Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Д.ПОПОВСКИ-Ј.ПЕТРОВСКИ ВС СТОЈАН АНДОВ НА ТЕМА ВМРО !!!


[Image: 29mt9o8.jpg]

Апсурдно е ,но, сепак, според програмските документи на ВМРО-ДПМНЕ и според моќната етноцентрична пропагандна машинерија што е во служба на тие документи, се добива претстава како оснивачите на Македонската револуционерна организација, веќе на состанокот од 23 октомври 1893 година, да биле членови на ВМРО-ДПМНЕ. Но, ако објективно се следи историскиот процес, тогаш се покажува сосема друга логика и се осветлува сосема друга вистина.
Кога на 23 октомври 1893 година се сретнале Иван Хаџи Николов, Христо Татарчев, Петар Поп Арсов, Антон Димитров , Даме Груев и Христо Батанџиев, тие биле решени целта на нивната организација да биде Македонија да се ослободи од османлиската власт. Но, исто така, тие биле на чисто со сознание дека Организацијата, колку и да била силна, нема реална можности сама, во директен судар со Османлиската империја, да победи и да го оствари ослободувањето.
Според тоа, тие однапред знаеле дека основен услов за успех на Организацијата ќе биде нејзината способност да обезбеди моќни сојузници за свијата мисија. Притоа, ним им било познато дека Македонија во целата историја на владење на османлискта империја не успеала да воспостави реални односи со која било од тогашните големи европски сили, кои во таа историка фаза биле во судир со империјата. Затоа Македонија не била во состојба да обезбеди елементарни форми на партнерство или закрила од страна на тие сили.
Европските големи сили, во вековните судири со османлиската империја постепено создавале услови за партнерски односи со народите под османлиите и нужно им давале подршка за нивно ослободување и создавање нивни споствени држави. Но, тоа ни во еден момент не е случај со Македонија и со македонскиот народ. Хабзбуршката империја од една, и царска Русија, од друга страна, раководени од своите империјални интереси, цврсто се определиле во кои правци ќе го вршат својот продор во потиснување на Османлиите од Европа.
Царска Русија се стремела да дојде на отвореното Средоземно Море и затоа основна цел на нејзината политика била запоседнување на Босфорот и на Дарданелите. Тој правец ја водел преку тогашните вазални кнежества Молдавија и Влашка и преку Бугарија, која била под Османлиите. Паралелно со тоа, Русија, со Букурешкиот договор од 1813 година обезбедила доволно предуслови за ослободување на српскиот народ од Османлиите, и тоа, во прво време, со прогласување на вазалното кнежество Србија.
Хазбуршката империја, чии интерси во Србија непосредно се судирале со руските, се ориентирала на продор кон Солун преку Босна и Херцеговина, Санџак и Албанија, бидејки и нејзе не и одговарала затвореноста на нејзиниот јадрански брег. Врз основа на таквите интереси на овие две големи сили и со нивна помош, обединетите Влашка и Молдавија, кои од 1866 година станале една држава-Романија, кнежеството Србија и кнежеството Црна Гора, на Берлинскиот конгрес во 1878 година добиле независност, а Бугарија станала вазално кнежество, додека еден дел од неа добил статус на автономна област, Источна Румелија.
Ниту српскиот, ниту црногорскиот, ниту бугарскиот народ, без оглед на херојството и безбројните жртви, не ќе можеле да се ослободат од Османлиската империја само со сопствена сила. Понатаму , продорот на војските на царска Русија при крајот на третата деценија од 19 век, што допрел речиси до Истамбул и ги покренал интересите на Велика Британија и на Франција, па и тие, заедно со Русија, му овозможија на грчкиот народ да создаде своја независна држава во 1830 година. Без таа помош грчките востаници, и покрај своето херојство, ќе беа изложени на масовен колеж, а слободата ќе им беше недостижна.
Географската положба на Македонија, за несреќа, доведе низ нејзината територија да минува линија на разграничување на интересите на царска Русија и Хабзбуршката империја. Секое движење за ослободување на Македонија од османлиската империја претставувало опасност, не само за таа империја, туку и за интересите на спомнатите две империи.
Кога почнала активноста на Македонската револуционерна организација, гледајки ја опасноста за своите интереси, царска Русија и Хабзбуршката империја веќе во 1897 година се договориле таквите движења да ги сметаат за непријателски , а намерите Македонија да биде ослободена од Османлиите двете спомнати империи ги оцениле како реална опасност за своите интереси. Царот на Русија, потпирајки се на својот договор со царот на Хабзбуршката империја, енергично барал од султанот во Османлискта империја во сите форми и по сите поводи да биде забранета употребата на зборот “ Македонија“.
Основачите на Македонската револуционерна организација уште пред да го преземат тој потфат, знаејки дека нема да имаат разбирање и помош од која било голема сила , ги проценувале можностите да барат потпора и сојузништво кај соседните мали балкански држави. Но, ним, исто така, им било познато дека грчката држава, набргу по осамостојувањето, објавила, дека таа, со помош на нејзините пријателски големи сили, ќе ја ослободува Македонија од османлиите бидејки “ Македонија е грчка“. Токму поради тоа, основачите на Организацијата биле убедени дека нивната организација ќе дојде во директен судир со прокламираната политика на грчката држава.
