kotle.ca

Лажните либерали повторно си ја покажаа својата комуњарска природа!

На 12 април 2012 год., ФИООМ одржа „дебата" за новиот предлог-закон за лустрација на која беа изнесени повеќе невистини и забуни, заради што мораме да реагираме. Прво, најголемата забуна е во нарекувањето на „дебата" нешто што е всушност три-часовен пропаганден спот. На едностраниот собир на безмалку секој антилустрациски елемент во државата немаше спротивставување на ставови, туку само се докажуваше едната иста непоткрепена теза.

Лажните либерали повторно си ја покажаа својата комуњарска природа!

Пишуваат Јордан Петровски и Душан Петровски

На 12 април 2012 год., ФИООМ одржа „дебата“ за новиот предлог-закон за лустрација на која беа изнесени повеќе невистини и забуни, заради што мораме да реагираме. Прво, најголемата забуна е во нарекувањето на „дебата“ нешто што е всушност три-часовен пропаганден спот. На едностраниот собир на безмалку секој антилустрациски елемент во државата немаше спротивставување на ставови, туку само се докажуваше едната иста непоткрепена теза.

Ние воглавно ќе се задржиме на три точки кои ги сметаме за најбитни во она што беше изнесено на „дебатата“: (1) дека „спроведување на лустрација по 1991 год. нема уставна оправданост затоа што опфатот после 1991 год. значи негирање на вредностите и институциите изградени во Р Македонија во согласност со актуелнитиот Устав и доведување под сомнение на функционирањето на правниот систем, односно, владеењето на правото како темелен основ на нашиот уставен поредок“ (М-р Жарко Трајаноски); (2) дека преку лустрацијата се штети на независното судство (Д-р Гордан Калајџиев); (3) и дека треба да се грижиме само за „големите прекршувања на човековите права,“ а да не се „оптеретуваме“ со оние „милион ситни работи кои се случувале во еден систем“ (Проф. Мирјана Најчевска).

(1) Што да правиме за делувањето на СДБ врз основа на Законот за основите на Системот за државна безбедност („Службен лист на СФРЈ“ бр. 15/84) до ноември 1995 година. Според Уставен суд и ФИООМ, треба да се направиме слепи при очи, и да се преправиме дека СДБ работела сосема во согласност со Устав на Р Македонија усвоен на 17 ноември 1991 год., од 18 ноември 1991 год.; oдносно дека Р Македонија преку ноќ ги отстранила сите елементи на Социјалистичка Републка Македонија кои биле спротивни на темелните вредности на новиот уставен поредок!

Она што всушност е круксот на потребата од лустрација е токму непочитувањето на Устав на РМ од страна на МВР во години кои му следуваат на донесувањето на тој Устав. Истовремено, МВР не е едниствената државна институција која во годините кои му следуваат на Устав на РМ работела спротивно на „темелните вредности“ на овој ист договор.

Цел на лустрацијата треба да е истражување во работењето на извршната власт за период за кој постојат докази—личните досиеја—каде агенција на МВР работела сосема спротивно на Уставот. Оваа работење на СДБ/ДБК било покриено со Правилник за работа, кој бил одобрен од тогашната Влада. Клучно, Правилата за работа на СДБ („Службен весник на РМ“ – посебен Службен весник 10/92) и Правилнкот за работа на ДБК („Службен весник на РМ“ – посебен Службен весник бр. 10 од 31.10. 1995 г.) биле објавувани во таен службен весник што претставува прекршување на Член 52 од Устав на РМ, т.е. било оневозможено фукционирањето на правниот систем, односно, владеењето на правото како темелен основ на нашиот уставен поредок!

Според австрискиот филозоф Лудви вон Мизез

примарноста на законот значи дека никој судија ниту државен функционер го нема правото да се меша со работите или состојбите на било која поединечна личност освен ако тоа не е наложено или дозволено од валиден закон. Nulla poena sine lege, не смее да има казна освен ако тоа не го захтева законот. Токму ова неразбирање на овој основен принцип ги квалификува Нацистите како антидемократи. Во тоталитарниот систем на Хитлерова Германија судијата треба да пристигне до својата одлука складно со das gesunde Volksempfinden, т.е., склано со превладувачките чувства на народот. Носејќи ги своите одлуки во склад со превалувачките чувсвта на народот, судијата станува суверен на својата клупа како поглавицата  на примитивното племе.
Доколку никаквецот избегне казна поради дефективност во законот, тоа е незгодна работа. Но, тоа е минорно зло споредено со судиската произволност. Доколку законодавците ја воочат дефективноста во законот, тие можат да ја исправат со замена на незадоволителниот дел од законот со адекватен. (Лудвиг Вон Мизез; Бирократија, Бирократија во Демократија)

