Macedonian Albanian Croatian Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Колумни

КРАТКА ИСТОРИЈА НА ТЕРОРОТ - АЗИС КЕЉМЕНДИ ЕНД КОМПАНИ


[Image: 333btar.jpg]

Се сеќава некој на Азис Кељменди? Не верувам дека повеќето се сеќаваат на неговиот лик и дело, ама некој сигурно се сеќава, а ако не се сеќава сега ќе се потсети. Азис Кељменди беше студент на правниот факултет во Приштина, којшто на почетокот на бурните осумдесети години од минатиот век беше расадник на албанскиот шовинизам и иредентизам. Мислам дека и наш Али студирал таму во тоа време на албанската пролет. Ама сега муабетов не е за Али туку за Азис. За тој Азис велат бил добар студент, редовен во секоја смисла. И како што бидува со секој редовен тип, во 1987 година заминал на отслужување и на редовниот воен рок во тогашната ЈНА, поточно, во касарната во Параќин. И сѐ било океј скоро до крајот од неговиот престој во ЈНА.


[Image: 28vr53m.jpg]

Тогаш, на само три недели  пред слекувањето на униформата и враќањето дома, Азис Кељменди, една ноќ го напуштил стражарското место и со автоматска пушка полна со боева муниција влегол во спалната каде биле неговите цимери и почнал да пука. Убил четворица војници и тешко ранил петмина други. Негови другари, соборци и цимери од Босна, Србија и Хрватска. Не им дал шанса да се бранат. Ги егзекутирал на спиење. После се дал во бегство, веројатно свесен за планираниот чин што го направил. Официјалните извештаи на ЈНА по масакрот беа дека се самоубил неколку часа подоцна, зашто наводно и за време на маскарот бил прилично ментално растроен. Но, тоа официјално соопштение на ЈНА беше наменето само за јавноста со цел да ги смири малку страстите во тогаш веќе зовриената југословенска братска заедница и како такво, воопшто не беше точно.

            Мој близок познаник во тоа време беше дел од военото разузнавање и зборуваше дека на бегање од касарната Азис позајмил уште десетина рамки со куршуми и жестоко се борел уште неколку часови кога бил опколен од специјалната единица, сѐ додека не бил ликвидиран. После, затворената истрага покажала дека до гуша бил задоен со идеите за Голема Албанија и дека самиот масакр бил смислен и долго планиран чин за напад на државните институции и војската. Интересно било тоа што, воените истражители по тој чин осуетиле уште десетина други обиди за слични терористички напади на разни касарни низ Косово и пошироко, низ тогашната СФРЈ.

            Не треба да заборавиме дека и години пред овој масакр Србите на Косово, но и другите помали неалбански етникуми беа изложени на терор и разни форми на притисоци од страна на радикалните албански шовинисти, по кои масовно се иселуваа и го напуштаа Косово во текот на осумдесетите години од минатиот век. Репертоарот на тие насилни чинови беше од широк дијапазон. Палење на неалбански куќи и домови, цркви, сквернавење на православни гробишта и десетици случаи на силувања и линчувања кои никогаш не беа расветлени од тогашните косовски власти во кои претежно беа Албанци  Да, тоа не смее да го заборавиме, без разлика што изминативе години од транзициска Македонија, тие факти намерно се преќутуваат и игнорираат од страна на нашите политичари и медиуми само со цел, премногу да не ги нервираме нашите соседи Албанци, кои, ама баш во секоја ситуација кога е ставена под лупа нивната политичка кауза заради некое антидржавно или терористичко дело на нивни брат по крв, веднаш се вадат на тоа дека се угнетени и дека Македонците се полоши од Милошевиќ. Па митот на Милошевиќ се создаде токму затоа што Србите на Косово, долго време пред неговото доаѓање беа незаштитени пред насилствата на албанските сепаратисти и шовинисти. Ете тоа не смее да се заборави. И нека се знае дека е така и никако поинаку.

            И тоа не престана таму, во старата и кутра СФРЈ. Во 2001 година кога веќе се надѕираше независноста на Косово, токму во близина на косовската граница, беше кренат во воздух цивилниот автобус на Ниш Ескпрес при што загинаа единаесет невини патници, а дваесетидвајца други беа ранети. Осудениот на 40 години робија за тој напад, Флорим Ејупи подоцна, по укинувањето на пресудата на второстепениот суд на УНМИК, од Косовскиот Врховен Суд е ослободен од сите обвиненија поради недостаток на докази. Што мислите, што ќе се случи со пресудата од Монструм ако ја префрлиме на разгледување кај Косовскиот Врховен Суд? И судот на УНМИК во случајот со бомбата во Ниш Експрес (како и македонскиот во случајот Монструм) тогаш од Албанците на Косово е обвинет дека пристрасно осудил невин човек само зашто бил Албанец, па Ејупи мораше да биде ослободен. Тоа е, кога нема признание од убиецот или негово селфи од мигот на масакрот, што вели Каролина Астеруд, за косовските судови и албанската јавност е доволно тој човек да се прогласи за невин. И секоја сличност со гранатирањето на автобусот кај Љубанци и маскарот кај Карпалак е случајна.