Со Србија биле слични состојби. Српската државна стратегија , по истиснување на Османлиите од Балканот, очекувала на Србија да и припаднат сите земји што биле во состав на Душановот царство. Некои од оснивачите на Организацијата, како Груев и Поп Арсов, добро ја познавале српската политика и ним им било јасно дека нападот на српските војски врз Бугарија во 1885 година имал превентивен карактер. Тој пред се, не бил толку упатен кон обединувањето на Кнежеството Бугарија со Автономната област Источна Румелија , туку бил преземен како мерка на предострожност за во иднина да се спречи Бугарија истата операција да ја изведе и со Македонија.
Поради поразот што го претрпела во таа војна, Србија во текот на извесно време ги смирила своите амбиции, но со својата политика поддржувала ситуацијата “ статус кво“ утврдена на Берлинскиот Конгрес. Дека Србија ги следела состојбите во Македонија и настојувала да изгради свои упоришта таму, како пандан на Бугарската егзархија и бугарските училишта , покажува фактот што таа, Србија, успеала во 1892 година со подршка на Русија , од султанот да добие согласност во Скопје, покрај бугарскиоот , да биде поставен и српски владика.
Сите тие знаци , на основачите на Организацијата, уште кога тие се решавале да ја донест својата одлука, укажувале дека Организацијата ќе се судри и со интерсите на Грција и со интересите на Србија, и дека отпаѓа секакава надеж за било каква можност и толеранција на тие две земји кон Македонската револуционерна организација и нејзините цели.
Значително подруги биле состојбите со Бугарија. Уште кога султанот ги утврдувал со својот ферман границите за новопоставената Бугарска егзархија во 1870 година, во тие граници главно се нашла и Македонија. Во мачните преговори меѓу европските сили и Османлиската Турција во 1877 година, во сите варијанти што биле договарани , Македонија била третирана како бугарска земја.
По победата на војските на царска Русија врз Османлиите, блиску до Истамбул , е заклучен познатиот Сан Стефанскиот договор, според кој , во границите на новата држава Бугарија се наоѓала и територијата на Македонија. Но, некои од големите европски сили , особено Велика Британија и Австроунгарија, со нескривено разбирање поддржани и од кајзеровата Германија, успеале да ги променат границите на новата бугарска држава.
Во сeверниот дел од Бугарија создадено е вазалното кнежество Бугарија, а во јужниот дел од Бугарија е создадена Автономната област Источна Румелија, каде што поради претежно бугарското население е овозможено силно бугарско влијание. Тоа довело во 1885 година до обединување на кнежество Бугарија и Автономанат област Источна Румелија.
Во Македонија има денес некои стручњаци кои тврдат дека таа бла присутна со своите барања на Берлинскиот конгрс. Тоа не е точно. Но, таа, сепак, се спомнува во членот 23 од договорот заклучен на Берлинскиот конгрес во 1878 година, каде се навестува можни реформи, како обврска на султанот.
Тие четири настани-утврдувањето на границите на бугарската егзархија, циркулацијата на документите на преговорите на претставниците на европските сили во Истамбул пред Руско-турската војна, во кои Македонија е внесувана во границите на идната држава Бугарија, Санстефанскот договор со кој Македонија, како дел од Бугарија, требало да биде ослободена од Османлиите, како и обединувањето на кнежеството Бугарија и Автономанат област Источна Румелија, биле најважните потпорни точки кои давале надеж за ослободување на Македонија од Османлиите, и во тие рамки основачите на Македонскта револуционерна организација гледале можност за својата револуционерна акција и за ослободување од Османлиската империја.
На основањето на Македонската револуционерна организација во Солун влијаеле и други фактори. Бугарската држава, особено во времето кога лидер бил Стефан Стамболов, водела политика на пријателство со Турција, што и овозможило, заедно со Егзархијата, да создаде голема мрежа на бугарски училишта во Македонија за воспоставување бугарска национална свест кај населението.
Па падот на Стамболов било можно да се создаваат револуционерни организации во Бугарија и од Бугарија во Македонија, не водејки сметка дека таквата бугарска политика ќе ги заостри односите со Турција. затоа дури во 1893 година е основана Македонската револуционерна организација, а тоа е сторено во Солун, на територија на Македонија во границите на Османлиската империја, бидејки ако била основана во Бугарија таа ќе била обвинета за уште едно прекршување на Берлинскиот договор со преземање директни субверзивни активности против Османлиската империја.
Целта на оснивачите била да се ослободи Македонија од османлиската власт , така што ќе добие автономија , а потоа да се обедини со кнежеството Бугарија. Според тоа, не се точни ставовите во нашата историографија дека основачите на Македонската револуционерна организацијаво 1893 година имале за цел создавање независна македонска држава. Македонија од датумот на основање на оваа организација мина низ многу сложени, тешки и херојски фази, се до денес. Неспорно е дека формирањето на македонската револуционерна организација на 23 октомври 1993 година има значајна улога во поголем дел од развојните фази на националната борба, но при основањето, создавањето независна македонска држава не било цел на Организацијата.