Ништо помалку важен не е ниту податокот што од самите досиеја станува очигледно дека овие Правилници за работа на СДБ/ДБК содржат прописи/одредби кои се косат со Уставот, што пак претставува прекршување на Член 51: „Во Република Македонија законите мораат да бидат во согласност со Уставот, а сите други прописи со Уставот и со закон. Секој е должен да ги почитува Уставот и законите.“ Дел од прописите и одредбите во Правилниците за работа на СДБ/ДБК се однесуваат за спроведување на мерка тајна контрола на телефон и други телекомуникациски средства без обезбедување на судска одлука (спротивно на Член 17, 25, 26 и 30), следење во и вон државата без обабезбедување на судска одлука (спротивно на Член 27), „обавување“ на информативни разговори без обезбедување на судска одлука (спротивно на Член 11 и 12), биле отпочнувани процеси на политичка, идеолошка и на основ на семејно потекло (спротивно на Член 9, 16, 20 и 95) и сл., кои од Службена белешка ев. бр. 348 (03.06.1998 год. 1 – Управа УДБК – Куманово) дознаваме дека биле „во рамките на правилникот за работа на ДБК, со знаење и договор со I Управа на ДБК и за тоа редовно е оформувана и оперативна долументација.“ Значи, повторно гледаме сериозно оневозможување на функционирањето на правниот систем, кое М-р Трајаноски го прескокнува!

(2) Додека начелно се согласуваме со принципот дека спроведувањето на лустрација низ комисија која ги претпоставува обвинетите за виновни е против приниципите на меѓународното право, не можеме да се согласиме со инсинуацијата дека судството, доколку оставено без поттик, само би ја спровело лустрацијата. Впрочем, своеволното работење на судството и Јавното обвинителство се вториот важен момент во нарушувањето на владеењето на правото како темелен основ на уставниот поредок на Р Македонија.

Имено, Законот за постапување со досиеја за лица водени од СДБ стапи на сила во 2000 год. и даде илјадници докази за систематско противуставно работење на државни институции, но во дванаесетте години кои изминаа, ЈО не поднесе ниту една Кривична пријава поврзана со работењето на СДБ/ДБК за периодот по 17 ноември 1991 год.; ниту пак судовите процесуираа една граѓанска тужба поднесена за истиве прекршоци. На трибинава Трајаноски запраша „каде се жртвите?“ Барем три од жртвите на работењето на СДБ/ДБК (Ј Петровски, Б Стојаноски и А Лефтеров) за пероидот после 1991 год. се имаат обидено да започнат судски процеси против функционери на МВР (еден од нив беше говорник на „дебатава,“ но од жртвите ниту трага). Со сите случаи постои некакво сомнително работење од страна на ЈО и судството да се отфрлат предлозите за Кривична пријва или пак со кочењето на граѓанските парници.

Последното релевантно прашање кое го покрена Д-р Калајџиев се однесува на тоа како да им веруваме на документите на СДК/ДБК, кога всушност целава лустрација произлегува од недовербата кон оваа Служба. Оваа прашање е сосема на место, и затоа ние, Комитетот за демократизација на РМ, настојуваме на лустрација преку она што можеме да го земеме за веродостојно: Правилникот за работа на СДБ/ДБК, како и предлозите, одобренијата и решенијата на СДБ/ДБК низ синџирот на хиерархијата на МВР. Инаку кажано, ние се залагаме за лустрација на оние без кои „кодошите“ воопшто не би постоеле, и СДБ/ДБК не би постапувала антиуставно: Министрите за внатрешни работи, потсекретарите на СДБ/ДБК, началниците и инспекторите во Службата, оти, за разлика од „кодошите“ за кои не можеме да тврдиме со сигурност едно или друго, сите овие знаеле што прават.