            Албанскиот екстремизам има само една цел, обединување на сите територии каде живеат Албанци и таа нивна агенда не е рекла-кажала. Содржана е и во еден стоикусур години стар меморандум на Албанската академија на науките, како и во оние од Призренската лига и нема зошто сите  ние  во име на некаков лажен соживот да се правиме мутави и луди дека тоа не е така. Па ако ја изгубивме војната во 2001, не значи дека вечно треба да молчиме и да се повлекуваме пред вистината, само затоа што, таа на нашите соседи не им е пријатна за слушање. После Договорот од Охрид, не знам што повеќе треба да им се даде на Албанците за да бидат среќни. Имаат свои универзитети, имаат двојазичност, активно партиципираат во секоја сфера во општествениот и социјалниот живот, па дури имаат и разни привилегии кои ги нема ниту едно „малцинство“ на светов. Од загарантирани квоти за вработувања и уписи на факултет до високи државни функции. Само, изгледа пак не се нешто среќни со добиеното, па сакаат многу повеќе од тоа и во тоа „многу повеќе“ се крие голема и реална опасност за сите нас. И Албанци и Македонци. Затоа наводните протести против пресудите во случајот Монструм толку лесно се прешалтаа во етнички и територијални барања и претензии на оние кои се бунтуваа и фрлаа камења кон македонските институции и полицајци. Истата онаа задоеност со омраза кон сѐ што не е албанско, со која се одликуваа демонстрантите во Приштина во 1981 година, се читаше и во очите на протестантите пред судот во Скопје. Све је исто, без разлика што ги нема и Тито и Милошевиќ, а повеќето од нас, сѐ потешко се ослободуваат од впечатокот дека можеби Албанците не сакаат да живеат заедно со никој освен со самите себе.

            Ако ме прашате, лично, сакам да останеме заедно и да градиме вистинска заедница и со Албанците и со секој друг во земјава, но само доколку сите го сакаме истото. Оти со сила убајна не бидува, а уште помалку со самозалажување. Затоа и Македонците, но и Албанците мораат да ѝ погледнат на вистината и историјата во очи, колку и да е таа болна и непријатна, па дури тогаш да ги засукаме ракавите и да видиме кај сме, со цел да ги поврземе нитките што отсекогаш нѐ врзувале, а кои очигледно одамна се скинати.   

 Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

МОНСТРУМОТ ЌЕ УДРИ ПАК


[Image: 333btar.jpg]

Секоја друга пресуда освен доживотен затвор ќе беше неправедна кон роднините на смислено егзекутираните матуранти кај Смилковското Езеро. Секоја друга пресуда од најстрогата која ја содржи нашето казнен систем ќе беше криминална и против-државна, зашто убиството на матурантите беше токму тоа, против-државен терористички акт за да се внесе паника меѓу населението и да се дестабилизира безбедноста во државата.



[Image: 16baalg.jpg]

            Она што мене ми пречи е што казната за такво или слично дело не е смрт, зашто како општество и држава стануваме зрели за такви казни, од причини што безбедноста на државата е на стаклени нозе, радикалниот ислам одамна е инсталиран во Македонија, а освен тоа, сиромаштијата рапидно расте па сѐ повеќе криминал и психопати ќе ги заплиснат нашите улици. Сведоци сте на тоа, почнавме да генерираме сериски убијци и сериски силувачи како оној новинарот и оние млади кичевчани кои неколку месеци го држеа Кичево во паника со своите силувања и убиства на постари дами. Да не зборувам пак за сѐ почестите случаи на педофилија, инцест и малолетничка проституција. Тоа јавно не се кажува, но Македонија може да се пофали со висок степен на убиства и криминал во европски рамки, ако се земе во предвид големината на нејзината територија и бројот на населениоето. И допрва тој степен рапидно ќе расте. Но, за Монструм ми е муабетот.

            Цврсто стојам на ставот дека смртната казна мора да ја воведеме во нашата судско-казнена пракса, зашто во оној којшто направил толку тешко и крволочно казнено дело, верувајте, не останала ниту трочка човечност. Таквиот убиец е предатор кој ќе убие секогаш кога ќе му се укаже можност за тоа, а неговата совест е исклучена. Не постои таква казна поинаква од смртната која може да го смени и да го направи подобар човек. Таквите предатори се непоправливи и опасни дури и за своите затворски цимери и чуварите.