Стојан Андов

 

ОДГОВОР НА ТЕКСТОТ НА СТОЈАН АНДОВ, ФОКУС бр. 957, 07.02.2014

ГОСПОДИНЕ АНДОВ, ВМРО Е САМОЦЕЛ, ОД СЕБЕ, ЗА СЕБЕ, СО СЕБЕ, ЗА МАКЕДОНИЈА! ТОА Е ЕДИНСТВО. НЕШТО КАКО СВЕТО ТРОЈСТВО !


Да се полемизира на темата ВМРО со човек кој кариерата ја изградил газејки: врз труповите на убиените ВМРОвци, врз голготите на затвораните ВМРОвци, врз голготите на прогонуваните ВМРОвци е неблагодарна работа. Неблагодарна од причина што кај таквите луѓе непостои чувство на вина, непостои желба да си ги преиспитаат сами постапките и последиците, по нацијата, државата од тие постапки. А кога човек сам не е подготвен да си суди себеси, нема шанса да прифати аргументиран суд на друг човек а пак да прифати аргументиран суд од идеолошки и нацинален противник е нешто што ниту еден комунист не би го сторил и по цена да ја изгуби државата. Велам да ја изгуби државата бидејки ако од тој суд му зависи кариерата, личниот бенефит ке прифати со песна.