Конечно, отворените досиеја изнесоа на светло уште едно систематско и осмислено повредување на Законот за присап до податоци и Законот за класифицирани податоци. Според Законот за класифицирани податоци (досиејата како документи означени како „СТРОГО ДОВЕРЛИВО“ се опфаќаат со овој закон) одредува дека не смее да се класифицираат (односно сокриваат) податоци кои укажуваат на крвично дело. Во отварањето на досиејата гледаме тенденција на сокривање на Службени белешки кои се понови, што ги оневозможува некои од жртвите да поднесат валидна Кривична пријава против сторителите на кривичните дела, од проста формалност на застареност на кривичното дело.

(3) На „дебатава“ бевме почестени со уште една небулоза од Професорката од Правен факултет и „стручњак“ за човекови права кога таа нѐ поучи дека треба да се грижиме само за „големите прекршувања на човековите права,“ а да не се „оптеретуваме“ со оние „милион ситни работи кои се случувале во еден систем.“ Ние сме лаици, и го читаме Уставот како што е напишан.

Според овој документ секое граѓанско право кое е гарантирано во него е еднакво важно како и секое друго. Односно: секое прекршување на човековите—и во случајов уште поважно, Уставните—права е еднакво големо. Образложението зошто тоа е така е вон рамките на овој текст, но само ќе забележиме дека низ вековите оние кои ги сметаме за основоположници на слободните демократски општества согледале дека секое човечко право игра еднаква улога во создавањето на слобода и просперитет за граѓаните.

Инаку кажано, невестата не може да е малку трудна или многу трудна; таа е трудна!

КАДЕ СЕ ЖРТВИТЕ?

М-р Трајаноски ја имаше дрскоста да запраша „каде се жртвите?“ Барајќи го виновникот за отсуството на жртвите на прогоните на УДБ/СДБ/ДБК Трајанов мора првин да погледне во огледалото. До него и неговиот ментор Проф. Најчевска, и Д-р Калајџиев биле направени дузини обиди за контакт; биле направени повеќекратни контакти низ социјалните мрежи; Трајаноски самиот спомна дека во 2008 год. имал средба со преживеани „Голооточани;“ КДРМ постојано испраќа свои мислења до „борците за човекови права“ во РМ—но, никој од овие жртви или нивни претставник не беше дел од „дебатата“ на ФООМ додека поранешен Министер за внатрешни работи кој потпишувал Решенија за прогон беше поканет!! Значи, жртвите се тука, но „борците за нивните права“ не ги прифаќаат.

Дека Фрчкоски потпишувал решенија за „ЗАВЕДУВАЊЕ ВО ПРЕТХОДНА ОБРАБОТКА,“ како и решенија за „ПРИМЕНА НА МЕРКАТА ТАЈНА КОНТРОЛА НА ТЕЛЕФОН и други телекомуникациски средства,“ признава и самиот:
 

Работата на Службата за државна безбедност е регулирана со посебен правилник. Тој е донесен врз основа на закон и на Уставот и до ден-денес не е оспорен. Врз основа на тој правилник, се предвидува и процедура за оперативна обработка на наредбодавците. Предлозите за резиденти на странски служби и нивно покривање го даваат инспе

кторите што работат по неколку линии (бугарска, српска, грчка, екстремизам...). Ним им го одобруваат тоа со потпис началникот, помошникот и потсекретарот. Откако ќе се обезбедат овие три потписи, предлогот го одобрува и министерот. Доколку министерот не одобри таков предлог, дури тогаш би можел да се осомничи за субјективна блокада на предлогот од стручните лица. Во тој случај, може да се постави прашањето за неговата одговорност. (Извор)

Две работи се интересни од исповеста на Фрчкоски: (1)

Правилникот за работа на ДБК („Службен весник на РМ“ – посебен Службен весник бр. 10

од 31.10. 1995 г.)  останува неоспорен од граѓанскиот сектор поради важниот факт што овој документ е таен—толку може да се заклучи од податокот што овој Правилник е објавен во „посебен Службен весник.“ Тајното објавување на Правилникот за работа на ДБК го прекршува Член 52 („Законите и другите прописи се објавуваат пред да влезат во сила. Законите и другите прописи се објавуваат во „Службен весник на Република Македонија” најдоцна во рок од седум дена од денот на нивното донесување.“),
и тоа значи дека овој деловник е ништавен, а работењето во согласност со него сосема противзаконско. (2) Начинот на кој Фрчкоски ги „фрла по воз“ неговите соучесници во систематскиот криминал издава голема вистина: дека доволно е само едно од овие лица да се стави на клупата на обвинети, за целиот систем да биде обелоденет. Ние сметаме дека токму ова е причината што нашиот предлог за судска „лустрација“ толку им пречи на ФИООМ, Героски, но и на одредени елементи во актуелната Власт.