            Е сега, бидејќи убијците се муџахедини и тренирани да убијат било кого без око да им трепне, а родени се или живеат овде во Македонија, лесно може да се претпостави дека не се единствените. Од она што јас го знам, претпоставувам дека предатори како нив, кои наводно се борат за Алах, во Македонија има барем уште триесетина кои слободно шетаат низ улиците на Скопје, Тетово и Куманово. Тие се организирани во мали ударни терористички групи од тројца или петмина, а зад нив постои цела мрежа на јатаци, кои честопати и не знаат кому и зошто му помагаат. Во ова воопшто немојте да се сомневате, зашто после 2001 година, активностите на тие групи никогаш и не престанаа, а еднаш сум имал чест преку двоглед да ги набљудувам нивните вежбовни активности во близина на Кодра Фура, на наша територија и не бев изненаден од тоа што го гледам зашто од порано бев свесен дека нашата држава никогаш не стекна капацитет да се справи со овие групи. И сите надлежни знаат за нив и сите тие, повеќе од деценијаипол молчат за тоа, а безбедноста на државава во нивните извештаи е секогаш на највисоко ниво. Гомненици! Најобично срање!

            И пак ќе кажам нешто што еднаш веќе сум го кажал, поточно, сум го пишал во еден статус на фејсбук кога се случи масакрот кај Смилковци. Пишав дека оваа држава уште долго време нема да ги приведе најсвирепите од убијците на младинците и да ги изнесе на суд. Тоа и се случи. Убеден сум дека оние кои се осудени на доживотен затвор се само јатаците или оние кои давале логистика на терористичката група и помогнале истата да се извлече на безбедно, надвор од државава. Можно е директните виновници како оние најспоменуваните двајца кои наводно лежат затвор во Косово за некое помало дело и уште два-тројца од нив, веќе да ги спремаат за други задачи некаде по балканов или пошироко во светов, такашто тешко да ги видиме зад рашетки во некој македонски затвор. До која мера тоа ќе ја зголеми болката на роднините на убиените матуранти проценете сами, кога и онака веќе трикратно повеќе страдаат штом сфатија дека нашата држава нема капацитет да се справи со добро организирани терористички групи, да ги осуети или пак веднаш по терористичкиот акт да ги приведе и осуди.

            Затоа, велам, оваа или некоја идна власт мора да воведе смртна казна за тешки дела против безбедноста на луѓето и државата, оти во спротивно, случајот Монструм ќе се повторува константно, само под други имиња, а во неговиот смртоносен налет залудно ќе гинат невини луѓе и деца. Премногу кучиња од балканските војни и оние пошироко живеат во нашето соседство и во нашиот двор и тоа не е случајно. Тука се да прават зулуми од широк дијапазон и не смееме да го игнорираме тоа. Една од причините за кои плукам по оваа вмровска власт е токму и таа. Се удираат во гради со својата големомакедонштина, со своето супер-расно потекло, а никогаш отворено не му застанаа на патот на исламскиот радикализам во Македонија кој веќе претставува сериозен проблем за нашата безбедност. Немаат јајца за тоа, зашто имаат други цели, а не силна и безбедна Македонија. Јавноста мора да побара одговорност од нив за тоа и конечно да се разбие глупавиот мит за безбедноста и меѓуетничкиот соживот во Македонија, кој практично не постои.

            Не мразам никого, ниту пак некогаш некого сум мразел и оние кои ме познаваат лично, го знаат тоа, па биле тие Албанци, Турци, Санџаклии или Роми. Токму затоа и во име на тоа, сите ние мора да бидеме многу попаметни и похрабри и да го напуштиме овој бајковиден кошмар во кој живееме две децении. Мора да побараме одговорност од оние кои ги водат нашите племиња по секоја цена, оти во спротивно, цената која ќе ја платиме за оваа наша летаргичност и заслепеност ќе биде многу висока.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

ТАЈЗИ, ТРЕТОТО ДЕТЕ И СЕКСОТ НА МАКЕДОНЦИТЕ


[Image: 333btar.jpg]

Како Македонка никоја не љуби, ама и не шара. Којзнае дали Тајзи знае каков таинствен љубовен живот имаат Македонките? Додуша и Македонците не се цвеќиња за мирисање. Нејсе, сѐ што гледате на порниќи го има и кај нас. Со тројца, со петорица, меѓу неколку пара, со магарица, со коза, со доберман или леси. На кока или на Водно. Во кола, во лифт, на мотор, во јавно ве-це, на клупа у парк, во канцеларија. Орално, анално, вагинално и махинално. Во нос и во уво. Во сите отвори! Маж со маж и жена со жена. Па со братучетката, со вујната, со комшијата, со чичкото, со внуката и да не редам понатаму, да не ви се збурбати во стомакот. Еден мој пријател психијатар во душевна болница вели дека за него е нормално да го посетуваат зрели скопјанки, милфарки, кои ги лечи зашто се зависни од секс со своето домашно милениче, што и да е по род. Сексуалниот живот на Македонците и Македонките е толку разновиден и перверзен што дури и начув дека сме биле следни на списокот на Бога за потоп, земјотрес или наезда на скакулци. Содома и Гомора.