Господине Андов, ВМРО е самоцел, од себе, за себе, со себе, за Македонија! Тоа е единство. Нешто како Светото Тројство! Сето друго е манипулација.

ВМРО, господине Андов никогаш не побарало помош од никого !! А не пак како залог за таквата помош да ја понудило Македонија или дел од неа. Левицата која се обиде и да го открадне и името ВМРО е таа која заради идеологија безброј пати од Македонците правеше топовски месо за интереси на комунистичката идеологија а од Македонија монета за поткусурување помеѓу соседите. Да ве потсетам само на Септемвриските настани во Бугарија, Народноослободителната војна во Македонија по Меморандумот 1943 година, Сремскот фронт, Кале, Куманово, Велес, Ресен ... идеолошката граѓанаска војна во Грција ... војната при распадот на Југославија!!!.

Заради се погоре споменато му нудиме на господинот Андов да полемизираме за периодот од 1946 година па до денеска. Период во кој причината за судирот помеѓу левицата и ВМРО, судир кој започнал од скоро самото основање на ВМРО, е многу лесно воочлива. Затоа сме убедени дека причината за судирот од неиндоктрираните Македонци од комунистичкиот вирус ке биде многу лесно разбрана а со тоа и ке се види, ке се верификува конечно за што се борела левицата а за што ВМРО во минатото и денеска.

Кога после 1945 година, стана јасно дека од национлната слобода и Обединета Македонија нема ништо, група на македонски националисти во која спаѓа и еден од пишувачите на текстов поведена од надежта дека комунистите барем во почитувањето на словото на уставот кој само го донесоа, ке се разликуваат од режимот на кралска Југославија, се поврзаа со дејците на ВМРО и ја основа ВМРО СДРМА и со тоа го превзедоа КОНТИНУИТЕТОТ на ВМРО, за да по кратко време ја преименуваат во ВМРО ПРАВДА.

[Image: 14k9kb9.jpg]
Основачите на ВМРО ПРАВДА од кои дваица се сеуште живи

Во името на партијата, ВМРО Самостојна, Демократска Република Македонија под протекторат на Америка, јасно се исцртани заложбите на Македонските Националисти, заложби за исполнување на вековниот сон, Обединета, Самостојна и Демократска Македонија!!! Тоа е историска вистина која господине Андов и покрај сите ваши, мислам на левицата, апсења, тортури , прогони не ги задушивте ниту ке ги и задушите. Тие заложби ке постојат се додека постои ВМРО а тоа значи се до денот кога Македонија ке стане Самостојна и Демократска!!

На тој пат, на патот за исполнување на вековниот сон на Македонците по кој знае кој пат пак се испречивте вие од левицата. Иако нашата партиска активност беше дозволена со уставот на ФНРЈ, СФРЈ вие соодветно на вашето поимање на практикување на власта тргнавте во бескрулозна битка за наше истребување, дас господине Андов во поход за наше истребување. За неколку месеци уапсивте преку 7 илјади наши членови, поголем дел од нив ги осудивте на затворски казни. Во затворите ги кршете физички и психички тие шеседумнаесетгодишни голобради момчиња, се со единствена цел, да го убиете во нив МАКЕДОНЕЦОТ а и од дел од нив да направите ваши соработници. Соработници кои ги користивте по две основи, да не кодошат нас кои останавме нескршени во казаматите и кои продолживме кон нашата цел, Обединета, Самостојна и Демократска Македонија и втората ги присилувавте да се експонираат како бугарофили за да на таков начин ја одржувате вашата лага дека ВМРО е партија во која членуваат Бугарофили и партија која работи на присоединување на Република Македонија кон Бугарија. Класична верзија на онаа кога крадецот, во вашиот случај присоединувачот на дел од Македонија кон Србија, на сиот глас вика држте го крадецот.