И, како да не е доволно што Фрчковци, Чокревци итн. ги земаат во заштита, токму Најчевска и Трајаноски се првите да го нападнат оној што се произнесува со фактите на неговиот прогон од Органите на државата.

Mirjana Najchevska

„Го откачив Јордан и неговите другарчиња затоа што не разговараат за темата туку верглаат зададена песма со навреди за луѓе кои апсолутно немаат ништо со започнатиот муабет. Го откачи и затоа што потполно ги измешал лончињата и ме сместил во исто грне со луѓе кои никогаш не биле бранители на човековите права. И затоа што шири лаги дека јас некогаш (во време на владеењето на СДСМ) сум завземала било каква функција во власта.“

(Целата дискусија тука)

Дружинава која гравитира околу Милчин воопшто не сака да прифати разговор со жртвите во однос на лустрацијата. Напротив, секој обид за такво нешто ја снаоѓа жртвата со нивно наоѓање на Црната листа на Милчиновци.

Можеби жртвите „ги нема“ бидејќи: (1) НВО-вците ги оставаат на цедило; и (2) сѐ уште чувствуваат дека не е безбедно за нив да зборуваат против СДБ/ДБК—само уште една причина повеќе за лустрација!!

Дружината околу ФИООМ ги игнорира жртвите (вкучително и  „Голооточаните“ и други жртви на системот на СРМ) на прогоните на УДБ/СДБ/ДБК поради тоа што токму жртвите им ја кршат целата лага дека во Македонија немало прекршување на човековите и Уставните права на граѓаните почнувајќи од АСНОМ па сѐ до 2006 год., кога според оваа гарнитура всушност започнува апсолутистичка диктатура.

Но, логиката им е неодржлива: доколку од 17 ноември 1991 год. граѓаните се покриени со Устав кој гарантира слбоди и права, и поради тоа прогонот кој се случил во деведесетите години на минатиот Век бил невозможен, и оттука спроведувањето на правни лекови со кои ќе се исправат овие злоупотреби на службената должност значат доведување во сомнение на владеењето на правото во Р Македонија, тогаш, не е возможно ниту да постои апосолутистичка диктатура од Власта на Груевски! Нашето несогласување со актулената Влада го имаме искажано безброј пати; но не можеме оваа Влада да ја обвиниме за систематски прогон на нејзините политички и идеолошки неистомисленици употребувајќи ги установите и органите на извршната власт како што можеме да ги обвиниме Владите од деведеситите години на минатиот Век од една проста причина: за она што се случило во 1990-тите постојат веродостојни докази—досиејата од СДБ/ДБК.

ДОВЕРБА КОН ПОЛИЦИЈАТА?!

За каков ансамбл на „либерали“ и „борци за човекови права“ кои „дебатираа“ на цирцус-трибината станува збор издаде Д-р Калајџиев, кога на 1ч 02мин во видеото почна да зборува за потребата од доверба кон полицијата! Мил на Тито! Во граѓанското општество токму полицијата е онаа институција во која треба да се има најмалку доверба, бидејќи граѓаните ѝ го отстапуваат правото на насилство на оваа инситуција.

Само будала своеволно ја препушта својата судбина на некој друг, без воопшто да го држи под конртола и под сомнение дека вториов нема да ја злоупотреби ситуацијата. Слепа доверба во полицијата и другите орани на држвата на кои им се доверени кревките граѓански права само им го олесува патот кон злоупотреба на нивната уникатна позиција во општеството. Конечно, резултатот на слепата доверба во институциите се прогоните на УБД/СДБ/ДБК! Токму од оваа причина во демократските општества се чести проветрувањата на овие органи, и дебело се казнуваат злоупотребите на довербата.

Во таа насока, противењето кое доаѓа од ФООМ и компанија на идејата за расвлетлување на работењето на државните органи—чин што треба да врати дел од власта во рацете на граѓаните—е сосема нелогично, доколку овие групации се навистина она што го тврдат дека се. Напротив, тие се борат за држење на граѓанинот сѐ подалеку од својот суверенитет. 

