонски филмаџии.



[Image: 35jftdj.jpg]

Нема муабет, филмот на Скорсезе е добар, само што конотира многу опасна порака која обичен гледач тешко може да ја прочита и по третото гледање, зашто е убаво скриена зад онаа очигледната која е лесно сфатлива. Разговарав со неколку луѓе кои го гледале филмот и секој од нив како главна поента на филмот го извлече токму она лесно видливото за кое не треба некој посебно голем напор да се открие, а тоа е дека АЛЧНОСТА НЕ СЕ ИСПЛАТУВА и секој кој ја злоупотребува моќта која му ја носи богатството и кој живее без никакви ограничувања, еден ден ќе заврши во прдекаана (затвор). За овие површни гледачи тоа што главниот лик на крајот на филмот доби казна од само три години затвор е доволна за сите зла и измами што ги направи за да стигне на врвот на Вол Стрит. Јас не мислам така. Напротив. Сметам дека тој филм е направен во слава на алчноста, бескрупулозноста и крволочноста на оние кои ги имаат парите и моќта во светот на финансиите, без разлика дали станува збор за Вол Стрит или Некоја Наша Стрит каде се распослани банки, берзи и други гомненици за лесно богатење на неколкумина на штета на мнозинството.

Во филмот и премногу експлицитно беше прикажан задкулисниот живот на тие богаташи, далеку од очите на јавноста, исполнет со секакви овоземски задоволства и разврат во споредба со кој Содома и Гомора би изгледале како игротека. Колку се оние од нас кои не би сакале барем пет минути да бидат ко волкот од Вол Стрит, да ги дерат најзгодните жени на светот, да шмркаат цртки од нивните похотливи задници, да живеат во милионски вили на Флорида, да имаат луксузна јахта и да можат секому да му се какаат на глава? Која жена не би сакала да носи Прада или Гучи, дијамантски бразлетни и медаљони, да купува чевли од 2000 долари, да вози бесен двосед кабриолет и после секс да се кисне во млекце од млада биволица? 

Погледнете го филмот и нема да видите ништо друго освен алчност, измама, пари, дијаболичен секс, дрога и алкохол и пак така од почеток. Рај. Не им ни чуеше за друго на волците од Вол Стрит. Стварно, кој не би сакал да живее толку лудо ако му се може? Арно ама, да не изгледа сѐ така премногу ебоповикливо да се вкуси, тука мислам на пораката на филмаџиите кон гледачите, бесчувствителноста на волците од Вол Стрит кон сѐ наоколу е мајсторски маскирана со една емотивна тим-билдинг приказна за нивната посветеност кон компанијата и нејзиниот харизматичен лидер кој, нели, гине за своите вработени сѐ додека на крајот не ги предаде, ама со тешко срце, само зашто беше присилен на тој чекор од еф-би-ај. Ама тоа не е единствената манипулација наменета за гледачот.

Честопати низ филмот има и сцени од големи говори на лидерот упатени кон своите вработени со кои безгранично го мотивираше нивното его, нарцисоидноста и амбицијата да бидат побогати одошто се. Кој од вас гледал добри холивудски филмови со воена тематика ќе се сети дека тие говори на Леонардо Ди Каприо се еден вид реплика на говорите на актерот Џорџ Скот во филмот Патон, на говорот на американскиот офицер во филмот Мостот на реката Квај, на оние во филмот Големото бегство со Стив Мек Квин, на оној во Вод или на оној во филмот Тенка црвена линија. Само што порано главните ликови во холивудските воени драми зборуваа за длабоки егзистенцијални дилеми на човештвото, за тешки морални одлуки, за големи жртви во име на слободата и правдата, за разликата меѓу доброто и злото, ја проблематизираа војната и нејзината валкана заднина, беа полни со надеж за подобар и поправеден свет. Во говорите на Леонардо Ди Каприо во Волкот од Вол Стрит нема ништо од тоа, туку само поттик за повеќе пари, повеќе дрога, повеќе алкохол и повеќе секс во што помасовна група. За нив секое место е добро за разврат и групен секс. Канцелариите, рестораните, јавните тоалети, јахтите, па дури и приватните авиони за време на долгите летови. И целиот тој разврат е така режиран да биде забавен, да го мами гледачот да проба, ако му се може. Тоа не е никаква критика на немилосрдните богаташки развратници од светот на финансиите, туку филмувана пофална беседа во нивна чест. 