За периодот 1946-1986 година, осудивте и затворивте околу 22 илјади Македонци заради идеите за Обединета, Самостојна и Демократска Македонија, поточно заради идеите на ВМРО. Осудивте 22 илјади Македонци за да ја зачувате комунистичка Југославија. После тој период ја менувате доктрината, веке нема судења и затвори, за да не правите херои од ВМРОвците изјава на ваш идеолог.
Има само следења со тортура, репресалии во ракавици!! Тие тортури и следења траеле се додека следениот не прифатил да стане ваш соработник. Целта на системот на работа на службите е да се здобие со нов кодош - при што од секој "противник" прави "свој" човек, бидејќи, целта е, нели, Едноумие! Заради оваа е и молкот од многумина кои имаат досие, кои биле прогонувани...

1988/89 година, кога на сите им стана јасно дека Југославија ке се распадне, ние, македонските националисти, поточно носителите на континуитетот на ВМРО, кои никогаш не сме го гледале личниот интерес кога била во прашање нашата животна определба: Македонија, Македонци, македонизам, па затоа и сме дозволувале нашите лични жртви, да бидат третирани како придонес кон општествениот долг, како лична водилка на единката, тргнавме пак со демократски средства да ве победиме, конечно да ја ослободиме Македонија од вашата смртоносна прегратка. Тоа наше сваќање го обзнанивме 1990 година, со недраго прифатенато "обединување" со ДПМНЕ, во време кога вие господине Андов продолживте со слугување на Белград!! Да ве потсетиме, на вашата громогласна промоција на Реформските сили на Југославија на чие чело и застанавте. Тогаш сеуште бевте опиени од моќта и убедувањето дека вашата мила УДБа го уништила ВМРО. Но кога вие и вашиот ментор Анте Маковиќ бевте дочекани во Македонија од Македонци а не од Југословени како што бевете убедени, вие преку ноќ се трансформиравте од Југословен во Македонец, трансформации можни само за луѓе кои ги поминале и училиштата на УДБа, КОС, СИД !!! ... го сменивте и името, станавте Рефорски сили на Македонија, станавте македонист господине Андов ...

Нема да се задржуваме на игрите и манипулациите кои ги правевте како председател на собранието. Само ке ви поставиме едно прашање зошто не проговоривте ниту еднаш за вашата блиска средба, чиниме беше 1993 година, со сината гиланска лада. Онаа лада со која во декември 1991 година имал блиска и по него кобна средба тогашниот министер на полиција Јордан Мијалков.

Можеби не проговоривте заради стравот од обзнаување кој ја употреби или поточно зошто е употребена сината гиланска лада па затоа кога стана јасно дека во Македонија ке мора да се спроведе лустрација вe избраа вас да правите квазизакон за лустрација.

Законот кој го направивте беше првенстено во фунција да го сокрие работењето на службите, односно политичките центри кои преку службите работеле во попречувањето на осамостојувањето на Македонија. Да ја сокрие вистината за целта на прогонот кој го правеше комунистичката елита употребувајки ја службите во континуитет од 1945 па до 1998 година, потврдено со веродстојни докази. Но по некои сериозни индиции прогон кој трае и до ден денешен. Да го сокрие судирот во службите, односно судирот на левицата, судирот помеѓу Југословените и големосрбите во Македонија кој ескалира во последно време , да ја сокрие улогата на сината лада.

Вие господине Андов добро знаевте дека во Македонија прогонот поточно судирот, не беше, а и денеска сеуште не е исклучиво од идеолошка природа. Напротив, сржта на судирот е национална. Дејци за независна и суверена Република Македонија, против колаборационисти на соседите, чија цел одсекогаш била за Македонија според конформациите на Букурешкиот договор! Значи веќе ја лоцираме причината, станува јасно и видливо каде бил и каде е Македонскиот проблем.