***

Една работа сосема нѐ буни: зошто Предлагачите на законот ги оставаат ФИООМ-ци вака грандиозно да ја шират својата пропаганда без да им одговорат на лагите? Дали всушност Власта нема искрена намера да го спроведе процесов, па затоа дозволува вакви напади во темелите на лустрацијата?

Авторите биле жртви на прогонот на СДБ/ДБК од 1992 год. до 1998 год. и се членови на советот при Комитет за демократизација на Р Македонија

„Правото на избор ми е многу важно, бидејќи слободата да избирам е потребна за моето чувство на личност; оваа слобода е важна и за општеството, бидејќи само преку спротивставувањето на идеи можеме да се надеваме дека ќе го постигнеме идеалот на вистината.“ ~ Френк Чодоров (Американски филозоф)

Пишува Јордан Петровски

Пред извесно време имав мала приватна преписка со господинот Бранко Героски на темата „лустрација.“ Бидејќи преписката е интересна го замолив господинот Героски за дозвола—која ја добив—да објавам дел од неа, пред сѐ бидејќи содржи некои забуни кои се шират во македонската јавност. Се надевам дека Героски ќе се согласи дека ништо од неговите мисли не е извадено од контекст. Моја цел е да им појаснам на г. Героски и останатите што е нашето недоразбирање во врска со овој многу важен процес, кој ние го нарекуваме „лустрација.“

На мојата понуда г. Героски да го објави текстот „Лустрациски предлог до Собрание на Р Македонија“—предлог на Комитетот за демократизација на РМ (КДРМ), го добив следниов зачудувачки одговор:

Господине Петровски. Мислам дека Вашите ставови за законско решение за лустрацијата се апсолутно ирелевантни во контекст на Вашите „пресуди“ за тоа кој се е „кодош“ во Македонија. Каква смисла би имало да се расправа на темата лустрација, кога Вие веќе сте пресудиле дека Милчин, Ѓунер и многу други се „кодоши“? Имено, тоа го видов во повеќе Ваши коментари на ФБ, од кој се сеќавам на оној кај Миленко, на пример.

Прво, што се однесува до носење на неосновани „пресуди,“ ќе ги потсетам г. Героски и македонската јавност дека во 2010 година токму тој донесе „пресуда“ против МВР дека ги монтирало снимките во кои неговиот тогашен шеф Велија Рамковски зборуваше за неговото неколкукратно противзаконско работење. Озгора, откако излезе дека снимките биле автентични и неизменти, г. Героски не се произнесе со извинување за забуната која ја створи.

Второ, како едниствениот политички азилант од Македонија токму поради работењето на СДБ/ДБК низ 90-тите години на минатиот век, моите и ставовите на моите синови, се и тоа како релевантни во однос на темата лустрација! Доколку г. Героски има трошка почит кон Западните демократии, тогаш не би ме маргинализирал на овој начин!

И трето, доколку г. Героски го има прочитано текстот кој му беше испратен, ќе забележеше дека зборот „кодош“ воопшто не е спомнат. Напротив, ние не се залагаме за линч т.е. квазилустрација на „кодоши,“ туку се залагаме за изведување на подгазувачите на Уставот на РМ пред лицето на правдата—и македонското право! Јас, можеби наивно, мислев дека барем принципиелно моите и залагањата на г. Героски, тука се совпаѓаат. Ние (КДРМ) зборуваме за „лустрација“ која би значела ништо повеќе и ништо помалку од давање прилика на оние чии Уставни и човекови права биле подгазени низ работењето на СДБ/ДБК да можат да отпочнат судски процеси против оние за кои оштетените сметаат дека се виновни; па обете странки да се докажат на суд. Односно, нашиот „Лустрациски предлог до Собрание на РМ“ воопшто не е „пресуда“ за тоа кој сѐ е „кодош“ во Македонија.

Во најмала рака, очекувавме дека оние кои најмногу стравуваат од лустрација по теркот на Груевски, која како што сме сведоци, е ништо повеќе од средство за негова пресметка со оние кои моментално му пречат во остварувањето на неговите мегаломански фантазии, ќе го видат нашиот предлог како начин ем да се задоволат препораките на ЕУ во однос на расчистување со духовите на комунизмот, ем процесот да не се снижи на ниво на комунистичка чистка. Јас мислам дека оние чија совест е чиста, немаат зошто да стравуваат од судско докажување на својата невиност.