[Image: 10477824_10152448745157180_1063126331_n....4639db8e76]

Да, ама оди некој да признае таква работа. Познат и излитен е оној муабет: Ти си ми втор! Ние Македонците одамна не сме невини, по ниту една основа. Само се правиме дека сме такви. Во тој двоен морал лежи нашето проклетсво и баксузлакот. Нашата прва реакција, кога нешто не ни е по ќеф, е да се крене тепихот и причината за нашата вознемиреност да се пикне под него. Сакаме да изигруваме европејци додека во нас дивее духот на паланката. Е, тоа не може. И не е нашиот сексуален живот едеинствената сфера во која сме дволични. Него го земав само како највоочлив пример. Ние сме дволични интегрално. Како личности и како заедница. Што значи ниту сме личности, ниту пак живееме во заедница.

Веќе со години власта нѐ труе со онаа скандалозна и малограѓанска кампања за трето дете. Последен во низата имбецилни реклами за таа кампања, е оној нов музички спот на Тајзи. Секој што се разбира малку од музика ќе ви каже дека таа песна е дно на самото дно во композиторска, аранжманска, естетска и продуцентска смисла, што е и нормално, зашто нејзината цел не е да пренесе некоја длабока порака и да достигне високи естетски и уметнички дострели, туку претставува нарачка од власта со цел идеолошки да ја индоктринира целната група за која е наменета. Нејзините пораки се празни догми на владеачката партија со кои се манипулираат луѓето кои ја конзумираат. Таа песна како идеолошка творба, како и целата кампања за трето дете е дволична од проста причина што оние кои ја туркаат и финансираат со наши пари, задкулисно прават сѐ за да го разорат семејството како јадро на една здрава заедница.

Куп невработени и отпуштени од работа, срамни плати за оние вработените, никаква заштита на работникот во однос на работодавачот, а особено кога се во прашање вработените жени кои се слабо заштитени во фирмите во случај на бременост, кога честопати и ја губат работата ако затруднат. Честопати се сведоци кога работодавачот најдрско им сугерира дека ќе бидат вработени под услов да не останат трудни во одреден временски период. Има жени кои работат по десет и повеќе часови, а за тоа да немаат никаква парична надокнада. Работат како робови во неколку смени, саботи и недели, за осум до десет илјади денари месечна плата. Притоа се изложени на сексуален и друг вид на мобинг кој најчесто останува неказнет. Повеќе се на работа, отколку дома со семејствата ако стигнале да ги создадат. И голем дел од овие нерегуларности се случуваат во славните економски зони на Ставре и Грујо, токму пред нивните преродбенички очи. Не им чуе за тоа, а од друга страна го праќаат Тајзи да црцори за зголемување на наталитетот и трето дете.

А бре има жени што нејќат да помислат ни едно да родат, а камо ли три! Едните од бес, а другите од немаштија. Штета што овие вторите се далеку побројни. На нив ни до секс не им е дојдено, а камо ли до бременост! Егзистенцијалните проблеми се смртоносни за сечиј сексуален нагон, тоа секој го знае. На страна тоа што половина од оние што зборуваат за здраво семејство меѓу маж и жена се двоцевки од голем калибар. Го слушаат исклучиво Елтон Џон и го копираат неговиот начин на живот, кога веќе немаат талент да го копираат неговото дело. И сега, одеднаш, тие се најдоа да ни зборуваат за трето дете. Море ајт таму, шегобијци едни!