Во скоро сите посткомунистички држави се спроведе лустрација. Таму се лустрираа носителите на Комунизмот - значи таму имаше идеолошка борба помеѓу идеолошкaтa левици и десницa. За да лустрацијата во Македонија биде целисходна и од полза на народно помирување и обединување, таа мораше да зафати многу подлабоко и тоа вие добро го знаевте господине Андов, знаевте дека во Македонија прогон не е вршен само на идеолошки неистомисленици, туку најголем дел од прогонуваните (околу 90%) се по национална основа. Прогонувани се Македонци, кои беа за Самостојна и Демократска Македонија.

Исто така господине Андов бевте човек , заради функцијата која ја имавте, кој го имал во раце ПРАВИЛНИКОТ за работа на СДБ 10/92, правилник во кои беа отворени неколку нови линии за работа на СДБ. Меѓу кои и линијата за прогон за МАКЕДОНСКИ ЕКСТРЕМИЗАМ И ВРХОВИЗАМ. Линија на работа која есплицитно е вперена против сите оние кои решерние на Македонското прашање го гледаат во формирање на МАКЕДОНСКА Самостојна Држава.

Кога ке се направи споредба што сте знаеле, за што се сте имале информации и што предложивте во законот за лустрација јасно е дека задачата ви беше да го сокриете злосторот на левицата.
Заради читателите, за да им дадеме можност сами да донесат суд, ке пренесам членови од Резолуцијата 1096 на советот на Европа, Резолуција за осуда на комунистичкиот тоталитарен режим.

Параграф 4 вели:

-"Затоа, за отстранување на наследството од поранешниот комунистички тоталитарен режим, демократска држава која е заснована врз владеењето на правото мора да ги примени процедуралните средства на таква држава.
Демократската држава не смее да примени никакви други средства, бидејќи тогаш тоа не би била подобра од тоталитарниот режим кој треба да биде укинат, размонтиран. Демократска држава заснована врз владеењето на правото има доволно средства на располагање за да обезбеди спроведување на правдата и да ги казни виновниците - но демократската држава не може и не смее да подлегне на желбата за одмазда, наместо правда. Наместо тоа, демократската држава мора да ги почитува човековите права и основните слободи, како што е правото на фер судење и правото на судење, демократската држава тоа мора да го применуваа дури и врз оние кои самите не го применувале врз други, кога тие биле на власт. Државата втемелена врз основа на владеење на правото, исто така може да се брани против оживување на комунистичката тоталитарна закана, затоа постојат голем број на средства кои не се во судир со човековите права и владеењето на правото, и кои се базираат на употреба на казнена правда и административни мерки."

Во демократска држава, освен судот не постои друго процедурално средсво со кое се демонстрира владеењето на правото, само судот и тоа со ПРАВОСИЛНА пресуда може некого да прогласи за виновен тоа е демонстација на владеење на правото господине Андов кое го бара советот на Европа.
Советот на Европа за да потенцира дека судот е тој кои треба да ја процесура лустрацијата ви го дава и параграф 7

Параграф 7 вели

-"Собранието исто така препорачува, казнивите дејства што биле сторени за време на комунистичкиот тоталитарен режим да се гонат и казнуваат врз основа на општоважечките казнени закони. Доколку тие предвидуваат застарување на одредени злосторства, рокот може да се продолжи, бидејќи се работи за процедурално, а не за содржинско значење. Доколку донесувањето и употребата на ретроактивни казнени закони е забрането, но дозволено е судење и казнување лица за дејства или пропуштања, кои во време на сторувањето не биле казниви според домашното право, казниви се во согласност со општите начела на правото на цивилизираните народи. До толку повеќе; доколку лицето ги прекршувало човековите права, неговиот приговор дека само извршувал наредби не ја исклучува ниту противправноста, ниту неговата индивидуална вина."

Во тоталитарните комунистички држави кога се сакало да се забошоти некоја афера, злостор за кој е виновна комунистичката елита обично се формирала комисија. Вие господине Андов како прекален апаратчик на таков систем што можевте друго да понудите за да не преведете жедни преку вода освен комисија.

Дане Поповски и Јордан Петровски