БЕЗ НАЛОГОДАВАЧИТЕ НЕ ЌЕ ПОСТОЕЈА „КОДОШИТЕ“!!

Но, бидејќи и подржувачите и противниците на лустрацијата во Македонија во главно ја темелат дискусијата околу „кодошите,“ практично ќе е првин да го разјасниме поимот „КОДОШ.“

Од моето искуство—а сепак сите работи кои се случија ми се во многу добро сеќавање, а и голем дел од нив се докуметирани на еден или друг начин—моите видувања треба да се со доста висок степен на веродостојност. Имињата на „кодошите“ кои полициско-политичкото подземје сакало да ги подметне се наоѓаат на првата страница од досието („Образец бр. 9“) кое ми беше дадено кога постапив согласно со Законот за постапување со досиеја. Овие луѓе СДБ/ДБК воопшто не се обидела да ги заштити: напишани им се полните имиња и презимиња. Но, всушност станува збор за луѓе кои биле оценети како неподобни за соработка со СДБ/ДБК.

Овие луѓе се нашле во моето досие, не по своја волја туку по волја на службениците во СДБ/ДБК. Луѓето чии што имиња се вметнати во „Образец бр. 9,“ односно „кодошите“ кои СДБ ми ги мести не се луѓето кои имале врска со вистинскиот проблем: овие луѓе не издавале налози за мое следење, тајна контрола на моите телефони, проучување на моите деловни врски, и слични задачи. Службениците во Министерството за врнатрешни работи биле тие кои го отпочнале и наредувале систематското прекршување на моите граѓански права.

Подметнувањето на дадените имиња во „Образец бр. 9“ е ништо повеќе од игра—обид да се дисциплинираат и казнат луѓе кои одбиле вистински да соработуваат со ДБК. Тие луѓе биле повикувани на информативни разговори и биле испрашувани за мене. На дел од нив по сослушувањата им биле „поставени задачи,“ (да го употребам вернакуларот на СДБ/ДВК) кои тие не ги извршиле. Сите тие луѓе во многу краток период откако биле повикани на сослушување ги прекинаа контактите со мене. Тие на сослушувањата  зборувале за мене онака како што тие ме гледале, како што тие ме познавале; но ништо не лажеле, не правеле приказни дека јас сум подарил мебел за Универзитетот во Мала Речица, дека атентатот на Глигоров сум го договарал кај мене во ресторан со некои Бугари и сл.

Сега онаа битното, ако јас навистина сум имал група со која сум подготвувал насилно рушење на Уставниот поредок, дали ако некој од повиканите на сослушувањата го изнел тој податок, ќе е„кодош“? Јас велам: не, тој ќе бил само лојален граѓанин кој си ја исполнил задачата во зачувување на државата, т.е. Уставниот поредок.

АНАРХО-КОЛЕКТИВИСТИ

Дали „ДАРАМАТУРГ“ бил „кодош“? Тој морал да биде многу, многу повисоко во хиерархијата на чуварите на КОМУНИСТИЧКИОТ ПОРЕДОК. Владимир Милчин бил следен после Студентските протести од 1968 година, кои беа протести против Тито и „Црвените буржуи.“ Но, клучно протестите во ’68 не беа барања за демократија, човекови и пазарни слободи, и наптревар во кој способните ќе одат напред. Напротив, „68-машите“ протестираа против Титовото „скренување“ од марксистичкиот пат на еднаквоста во сиромаштијата, каде неспособните ќе бидат еднакви со способните.

Во времето кога Милчин го оспори Законот за лустрација пред Уставен суд, законот не вредеше ни пет пари. Клучно, Милчин не ги оспори слабостите на законот, ниту пак вистински антиуставниот дел од Законот: Комисијата како пара-суд. Напротив, тој ја оспори примената на Законот после 1991 година тврдејќи дека:

„Создавањето на Република Македонија како држава во состав на федерална држава Југославија во 1944 година, нејзиниот полувековен развој со јасни белези и атрибути на ДРЖАВА, несомнено е најзначајната алка во историскиот развој на борбата за македонска современа државност.