Третото дете, утре ќе порасне, ќе стане студент. Треба ли да се школува? Треба ли да има пари да прошета, да оди на море, да полага за возачка, да купи кола, ова или она? Од каде бе преродбеници? Има илјадници семејства што имаат само еден вработен, како што е да кажеме моето. И тоа трето дете не е само нели? Трето е! Што значи има уште двајца пред него. Браќа, сестри или мешано. Тие не треба да се школуваат, да се пратат на одмори и на екскурзии, да се облечат? Гласачите на Грујо честопати знаат да им кажат на оние кои имаат трето дете, а кои сепак негодуваат поради околностите во кои живеат, дека треба да се среќни зашто Грујо бил тој кој им дал надокнада за трето дете. Не сакаат да видат дека таа надокнада од 8300 денари се дава до десетгодишна возраст и завршува таман кога почнуваат вистинските финансиски побарувања за тоа дете да израсне во школуван, комплетен маж или жена. Што треба да прајме ние кои гледаме три деца со една плата? Штом наполнат десет години да му ги однесеме на Грујо дома за да ги причува и да ги дошколува? Да ги прати заедно со неговите деца на некој скап универзитет во странство? Ајде ви се молам.

Не ни треба нам милостина. Оваа држава треба да обезбеди достоинствен живот за секој поединец, а тоа значи да му се овозможи да работи и добро да заработува, а не цел живот да живее на нечиј грб. Зошто да кажеме власта не направи сите ние да можеме нормално да живееме од нашите плати? Тоа е она што го обезбедуваат за своите граѓани сериозните држави. Кој работи не му ја мисли како ќе преживее од први до први, па нека има и пет деца. И имаат. Еден просечен Норвежанец, Германец или Швед, парите за трето дете ако воопшто добива такви, не ги чека со душа за да ги троши за плаќање на месечните сметки за струја, парно, вода, телефон, интернет и телевизија.

Преродбениците да се грижеа малку за својот народ, со оние стотици милиони евра што ги спискаа на споменици и неокласицистички кичерај и барок, ќе отвореа десетици фабричиња за шрафчиња, конзерви и други џиџи-миџи во кои ќе вработеа илјадници луѓе и ќе имаа извоз и далеку помал трговски дефицит, такашто стопанството ќе живнеше, а со него и државата, зашто сите тие фабричиња регуларно ќе плаќаа данок. Тогаш ќе немаше потреба да чекаме некој душевадник од белиот свет да отвори овде фабрика за која нема да плаќа на државата ни денар и ќе ги експлоатира нашите работници за осум илјади денари плата. И знаете што ќе се случи со тие инвеститори? Штом најдат земја со уште помалку платена работна сила, ќе ги склопат нивните монтажни фабрики и преку пристаништето во Солун, адио рагаци! Гуд бај анд фак јор селф! Тоа е логиката на глобализацијата за која Грујо никогаш не зборува во своите прочуени говори пред овчичките од неговото стадо.

Да не зборувам какви сѐ други вложувања преродбениците можеа да направат со цел да поефтини струјата, парното, храната и другите основни трошоци. Беспредметно е сега за тоа пак да се вергла. Вака излезе, наместо прогрес, секој нивни проект има последица масовно иселување на поединци и цели семејства на печалба. Нема кој деца да прави, а они зборат за трето и четврто дете. Чиста демагогија, на која и Пол Пот и Мао би ѝ позавиделе. Не е проблем, ќе најдат они уште десетмина ко Тајзи кои без да мислат ќе ја компромитираат својата личност и талент за да направат песна која само малоумни би ја сфатиле сериозно. Но да се разбереме, такви има во државава со лопата да ги ринеш, затоа ни се случува ова што се случува. Оти нема таков кој еднаш заминал одовде и пишман се вратил, ниту пак има такви кои ќе поверуваат во она дека како Македонка никоја друга не љуби така. Ние децата на социјализмот, имавме можност  на Наше Море да се увериме дека и Русинките, Чехињите, Германките, Швеѓанките знаат да љубат охохооо. И не чекаат двапати да им кажеш или не дај боже да ги молиш.

Затоа немојте повеќе да ги следите нивните идеолошки обоени кампањи. Ниту нив, ниту нивните медиуми. Покажете граѓанска непослушност со тоа што ќе бидете и слепи и глуви кон нив. Само така ќе им демонстрирате дека имате барем елементарна култура, образование, свест и чувство за мерка и дека е невозможно да ве манипулираат дури и кога за таа цел ги злоупотребуваат вашите симпатии или идоли од јавниот живот, без разлика дали е тоа Тајчи или Тајзи. Едноставно помножете ги со нула, зашто тоа и се.    

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

КАКО ЖЕЉКО МУ СЕ КАЧИ НА ФИЛИП ВТОРИ


[Image: 333btar.jpg]

Го прчам на една пуста убава плажа на Касандра, онака олабавен со три деца и жена покрај мене, нон-стоп ги пазам да не отидат во длабокото и си велам: Има и полошо! Замислете плажата да беше полна и пред очи да ми парадираа Русинки со зелки капиталки и да кршеа пред мене ореви со тоа газињата! Во една таква ситуација, јас ќе отидев во длабокото, ама со камен на грбот! Тоа е. Или чуваш жена и деца и немаш време за ништо или ѕвериш по Русинки и се фаќаш за пиштол.