И така доаѓам до мојот заклучок. Што се три години робија на еден таков волк, во споредба со оние илјадници луѓе што ги осиромашил и уништил со помош на своите финансиски сплетки и измами, само со една цел, да се збогати на нивната несреќа. Да бидам појасен. Клиентот на еден мој познаник адвокат беше осуден на десетина години робија за финансиска измама на десетици граѓани. Кога во судот ја чул својата пресуда вака му рекол на адвокатот: „Ме осудија на десет, ќе излезам за седум. Ми конфискуваа десетина милиони евра, ама ми останаа три. Со пола милион евра казната во Идризово ќе ја поминам ко во хотел. После ко ќе излезам ќе бидам доволно богат и релативно млад да си го ладам до крај на живот. Ама онака, да си го ладам до коска!“ Не мислам дека нешто поинаку размислуваат и волците од Вол Стрит од проста причина зашто немаат совест, а како психопати со тапија, од казната не се плашат, особено не, кога е толку мала и безначајна во однос на некоја тајна сметка која ја кријат во фиљан банка на Малдиви.

Затоа сметам, филмот на Скорсезе е типична нарачка од моќниците на Вол Стрит, да се порача на јавноста дека се недопирливи на крајот на денот и дека злото е исплатливо дури и ако се плати со три години робија. Не дека ова првпат се случува кога е Холивуд во прашања, само проблемот е што сѐ почесто се повторува и сѐ повеќе холивудските продуцентски и режисерски ѕверки преку своите дела стануваат мегафони на актуелните владини политики или пак пристрасно претставуваат одредени контроверзни крупни настани и личности од американската историја во сферата на политиката и бизнисот. Една од тие гомненици е Арго кој доби и неколку оскари минатата година, со кој бесрамно се фалсификуваше дел од поновата американска историја преку една лигава патриотска приказна за заложниците во американската амбасада во Техеран во 1979 година. Во една сцена на филмот се кажува дека ЦИА немала поим за подемот на Хомеини. Немала поим дека британската МИ6 го инфилтрира Хомеини на власт во Иран и дека Реган во екот на заложничката криза му шиткаше оружје на Иран, а со тие пари ги финансираше контрашите во Никарагва!? Шијем му га Ѓура! 

Претходно кога Холивуд го филмуваше животот и делото на Хувер, направи слична будалаштина. Најважното за творците на тој филм не е тоа што најпознатиот директор на ЦИА (кој беше на нејзино чело во најтешките години од Студената Војна), задкулисно ги влечел конците на светската историја, туку тоа што бил пешко. Филмот е педерска љубовна драма. Хувер, кој лошо го толкува Леонардо Ди Каприо (каква коинциденција), цел филм има љубоморни кавги со својот сакан. Тоа ли беше најважно да се каже за неговиот бурен живот полн со стресови и тешки одлуки од кои зависеле милиони луѓе? Или Холивуд имаше друга цел. Да протурка теза дека ете, еден од најголемите разузнавачи на сите времиња бил пешко и кога еден Хувер можел да биде пешко, што остана за нас другите.

Ако мислите грешам, гледајте го и овогодишниот добитник на оскарите. Промашување ко врата, ама пораката што ја конотира е посебна приказна. Ако воопшто има некоја порака. Може само така си замислувам. И да не редам понатаму. Како и да е, филмот Волкот од Вол Стрит, не само што ме мотивираше да ја напишам оваа колумна, туку и онаа што ќе следи по неа, а која се однесува на тоа, на кој начин во македонските компании и банки намерно се вработуваат психопати, кои не се толку паметни како волците од Вол Стрит, ама се доволно злобни да го загорчат животот на оние кои работат со нив, меѓу кои, секако има и некои од вас. Е па, до следното читање, поздрав.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