Според тоа, органите на државна безбедност и нивните соработници, информатори работеле во согласност наведените прописи како и налозите и ПОТРЕБИТЕ НА ВЛАДИТЕ(м.з). Што е, впрочем, иста ситуација и сега!“

Нема да има ништо спорно доколку органите и нивните соработници работеле во согласност на сите прописи. Но, доколку работеле надвор од прописите, тогаш ќе треба да се гонат за пречекорување на службените овластувања и ќе треба да сносат одговорност по постоечките закони кои предвидуваат санкционирање на пречекорувањето на службена должност.

Меѓутоа, овдека има уште поголем проблем: во  90-тите години на минатиот век, кога биле отворени/водени околу 4.000 досиеја, зборуваме за носење на прописи и уредби од страна на ВЛАДИТЕ на РМ кои се косат со Уставот на РМ, и кои биле за ПОТРЕБА НА ВЛАДИТЕ (како што вели Милчин), значи, зборуваме за ЗЛОУПОТРЕБА НА ИНСТИТУЦИИ НА ДРЖАВАТА ЗА ЗАЧУВУВАЊЕ НА ВЛАСТ на една партија или една идеологија!

Конечно г. Милчин го прескокнува делот од член 7 на Резолуција 1096 на Советот на Европа која се однесува на злоделата на комунистичките режими кој вели: „До толку повеќе; доколку лицето ги прекршувало човековите права, неговиот приговор дека само извршувал наредби не ја исклучува ниту противправноста, ниту неговата индивидуална вина.“

Владе Милчин себе си се претставува како „либерал,“ но тој е чист колективист. Јас не го сметам за „кодош,“ туку за еден од идеолошките предводници на прогонот спроведен од страна на СДБ/ДБК за време на 90-тите години на минатиот век. Тој, како член на претседателството на СДСМ во овој период не можел, а да не биде дел од одлуката да се фрли во заборав штотуку прогласениот „хуриет“ и изгласаниот Устав. Но, не е мое да „пресудам“ дека бил тоа, исто како што не е и на г. Героски да „пресуди“ дека не бил тоа, сѐ додека не се направи една здрава истрага во работењето на СДБ/ДБК.

СОРАБОТНИКОТ МИЛЧИН

Како што веќе имам пишувано, доколку треба кривично да се гонат цивилни лица, односно лица кои не биле припадници на МВР, во врска со антиуставното работење на СДБ/ДБК, тоа се соработниците. Тие се луѓето кои се изоставени од досиејата, но нивните дејствувања за периодот комплетно се совпаѓаат со плановите за „мерки и активности“ на СДБ/ДБК во однос на преметите на обработка. Еден таков за кој имам пишувано е кумановчанецот Предраг Димковски носител на Оперативна обработка „РИМЉАНИН,“ (познат како „Пепи Дебел“) кој иако ми беше верна сенка во годините кога ми е водено досието никаде не се споменува како испрашуван. Но, Службена белешка ев. бр. 363 од 19.04.1995 год. информира дека СДБ „обавила“ разговор чија цел била „добивање на сознанија за активноста* на ОО ‘РИМЉАНИН’.“

Овој „Римљанин,“ и покрај мојата крајна незаинтересираност и неминовно одбивање, не испушташе прилика да на секое наше патување во Софија, се обиде да ме однесе на посета кај Красимир Каракачанов во штабот на ВМРО СМД. Слично, во споменатата Службена белешка, испрашаникот информирал дека „забележал дека Предраг ХХХХХХХХХ редовно ја напаѓал постојната власт, нарекувајќи ја со погрдни зборови, дури рекол дека ќе мора да се вооружаат, за да можат власта да ја земат со сила, бидејќи по мирен пат [ВМРО ДПМНЕ, м.з.] немаат шанси да ги добијат изборите“ (мое налгасување).

Причината за ваквото однесување на оперативецот „Римљанин“ е да ѝ дава изговор на СДБ/ДБК дека помеѓу членовите и симпатизерите на ВМРО ДПМНЕ имало лица блиски до ВМРО СМД—„бугараши“—како и радикали кои биле поготвени насилно да го срушат Уставниот поредок на Републиката. На тој начин соработникот на Службата, на Службата ѝ давал оправдување за својата работа. Но, едниствениот начин на кој можеме да стасаме до изведувањето на овие заштитени соработници на СДБ е низ спроведување на судски постапки против оние кои не се сокриени, а се запознаени со работата на соработниците: службениците и функционерите на МВР.