[Image: iofev8.jpg]

Јас, ете, немам кога да се фатам за пиштол, а немаше ни за перо да се фатам да не го отворев фејсбукот, оти како викаат: Во здрав хардвер, здрав софтвер! Олабавете се, нема пак да го дрвам за Светото македонско тројство: Грујо, Мито и Корупција, зашто си работи како саат и ич не му чуе. Сите ќе умреме, ама Светото македонско тројство - тешко! Присутно е за везден како и силата на гравитацијата и исто така нѐ влече надолу, чунки е правопропорционално со неа. И ќе нѐ одвлече гарант, зашто веќе почнавме за секоја позајмена чачкалица од ЕУ да враќаме по три кубици дрва. Тоа се вика задолженост, ама колај работа. Да не бевме току духовно тапи како народ ќе нѐ викаа Германци. И така, полека ве вовлекувам во темата на приказнава...

Отворам, нели, фејсбук, кога таму, гледам некој ме тагнал со слика од преполнетата арена Филип Втори за време на концертот на она вообразено копиле Жељко. Шеесет илјади луѓе! Да се најежиш! Од продажба на карти цирка 200 илјади евра. За Жељка пола од тога, рецимо! Добро сега, да не беше придружуван од други ѕвезди којнае дали ќе собереше толку народ. Сепак секоја чест, без цинизам. Си дојде, си отпеа, може нешто си ебна во бекстејџот и се збогати. За два саати пеење лапна просечна пеесетгодишна плата на наш работник и тоа у државна администрација, нели, ако не се земе во предвид тоа дека кај нас во пензија се оди со четириесет години стаж. Значи некој наш јадник, пардон работник од слободните економски зони треба да работи осумдесет години да го земе хонорарот на Жељко за концертот. Сигурен сум дека на многу од оние кои биле на концертот ич не им текнало да ги направат тие компарации. Тие нема што да мислат, кога веќе отишле таму да се забавуваат. Тоа е и целта на оние кои го донеле Жељко во Скопје. Да заработат на оние кои не сакаат да мислат и истите да ги одржат во таква немислечка состојба што подолго време. Ете, сега ми се чини дека и вас ве однесов во длабокото со последнава реченица, ама ајде со ред за да се разбереме, ако воопшто се разбереме, зашто таков е цехот кој го плаќаат оние кои зборуваат и пишуваат за забранети и непријатни нешта.

Немам ништо против тоа кој каква музика слуша. За вкусовите, велат, не се расправа, но и тоа како треба се расправа за универзалните вредности кои мора да ги содржи секое големо уметничко дело. Во делото на Жељко таквите вредности се во дефицит, но реалноста е таква, мнозинството не сака да се заморува со длабоки прашања и поливалентни и комплексни емотивни доживувања кои едно музичко дело носи со себе. На повеќето од нас им е доволна само површната сентиментална мелодрамска димензија на една песна за да нѐ крене или да не турне во мазохистичко самосожалување ако некое наше лане (јагне, срнче или што и да е) ги спакувало куферите и заминало со друг во неповрат. А може во едно такво митско самосожалување, што би рекол Калински, да почнеме да кршиме чаши или пак да искршиме цела кафана или не дај боже, да запалиме пола град, како оној Кеба во неговата песна. Тоа сме ние јебига, ама не затоа што такви сме родени, туку затоа што некој систематски работи тие наши површности уште повеќе да ги изрази, на сметка на разумот и духовната зрелост!

Властите и продуцентските куќи и тоа како знаат да ги злоупотребат нашите фелери во табиетот и инертноста на духот да осознава длабоки нешта и релации, па ни го нудат токму она што го бараме - Цеци, Жељковци, Северини, пиво-фестови, шпански и турски серии. Целата понуда во медиумскиот и шоу бизнисот се сведува на промоција на малограѓанштина и површност, кршење чаши, опивање до бесвест и тоа со амин на власта, која и да е. Тие добро знаат дека не треба да вложуваат во ликови и дела кои ќе го натераат мнозинството да мисли и духовно да се надградува. Затоа гледаме примери кога некој голем уметник е заборавен и турнат настрана како што беше случајот со Вања, а од друга страна со големи пари се промовираат полуидиоти и исто таква музика. Затоа имаме пример кога градоначалникот на Прилеп даде шеесет илјади евра на една кафанска певаљка која згора на сѐ кариерата и славата ја стекна благодарение на крвавите пари на еден српски мафијаш и воен злосторник. Истата таа певаљка е идол на многу млади Македонки. Да прашате некоја од тие фанови дали би постапиле исто за да станат ко Цеца, што мислите што ќе ви одговорат? И најмалку треба да ве чуди кога младите во Македонија се кастрирани од својата автентична бунтовничка природа, па наместо да бидат контра родителите, контра власта, контра општеството, контра естрадата и меин стримот, тие стануваат конформисти и камелеони. Се менуваат преку ноќ, оти се воспитувани секому да влегуваат во положение ако имаат лична корист од тоа, наместо да бидат револуционери и бунтовници во срцето. Сакате свеж пример за тоа себепредавство. Ете ви го Тајзи.

Бетовен рекол дека музиката е добра ако го допре срцето, а очигледно Жељко и тајфата допреа до шеесет илјади луѓе, како што ќе допре верувам и Цеца кога ќе дојде во Скопје Вилиџ, арно ама Бетовен немал поим каква музика ќе се слуша после двеста-триста години и дека идиоти без талент како една Цеца или Мадона да кажеме ќе бидат музички ѕвезди, регионални и светски. Ако тргнеме по таа логика и Аркан, Радован, Алија, Слобо и Туѓман преку своите пеачки пулени допираа до илјадници срца и ја ширеа преку нивните песни пропагандата која доведе до крвави оргии на тлото на некогашната СФРЈ. Не заборавајте, тогаш многу големи пеачки ѕвезди како Оливер Мандиќ да речеме, зазедоа страна со пушка во рака и пукаа на своите некогашни фанови од другата страна. Како беше онаа мудрата: Се што почнува со кич, завршува во крв! А богами кичот кај нас во последниве години рапидно се таложи и немојте да мислите дека неговиот триумф нема да заврши како во мислата која пред малку ја цитирав. Неизбежно е. Знам, некој ќе рече, ме боли таквоето, бев на Жељко и Цеца да се забавувам, супер се. Не велам дека не му се супер, ама сум свесен, дека музиката никогаш не сум ја доживувал само како забава, туку и како канал за пренесување силни пораки кои отрезнуваат до болка и го наведуваат човека да мисли за своето место под сонцето, а не за некоја Стојна која ги спакувала куферите и заминала.

Од тие причини негодувам кога го гледам она што се случува околу мене. Зашто знам каде води сето тоа. Го видов истото на почетокот на девеесетите, го гледам истото сега. Површност и малограѓанштина. Распад на системот и распад на сите големи вредности и нарации. Затоа негодувам кога гледам дека младите денес го немаат својот Дилан, Ленон, Коен, Морисон или Ник Кејв, го немаат ниту Штулиќ и Балашевиќ кои непрестано ќе им зборуваат за бунтот и слободата. Го немаат својот Влатко и Гаро, кои на нов, современ и авангарден начин преку музиката да им раскажат за нивните корени и дедовци. Да, тука се можеби Кирил, Златко и Горан, иако повеќе припаѓаат на онаа старата генерација, ама ними никој нема да им организира и промовира настап за шеесет илјади луѓе. За некој од нив нашава младеж верувам нема ни слушнато, оти се воспитуваат и растат во површност, кич и незнаење. Многу од нив кои дремат на концертите на Жељко или Цеца тешко го разликуваат Бетовен од машина за перење. Ги воспитуваат да бидат и останат интелектуални кепеци, какви што се нивните родители, професорите и оние во власта. Денес во училиштата никој не ја предава лекцијата дека светот ваков каков што е не е добар и дека може да биде многу подобар, ако луѓето станат подобри отколку што се. Денес во училиштата и нашето општество се туркаат настрана сите кои барем малку мислат со своја глава и кои одбиваат да бидат манипулирани со ефтини штосови. Леб и игри. Жељко и Цеца. Простете, ама сѐ уште немам чуено некој кој ја слушал поезијата и музиката на Дилан, Ленон, Морисон или Штулиќ и ја разбрал нивната порака, да потонал во алчност или некаде да започнал војна. Простете и што генерализирам, ама тоа го правам за полесно да се разбереме, нели, ако е воопшто можно.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ

НЕ СУМ ЈАС ЖИМИ МАЈКА!


[Image: 333btar.jpg]
На концерт во МКЦ, некој тип се мушнал покрај обезбедувањето се качил на некаква конструкција под кровот за оттаму подобро да ги следи своите идоли, ама по некое време, музиката толку го понела или го погодила у срце, што се откачил од конструкцијата на која бил закачен и треснал долу на подиумот, директ врз главата на некоја девојка. Девојкава во длабоко безсознание е пренесена на еден од ургентните центри каде лекарите се бореле за нејзиниот живот. Дај боже да е точно дека се избориле.