Истово ова—„местење волеи“ на Службата—го стори и Владимир Милчин со неговата претставка пред Уставен суд на РМ кога на неговите колеги поддржувачи на апсолутизмот во Македонија им даде оправдание да ја поништи лустрацијата по 1991 година. Како и во случајот кога „Римљанин“ бил „радикалот,“ при што немало реален основ за гонењето на оние околу него; така и фактот што темелот на претставката на оперативецот „Драматург,“ дека „органите на државна безбедност и нивните соработници, информатори работеле во согласност наведените прописи како и налозите и потребите на владите,“ иако се коси со самиот Устав, беше доволна причина за Уставен суд да ја квазилегитимизира својата претходно донесена одлука.

НЕ ТРЕБА ДА СЕ СРАМИМЕ ОД ТОА ШТО СМЕ

И сега доаѓаме до она суштинското што Македонија ја држи цврсто прикована на дното. Тоа не се ниту Груевски, ниту Црвенковски самите по себе. Напротив, клучен проблем за интелектуалната стагнација на Македонија е фактот што пропагандистите на едноумието се претставуваат како „новинари“ и „непартиски интелектуалци.“ Исто како што Милчин лажно се претставува за либерал, така и г. Героски и останатите новинари и „интелектуалци“ се промовираат како бескомпромисни борци за демократија и за македонското интегрирање во ЕУ и НАТО. Но, на дело критериумите за демократија на западниот свет (на ЕУ и НАТО), како и клучните постулати на слободното општество—правото на лична слобода и лична сопственотст на секој поединец—де факто не ги признаваат и не ги почитуваат.

Конкретно Героски дозволува во весник на кој е заменик на главниот уредник, колумнист да е човек за кого е докажано дека ги кршел човековите и Уставните права и слободи. Зборувам за уште еден лажен либерал: Љубомир Далниов Фчркоски, под чија палка биле отворени барем две (моето и она на Б. Стојаноски) досиеаја од „политички и идеолошки причини,“ односно за потребите на тогашната Влада на РМ. Господинот Фрчкоски е на слобода и не е осуден од суд за своите кривични дела, не поради тоа што тој се докажал како невин, туку поради тоа што СДБ/ДБК, Јавното обвинителство и судството вешто го штитат и му даваат прилика тој да го избегнува соочувањето со правдата, како и правилата на македонското општество, кои тој самиот ги напишал!

Сите ние имаме право на различни гледања на светот. Тоа ги вклучува и колективистите за лична потреба Милчин и Фрчкоски. Не е проблем ниту тоа што и Героски има слична политичка идеологија со нив. Проблемот е што тие погрешно се претставуваат како застапници на идеологијата на слобода, пазарно општество и еднаквост пред законите; кога тие всушност се застапници на идеологијата на насилен грабеж „за потребите на владата,“ еднаквост (на народот) во сиромаштија и елитизам изразен преку првилегираност пред законите за едни, а подгазување на други.

Проблемот е што она што официјално  се претставува за опозиција и опозициско новинарство во Македонија се жали за апсолутизмот на Груевски, но има проблем само со Груевски, а не и со апсолутизмот воопшто! Напротив токму Фрчкоски, Исмаил и Милчин—кои Героски ги зема во заштита—го одржаа апсолутизмот во живот и после официјалното напуштање на комунизмот. Сето нивно противење на лустрацијата како идеја, а особено за „лустрација“ каква што КДРМ предлага—е само нивни напор за продолжување на истиот тој тоталитаризам; со едниствена желба, тие еден ден да се вратат на врвот на апсолустичката пирамида.

*Она што го издава „Римљанин“ за соработник на СДБ е користењето на уникатната фраза „добивање на сознанија за активноста на ОО ‘Римљанин’.“ Имено, доколку „Римљанин“ бил следен како предмет на обработка, јазикот што се користи во таа пригода е следниов: „Разговорот имаше за цел добивање безбедносно интересни сознанија и податоци во врска со ПО ‘Црни’.“ (СБ; I Управа УДБК Куманово, ев. бр. 1746; 22.12.1995 год.)

Авторот е претседател на Комитет за демократизација на Р Македонија