[Image: 14avki8.jpg]

Несреќи на концерти се случувале и се случуваат секаде по светов, ама до скоро уште не бев чул, организаторот на концертот веднаш по несреќата во која имало мртви или повредени, да тврди дека нема врска со она што се случило и дека сѐ било во најдобар ред. Колку и да им е репутацијата загрозена, обично ќе изјават дека прво ќе почекаат да видат истрагата што ќе каже, па потоа ќе излезат со соопштение. Никој од нив одма не излегол да се брани дека нема никаква врска со немилиот настан. Така е по светот, но кај нас нештата природно се извртени наопаку.

Така, директорот на МКЦ кој беше организатор на концертот, не губеше време да излезе пред јавноста и да каже дека обезбедувањето на концертот и организацијата биле беспрекорни. Е како тоа биле беспрекорни, кога некоја будала успеала да мине покрај обезбедувањето, да се искачи некаде под кровот и одозгора да акне долу врз главата на некоја девојка? Дали гледате што прават годините на индоктринација на преродбеничкиот менаџерски кадар кога е во прашање преземањето на личната одговорност? Значи тоа не е од вчера и никако немојте да мислите дека е случајно.

Се сеќавате на потонатиот брод во Охридско Езеро во кој загинаа дваесетина бугарски туристи. Првата реакција на оној Миле, министерчето за транспорт, додуша беше природна. Веднаш ја понуди својата оставка. Но, не поминаа ни неколку часови, кога некој над него во партијата, го поучи дека не треба да избрзува со одлуката и да не ја прифати својата одговорност за несреќата. Така Миле, јунакот наш кој сѐ уште е министерче во тоа министерство, одма се попишмани и ја повлече својата оставка која ја најави преку медиумите. Потоа следуваше и бродоломот со Сведмилк. Се сеќавата некој од власта да презеде одговорност за потопувањето на она што неколку месеци претходно го најавија како голема инвестиција во млечната индустрија? Немаше таков. Сите беа невини. Оттогаш до последнив случај во МКЦ имало уште дваесетина примери во кои приучените менаџерчиња и министерчиња на преродбениците избегнувале да преземат одговорност во разни случаи. 

Меѓу најеклатантните примери за тоа се секако оној со институционалното забошотување на убиството на младиот Нешковски, кога половина од раководниот кадар на МВР на чело со министерката мораа да поднесат оставки, а сепак, мува не ги полази. На таа топ листа, сигурно влегува и скандалот на триото Грујо, Газда Нини и Ден Дончев поврзан со поткуп при продавањето на Македонска банка. И независната експертизата покажа дека гласот на аудио-снимката е на Грујо, ама џабе. Ниту истрага има, ниту пак Грујо ја презеде одговорноста за својата вмешаност. Напротив, со обвинителството кое ги штити неговите дубиозни дела, сега тој ги тужи оние кои го обелоденија скандалот.

Што да очекуваш од полтроните, кога нивниот шеф бега од сопствената одговорност? Тие имаат од кого да учат за избегнувањето од одговорност. И кога НЗС-то на владеачката гарнитура во државава е замижувањето пред сопствените утки и недела, човек не може поинаку да ја дефинира таа држава, освен како НЕОДГОВОРНА. Државата која според Грујо и преродбениците мора да биде пред сѐ, е токму таква – ЖИМИ МАЈКА НЕ СУМ ЈАС! Држава без вистински мажи кои кога ја онадиле утката на летање, храбро ќе станат и ќе кажат: Виновен сум! Ја онадив утката! Онадете ме сега мене! Или да кажеме: Ветив дека ќе направам рај од Македонија, не успеав, си одам, нека дојде поарен од мене!
Вакви индивидуи не се градат со екстерни испитувања и со заокружи го точниот одговор на прашањето дали месечината е портокал, плафоњерка или природен сателит. Такви карактери не се градат во партиските штабови каде се предава само еден предет климоглавологија. Преземањето лична одговорност е способност и одлика само на силни индивидуи со високи морални принципи, а не на мивки кои веруваат дека земјата почнала да се врти откако тие дошле на власт.

Затоа бидете подготвени на уште понепријатни настани и изненадувања во иднина, оти бегањето од одговорноста е заразно и по хоризнотала и по вертикала. И тешко на оној кој ќе биде жртва на некој несреќен случај, зашто ќе нема ни каде да се пожали, ни кому да докаже дека е неправедно оштетен или повреден заради неодговорното однесување на фиљан човек, особено ако тој фиљан човек е битен фраер во власта или пак, некое самобендисано менаџерче поставено на важно раководно место од некоја крупна ѕверка во државата.

Сашо Тасевски

Не е дозволено преземање на оваа содржина или на делови од неа без дозвола од редакцијата на КОТЛЕ